คฤหาสน์กระสือสวาทตอนที่4

บทที่ 4: ความลับที่ซ่อนอยู่ใต้ห้องโถงกลาง 

​ธนัทถอยกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับขอบเตียงที่ร่างไร้ศีรษะของจันทราภานอนสงบนิ่งอยู่ ป้าสายเดินเข้ามาใกล้ แสงจันทร์ที่สาดส่องเผยให้เห็นใบหน้าเหี่ยวย่นที่เต็มไปด้วยความเยือกเย็น มือที่ถือมีดเล่มเขื่องนั้นไม่ได้สั่นคลอนเลยแม้แต่น้อย 

​"คุณตำรวจเห็นแล้วสินะคะ... ความลับที่ตระกูลนี้พยายามปกปิดมาหลายชั่วอายุคน" ป้าสายเอ่ยด้วยเสียงเรียบ "แต่ถ้าไม่อยากให้คุณจันทร์ต้องลำบากไปมากกว่านี้ ตามฉันมาเถอะค่ะ" 

​ด้วยสัญชาตญาณหรือความอยากรู้ที่อยู่เหนือความกลัว ธนัทตัดสินใจลดปืนลงและเดินตามป้าสายออกไปที่ห้องโถงกลางของคฤหาสน์ หญิงชราเดินไปที่พรมผืนใหญ่กลางห้องก่อนจะก้มลงดึงห่วงเหล็กที่ซ่อนอยู่ออก เผยให้เห็นบันไดหินลับที่ทอดดิ่งลงสู่เบื้องล่าง 

​"ใต้คฤหาสน์นี้มีอะไร?" ธนัทถามเสียงพร่า 

​"คำตอบของคดีคนหายที่คุณตามหาไงคะ" 

​เมื่อก้าวลงมาถึงห้องใต้ดิน กลิ่นคาวเลือดที่รุนแรงกว่าข้างบนหลายเท่าพุ่งเข้าปะทะจมูก แสงไฟสลัวจากคบเพลิงเผยให้เห็นกรงขังเหล็กและซากอวัยวะที่เน่าเปื่อย ทว่าสิ่งที่ทำให้ธนัทต้องชะงักคือ "บ่อน้ำสีเลือด" กลางห้องที่มีไอระเหยจางๆ พุ่งออกมา 

​"คุณจันทร์ไม่ได้อยากเป็นแบบนี้" ป้าสายพูดพลางหยิบขันทองเหลืองตักน้ำในบ่อ "มันเป็นอาถรรพ์ที่มาพร้อมกับสมบัติและชื่อเสียงของตระกูล ทุกคืนเดือนเพ็ญ เธอต้องลงมาที่นี่เพื่อทำพิธีสะกดวิญญาณ... แต่ดูเหมือนว่าครั้งนี้ มนต์ขลังจะเริ่มเสื่อมลงแล้ว" 

​ธนัทเดินเข้าไปใกล้บ่อน้ำ เขาเห็นเงาสะท้อนในน้ำไม่ใช่หน้าของเขา แต่เป็นใบหน้าของหญิงสาวนับสิบที่ดูทุกข์ทรมาน หนึ่งในนั้นมีใบหน้าที่คล้ายกับจันทราภาอย่างน่าประหลาด 

​"คนในหมู่บ้านที่หายไป... พวกเขาถูกนำมาที่นี่ใช่ไหม?" ธนัทถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ 

​"ไม่ใช่ฝีมือคุณจันทร์หรอกค่ะ" เสียงหวานเยือกเย็นดังขึ้นจากทางบันได ธนัทหันขวับไปมอง เห็นศีรษะของจันทราภาที่มีกลุ่มไส้ระยิบระยับลอยอยู่กลางอากาศ ดวงตาแดงฉานของเธอจ้องมองเขาด้วยความเศร้าสร้อย "มีบางอย่างที่หิวกระหายยิ่งกว่าฉัน ซ่อนอยู่ในคฤหาสน์หลังนี้... และมันกำลังรอคอยคุณอยู่" 

​ทันใดนั้น เสียงคำรามลึกดังมาจากเงามืดที่สุดของห้องใต้ดิน พร้อมกับนัยน์ตาสีเหลืองอำพันคู่ใหญ่ที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้น! 

จบบทที่ 4