คฤหาสน์กระสือสวาท ตอนที่6

บทที่ 6: รอยเลือดบนผ้าปูที่นอนสีขาว 

​แสงเงินแสงทองเริ่มจับขอบฟ้า รำไรผ่านช่องลมเล็กๆ ของห้องใต้ดิน ธนัท ลืมตาขึ้นในความสลัว ร่างอรชรของ จันทราภา ยังคงซบอิงแอบอยู่ในอ้อมกอดของเขา ความเร่าร้อนจากบทพิศวาสเมื่อครู่ยังคงตกค้างเป็นไออุ่นบนผิวหนัง ทว่าเมื่อความเงียบสงัดเข้าครอบคลุม สายตาของเขากลับสะดุดเข้ากับบางอย่างที่ทำให้หัวใจแทบหยุดเต้น 

​บนผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดที่พวกเขาร่วมรักกันเมื่อครู่ บัดนี้กลับปรากฏ รอยเลือด เป็นวงกว้าง! 

​มันไม่ใช่เลือดสีแดงสดทั่วไป แต่มันมีลักษณะข้นคล้ำและส่งกลิ่นคาวรุนแรงจนน่าคลื่นไส้ รอยเลือดนั้นไม่ได้ซึมออกมาจากร่างกายของธนัท และเมื่อเขารีบสำรวจร่างของจันทราภา เขากลับพบว่ารอยแผลที่ลำคอของเธอซึ่งควรจะสมานตัวไปแล้ว กลับเริ่มปริแยกออกอีกครั้งและมีของเหลวสีดำไหลซึมออกมา 

​"คุณจันทร์! ตื่นเถอะครับ ดูนี่สิ!" ธนัทเขย่าร่างเธอด้วยความตระหนก 

​จันทราภาลืมตาขึ้น ดวงตาของเธอขุ่นมัวและไร้แวว เธอก้มลงมองรอยเลือดบนผ้าปูที่นอนด้วยอาการตัวสั่นเทา "มัน... มันกำลังกัดกินฉันจากข้างใน" เธอสะอื้นไห้ "ทุกครั้งที่ฉันมีความสุข... คำสาปจะยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเพื่อเตือนว่าฉันไม่มีสิทธิ์จะมีชีวิตอย่างคนปกติ" 

​ทันใดนั้น เสียงเล็บแหลมคมครูดไปกับผนังหินด้านนอกห้องใต้ดินดังกังวานขึ้น ครืด... ครืด... รอยเลือดบนผ้าปูที่นอนเริ่มขยับเขยื้อนราวกับมีชีวิต มันไหลมารวมกันเป็นรูปร่างคล้ายมือขนาดใหญ่ที่พยายามจะฉุดดั้งจันทราภาให้จมลงไปในพื้นหิน 

​"มันมาแล้ว..." ป้าสายโผล่ออกมาจากเงามืด ใบหน้าของหญิงชราเต็มไปด้วยความหวาดกลัว "เลือดของผู้ชายที่มีความรักบริสุทธิ์... คือสิ่งที่ 'มัน' โหยหาที่สุดเพื่อใช้ต่อลมหายใจของปีศาจที่สิงสถิตอยู่ในคฤหาสน์หลังนี้!" 

​ธนัทคว้าปืนขึ้นมาเล็งไปที่รอยเลือดที่กำลังเคลื่อนไหว ทว่ากระสุนตะกั่วจะทำอะไรกับคำสาปที่มองไม่เห็นได้หรือ? รอยเลือดบนผ้าสีขาวเริ่มแผ่ขยายปกคลุมไปทั่วห้อง ราวกับจะกลืนกินทั้งความรักและชีวิตของแขกผู้มาเยือนให้สิ้นซากในรุ่งสางนี้เอง 

จบบทที่ 6