คฤหาสน์กระสือสวาทตอนที่3

บทที่ 3: เสียงหอนปริศนากับดวงไฟสีแดง 

​​เข็มนาฬิกาโบราณในห้องโถงตีบอกเวลาเที่ยงคืน เสียงกังวานของมันดังก้องไปทั่วคฤหาสน์ที่เงียบสงัด ธนัท พลิกตัวไปมาบนเตียงกว้าง เขาไม่อาจข่มตาหลับได้เลย กลิ่นสาบสาวที่เจือจางอยู่ในอากาศยังคงรบกวนโสตประสาทและความคิดของเขา จนกระทั่ง... 

​"บรู๊วววววววว!" 

​เสียงสุนัขในสวนด้านล่างพากันโก่งคอเห่าหอนอย่างโหยหวน มันไม่ใช่การเห่าไล่ขโมย แต่เป็นเสียงร้องที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ธนัทสปริงตัวลุกขึ้นจากเตียง คว้าปืนคู่ใจและไฟฉายตรงไปยังหน้าต่างทันที 

​เขามองฝ่าความมืดออกไป เห็นกลุ่มสุนัขที่ป้าสายเลี้ยงไว้พากันหมอบราบกับพื้น ตัวสั่นเทา สายตาของพวกมันจับจ้องไปยังระเบียงห้องนอนของ จันทราภา ที่อยู่ถัดไปไม่ไกล 

​ทันใดนั้น แสงสีแดงวาบหนึ่งก็สว่างขึ้นช้าๆ จากด้านในห้องของเธอ! 

​มันไม่ใช่แสงไฟจากหลอดไฟหรือเปลวเทียน แต่เป็นดวงไฟกลมมนสีแดงฉานดั่งเลือดที่กำลังลอยละล่องออกมาจากบานหน้าต่างที่เปิดกว้าง ธนัทขยี้ตาตัวเองด้วยความไม่อยากเชื่อสิ่งที่เห็น ดวงไฟดวงนั้นลากเอากลุ่มก้อนบางอย่างที่ดูหยึกยึ๋ยและมีแสงเรืองรองในตัวเองตามออกมาด้วย 

​"นั่นมัน... อะไรกัน?" เขารู้สึกเหมือนลำคอแห้งผาก 

​ดวงไฟสีแดงดวงนั้นลอยสูงขึ้นเหนือกิ่งไม้ใหญ่ ทะยานผ่านยอดไม้ของคฤหาสน์มุ่งหน้าไปยังทิศทางของหมู่บ้านด้วยความเร็วสูง แสงสีแดงนวลตานั้นสะท้อนกับหยดน้ำค้างยามค่ำคืนจนดูราวกับดาวตกที่อัปมงคล 

​ธนัทไม่รอช้า เขาตัดสินใจก้าวออกจากห้องพัก พยายามย่องให้เงียบที่สุดเพื่อไปยังห้องของจันทราภา ใจหนึ่งเขาหวังว่ามันจะเป็นเพียงภาพลวงตา แต่อีกใจหนึ่งเขากลับกลัวในสิ่งที่เขากำลังจะพบเห็นข้างหน้า 

​เมื่อถึงหน้าห้องของเธอ ประตูไม่ได้ล็อก... ธนัทค่อยๆ ผลักเข้าไปช้าๆ แสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างเผยให้เห็นร่างของหญิงสาวที่เขานอนฝันถึงมาตลอดทั้งคืน 

​จันทราภานอนสงบนิ่งอยู่บนเตียง... ทว่ามันเป็นร่างที่ ไร้ศีรษะ! 

​เลือดสีข้นยังคงซึมอยู่ที่รอยตัดบริเวณลำคอ กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งผสมกับกลิ่นสาบสาวที่เขาได้กลิ่นเมื่อตอนหัวค่ำบัดนี้มันรุนแรงจนเขาต้องยกมือขึ้นปิดจมูก มือของธนัทที่ถือปืนอยู่สั่นระริก นี่คือความจริงที่โหดร้ายกว่าคดีไหนๆ ที่เขาเคยเจอมา 

​นางเอกที่เขาหลงเสน่ห์... แท้จริงแล้วคืออสุรกายที่ออกล่าเหยื่อในยามวิกาล! 

​ในขณะที่เขากำลังตกตะลึง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านหลัง... ป้าสายยืนอยู่ตรงนั้น พร้อมกับมีดเล่มเขื่องในมือและรอยยิ้มที่ชวนขนหัวลุก 

​"คุณตำรวจคะ... ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าออกจากห้องในยามวิกาล" 

จบบทที่ 3