คฤหาสน์กระสือสวาท ตอนที่7

บทที่ 7: เมื่อสัญชาตญาณกระหายตื่นขึ้น 

​กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งในห้องใต้ดินเริ่มเข้มข้นจนกลายเป็นกลิ่นฉุนกึกที่กระตุ้นโสตประสาทอย่างรุนแรง จันทราภา ที่เคยซบอยู่ในอ้อมกอดของธนัทเริ่มมีอาการชักเกร็ง ร่างกายของเธอบิดเร่า ผิวที่เคยขาวซีดกลับปรากฏเส้นเลือดสีดำปูดโปนขึ้นตามลำตัวและใบหน้า 

​"ออกไป... ธนัท... หนีไป!" 

​เธอพยายามร้องบอกด้วยเสียงที่แหบพร่าและผิดเพี้ยนไปจากเดิม ดวงตาที่เคยโศกเศร้ากลับแดงก่ำและเบิกโพลง แววตาแห่งความเป็นมนุษย์เริ่มถูกบดบังด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่า รอยแยกที่ลำคอที่เคยมีเลือดซึมกลับเปิดกว้างออกอย่างน่าสยดสยอง ราวกับมีแรงดันมหาศาลจากภายในพยายามจะผลักดันส่วนศีรษะให้หลุดออกจากร่างอีกครั้ง 

​ธนัทพยายามจะเข้าไปประคอง แต่ถูกป้าสายกระชากแขนไว้ "อย่าเข้าไปใกล้เธอตอนนี้นะคะคุณตำรวจ! สัญชาตญาณกระสือมันตื่นขึ้นเต็มที่เพราะกลิ่นเลือดของคุณ!" 

​"กรรรรร..." 

​เสียงขู่คำรามดังมาจากลำคอของจันทราภา เธอมองธนัทไม่ใช่ในฐานะชายคนรักอีกต่อไป แต่ในสายตาของเธอตอนนี้ เขาคือ 'เหยื่อ' ที่มีเลือดเนื้ออุ่นๆ และหัวใจที่เต้นระรัวอย่างน่าลิ้มลอง เธอพุ่งเข้าใส่เขาด้วยความเร็วที่มนุษย์ทั่วไปไม่อาจทำได้ เล็บที่ยาวแหลมคมกรีดเข้าที่ต้นแขนของธนัทจนเลือดไหลซิบ 

​กลิ่นเลือดสดๆ ของธนัททำให้จันทราภาชะงักไปครู่หนึ่ง ร่างกายของเธอสั่นสะท้านอย่างหนักระหว่างการต่อสู้ของจิตใต้สำนึกฝั่งมนุษย์และสันดานปีศาจ น้ำตาไหลอาบแก้มที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดสีดำ 

​"ฆ่าฉัน... ธนัท... ฆ่าฉันก่อนที่ฉันจะกินคุณ!" เธอกรีดร้องอย่างทุกข์ทรมาน 

​ในขณะนั้นเอง รอยเลือดบนพื้นห้องที่เคยไหลมารวมกันกลับก่อตัวเป็นเงาดำทมิฬรูปร่างคล้ายมนุษย์ มันพุ่งเข้าหาจันทราภาราวกับจะเข้าสิงสู่เพื่อควบคุมร่างของเธอให้สมบูรณ์ ธนัทเห็นดังนั้นจึงตัดสินใจคว้ากริชโบราณที่วางอยู่บนแท่นหินใกล้ๆ ขึ้นมา เขาไม่ได้มุ่งเป้าไปที่จันทราภา แต่เล็งไปที่เงาดำนั้น! 

​"ผมจะไม่ฆ่าคุณจันทร์... แต่ผมจะฆ่าคำสาปนี้เอง!" 

​ธนัทปักกริชลงไปบนรอยเลือดดำบนพื้นดิน เสียงกรีดร้องที่โหยหวนจนแก้วหูแทบแตกดังขึ้นทั่วคฤหาสน์ พร้อมกับร่างของจันทราภาที่ทรุดฮวบลงและสลบไสลไปในที่สุด ทิ้งให้ธนัทยืนหอบหายใจอยู่ท่ามกลางความมืดที่เริ่มถูกคุกคามด้วยบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิมในเงาของคฤหาสน์ 

จบบทที่ 7