คฤหาสน์กระสือสวาทตอนที่8

บทที่ 8: คำสาปบรรพบุรุษที่ไม่อาจหลีกหนี 

​ความเงียบกลับเข้าปกคลุมห้องใต้ดินอีกครั้งหลังจากเสียงกรีดร้องดับลง ธนัท ทรุดตัวลงข้างร่างที่สลบไสลของ จันทราภา เขาประคองเธอขึ้นมาพิงอก มือที่สั่นเทาลูบไล้ไปตามใบหน้าของเธอที่เส้นเลือดสีดำเริ่มจางหายไป ทว่าความกังวลกลับไม่ได้ลดน้อยลงเลย เพราะเงาดำที่เขาปักกริชลงไปนั้นไม่ได้มลายหายไป แต่มันกลับซึมลงสู่พื้นหินและขยายตัวออกเป็นวงกว้าง 

​"มันไม่มีวันตายหรอกค่ะคุณตำรวจ... เพราะมันไม่ใช่แค่ผี แต่มันคือ 'สายเลือด'" ป้าสาย กล่าวด้วยน้ำเสียงแห้งผากพลางเดินไปที่ผนังห้องใต้ดินด้านหลังที่ถูกอำพรางไว้ด้วยเถาวัลย์แห้งกรอบ 

​หญิงชราดึงเถาวัลย์ออก เผยให้เห็นภาพสลักหินโบราณที่แสดงถึงพิธีกรรมประหลาด รูปสลักนั้นแสดงภาพหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังกลืนกินก้อนเลือดจากมือของชายผู้สวมมงกุฎ ท่ามกลางซากศพนับร้อยที่นอนเกลื่อนกลาด 

​"ต้นตระกูลของเจ้าคุณทวดไม่ได้ร่ำรวยมาจากการค้าขาย... แต่มาจากการทำสัญญากับ 'อสูรกายกินเลือด' เพื่อแลกกับความเป็นอมตะและความมั่งคั่ง" ป้าสายอธิบายพลางชี้ไปยังรูปสลัก "เงื่อนไขคือ ทายาทหญิงคนแรกของทุกรุ่นจะต้องแบกรับความหิวกระหายนี้เอาไว้ เพื่อเป็นที่สถิตของมัน" 

​ธนัทมองภาพนั้นด้วยความตกตะลึง "แล้วไม่มีวิธีแก้เลยหรือครับ? ต้องมีทางออกสิ!" 

​"ทางออกมีเพียงสองทาง..." ป้าสายหันมาสบตาธนัทด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสมเพช "ทางแรกคือการให้ทายาทคนใหม่สืบทอดเชื้อกระสือผ่านทางน้ำลายหรือเลือด... ซึ่งคุณจันทร์ยอมตายดีกว่าจะทำแบบนั้น" 

​"แล้วทางที่สองล่ะ?" ธนัทถามอย่างมีความหวัง 

​"ทางที่สองคือ... การสังเวย 'ชายผู้เป็นที่รัก' ให้กับบ่อน้ำสีเลือดในคืนพระจันทร์สีเลือด ซึ่งก็คือคืนวันพรุ่งนี้" ป้าสายหยุดกึก "ถ้าหัวใจของคุณถูกปลิดทิ้งและโยนลงไปในบ่อนั้น คำสาปจะสงบลงไปอีกหนึ่งร้อยปี... คุณจันทร์ถึงจะกลับเป็นมนุษย์โดยสมบูรณ์" 

​ในขณะที่ธนัทกำลังอึ้งกับความจริงที่โหดร้าย จันทราภาเริ่มขยับตัว เธอได้ยินทุกถ้อยคำที่ป้าสายพูด น้ำตาไหลพรากออกจากดวงตาที่อ่อนล้า 

​"ไม่... ฉันไม่มีวันทำร้ายคุณ ธนัท..." เธอพึมพำเสียงแผ่ว "แต่คำสาปนี้มันเริ่มบังคับฉันแล้ว... มันจะพรากเราจากกันด้วยวิธีที่เลือดเย็นที่สุด" 

​เสียงฟ้าผ่าคำรามกึกก้องเหนือคฤหาสน์ ทั้งที่ท้องฟ้าภายนอกไร้ 

เมฆฝน ราวกับอาถรรพ์บรรพบุรุษกำลังหัวเราะเยาะในโชคชะตาที่พวกเขาไม่อาจหลีกหนีได้พ้น 

จบบทที่ 8