คฤหาสน์กระสือสวาทตอนที่5

บทที่ 5: สัมผัสพิศวาสในยามวิกาล 

​ท่ามกลางความมืดมิดของห้องใต้ดิน ศีรษะของ จันทราภา ลอยกลับเข้าไปรวมกับร่างที่นั่งรออยู่บนแท่นหินอย่างอัศจรรย์ แสงสีแดงจางลงเหลือเพียงความเงียบสงัด ธนัทรีบเข้าไปประคองร่างที่ยังสั่นเทาของเธอไว้ กลิ่นคาวเลือดมลายหายไป เหลือเพียงกลิ่นกายสาวที่หอมกรุ่นจนใจสั่น 

​"คุณจันทร์... คุณบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?" ธนัทถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใย มากกว่าความหวาดกลัว 

​จันทราภาเงยหน้าขึ้น สบตาเขาด้วยดวงตาที่กลับมาเป็นสีนิลโศกเศร้าดังเดิม "คุณควรจะหนีไป... คุณเห็นร่างที่แท้จริงของฉันแล้ว ฉันมันตัวประหลาด เป็นอสุรกายที่น่ารังเกียจ" 

​"สำหรับผม... คุณคือผู้หญิงที่น่าสงสารที่สุด" ธนัทตอบพลางกระชับอ้อมกอด มือของเขาซับหยาดน้ำตาที่ข้างแก้มของเธอ สัมผัสที่เคยเย็นเยียบเริ่มอบอุ่นขึ้นด้วยไอรัก 

​จันทราภารู้สึกถึงหัวใจที่เต้นรัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความโดดเดี่ยวที่แบกรับมานับสิบปีดูเหมือนจะทลายลงเพียงเพราะอ้อมกอดของผู้ชายที่เธอควรจะล่าเป็นเหยื่อ เธอโน้มคอเขาลงมา สัมผัสริมฝีปากของธนัทอย่างแผ่วเบา เป็นจูบที่ผสมปนเประหว่างรสหวานล้ำและความขมขื่นของโชคชะตา 

​"คืนนี้... อยู่กับฉันนะคะ" เธอกระซิบพร่า "ก่อนที่แสงอาทิตย์จะพรากตัวตนนี้ไป และก่อนที่ 'มัน' จะกลับมาล่าเราทั้งคู่" 

​ในห้องใต้ดินที่เคยเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตาย บัดนี้กลับถูกแผดเผาด้วยไฟแห่งพิศวาส ธนัทหลงลืมสิ้นทุกกฎเกณฑ์และหน้าที่ เขาจมดิ่งลงในมนต์เสน่ห์ของกระสือสาว โดยหารู้ไม่ว่าในเงามืดด้านหลังกรงขัง นัยน์ตาสีเหลืองอำพันของ 'บางสิ่ง' กำลังเฝ้ามองภาพการร่วมอภิรมย์นั้นด้วยความหิวกระหายที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม! 

​ความรักในเงามืด... คือจุดเริ่มต้นของหายนะที่กำลังจะมาถึง 

จบบทที่ 5