คฤหาสน์กระสือสวาทตอนที่9

บทที่ 9: คืนเดือนดับกับการล่าที่แสนหวาน 

ท้องฟ้าเหนือคฤหาสน์หม่นแสงลงจนมืดมิด ไร้ซึ่งแสงดาวและแสงจันทร์ในคืนเดือนดับ ทว่าบรรยากาศกลับอวลไปด้วยกลิ่นคาวที่หวานล้ำจนน่าประหลาด ธนัท ตื่นขึ้นมาบนเตียงกว้างด้วยความรู้สึกหวิวไหวในช่องท้อง เขาหันมองข้างกายแต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า... จันทราภา หายไปแล้ว 

​"คุณจันทร์..." เขาร้องเรียกด้วยความกังวล แต่ไม่มีเสียงตอบรับ 

​ทันใดนั้น ลมเย็นเยียบพัดวูบผ่านหน้าต่างที่เปิดอ้า พร้อมกับกลิ่นสาบสาวที่เขาจำได้ดี แต่วันนี้มันกลับหอมละมุนดั่งดอกไม้ราตรีที่เบ่งบานในกองเลือด ธนัทเดินออกไปที่ระเบียง และเห็นดวงไฟสีแดงนวลตาลอยวนเวียนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ในสวน แสงของมันสว่างไสวกว่าทุกคืน ราวกับมันกำลังเชื้อเชิญให้เขาตามไป 

​ธนัทก้าวลงไปยังสวนที่มืดมิด แสงสีแดงนั้นลอยนำเขาเข้าไปในส่วนที่ลึกที่สุดของป่าหลังคฤหาสน์ จนกระทั่งถึงลานกว้างที่มีดอกไม้ป่าสีขาวบริสุทธิ์บานสะพรั่งเต็มลาน ศีรษะของจันทราภาลอยนิ่งอยู่เหนือทุ่งดอกไม้ แสงจากดวงไฟสะท้อนให้เห็นใบหน้าที่งดงามราวกับนางฟ้า แม้จะมีไส้และอวัยวะภายในที่เรืองแสงลอยระยับอยู่เบื้องล่างก็ตาม 

​"ธนัท... คุณมาหาฉันจริงๆ ด้วย" เสียงของเธอไม่ได้เย็นเยียบอีกต่อไป แต่มันหวานหยาดเยิ้มจนทำให้หัวใจของเขาอ่อนระทวย 

​ศีรษะของเธอลอยเข้ามาใกล้ จนกระทั่งริมฝีปากของเธอกับเขาสัมผัสกันอย่างแผ่วเบา มันเป็นจูบที่ประหลาดที่สุดในชีวิต แต่มันกลับเต็มไปด้วยความซ่านสยิวที่เขามิอาจปฏิเสธได้ ในคืนที่ไร้แสงจันทร์นี้ สัญชาตญาณกระหายของจันทราภาดูเหมือนจะเปลี่ยนจากการล่าชีวิต เป็นการล่า 'ความเสน่หา' อย่างสุดลึกซึ้ง 

​"นี่คือการล่าที่แสนหวานของฉัน..." เธอกระซิบขณะที่กลุ่มไส้ที่เรืองแสงค่อยๆ พันรอบกายของธนัทอย่างนุ่มนวล "คืนนี้เราจะลืมทุกคำสาป ลืมทุกความตาย... ให้เหลือเพียงรสสัมผัสที่ตราตรึงไปจนถึงวิญญาณ" 

​ธนัทหลับตาลงปล่อยใจให้จมดิ่งลงสู่ห้วงแห่งความลึกลับ เขาไม่รู้เลยว่าภายใต้ความหวานล้ำนี้ ปลายเล็บแหลมคมของร่างที่ไร้หัวซึ่งซ่อนอยู่ในเงามืด กำลังขยับเข้าใกล้ขั้วหัวใจของเขาช้าๆ... เพราะในโลกของกระสือ การแสดงความรักที่ยิ่งใหญ่ที่สุด คือการได้กลืนกินสิ่งที่รักที่สุดเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของตัวเอง 

​รสจูบที่อาบยาพิษ... ในคืนที่ความตายช่างเย้ายวนใจเกินกว่าจะขัดขืน 

​จบบทที่ 9