คฤหาสน์กระสือสวาท ตอนที่2

บทที่ 2: กลิ่นสาบสาวในรอยยิ้มพราย 

​มื้อค่ำภายในคฤหาสน์ดำเนินไปท่ามกลางความเงียบเชียบที่มีเพียงเสียงช้อนกระทบจานกระเบื้อง แสงจากโคมระย้าคริสตัลด้านบนส่องสว่างสลัวๆ เผยให้เห็นอาหารเลิศรสที่วางเรียงราย ทว่า ธนัท กลับรู้สึกฝืดคออย่างบอกไม่ถูก สายตาของเขาคอยแต่จะลอบมอง จันทราภา ที่นั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ เธอเพียงแค่จิบไวน์แดงในแก้วทรงสูงช้าๆ โดยแทบไม่แตะต้องอาหารคาวเลย 

​"อาหารไม่ถูกปากหรือคะ คุณธนัท?" 

​จันทราภาเอ่ยถามพร้อมคลี่ยิ้มบางๆ รอยยิ้มนั้นงดงามทว่าดูประหลาด มันกว้างจนเห็นไรฟันขาวสะอาดที่ดูคมกริบกว่าคนปกติ และในวินาทีนั้นเองที่ลมเยือกเย็นพัดวูบเข้ามาทางหน้าต่าง ธนัทได้กลิ่นบางอย่างโชยมาเตะจมูก 

​มันไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่เธอใช้ แต่มันเป็น กลิ่นสาบ... กลิ่นคาวจางๆ ที่คล้ายกับเลือดสดผสมกับกลิ่นดินชื้นแฉะ เป็นกลิ่นที่ชวนให้สะอิดสะเอียนทว่าก็น่าหลงใหลอย่างประหลาดจนเขาเผลอสูดดมเข้าปอด 

​"เปล่าครับ... ผมแค่กำลังคิดว่า คฤหาสน์หลังนี้เงียบเหงากว่าที่คิด" ธนัทพยายามคุมเสียงให้ปกติ "คุณจันทร์อยู่กับป้าสายแค่สองคนจริงๆ หรือครับ?" 

​"ความเงียบคือเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันค่ะ" เธอตอบพลางขยับกาย กลิ่นสาบสาวนั้นรุนแรงขึ้นเมื่อเธอเข้าใกล้ "บางครั้ง... การอยู่คนเดียวก็ปลอดภัยกว่าการให้คนอื่นมารับรู้ตัวตนที่แท้จริงของเรา" 

​จันทราภาลุกขึ้นเดินมาหยุดอยู่ข้างหลังธนัท มือเรียวบางที่เย็นจัดดั่งน้ำแข็งแตะลงบนไหล่ของเขาเบาๆ เธอโน้มตัวลงมากระซิบข้างหู จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่เย็นเยียบ 

​"คุณตำรวจคะ... คนที่นี่เขาสอนกันว่า อย่าออกนอกห้องหลังพระจันทร์ตรงหัว และอย่าเชื่อในสิ่งที่ตาเห็นในยามวิกาล เพราะบางอย่าง... มันซ่อนอยู่ในรอยยิ้มที่มองเห็น" 

​ธนัทขนลุกซู่เมื่อสบสายตากับเธอในระยะประชิด ดวงตาของจันทราภาวูบหนึ่งดูเหมือนจะมีแสงสีแดงระริกอยู่ข้างใน ก่อนที่เธอจะผละออกแล้วเดินหายไปในเงามืดของโถงทางเดิน ทิ้งให้เขานั่งอยู่ลำพังกับกลิ่นสาบสาวที่ยังคงอบอวลอยู่รอบกาย 

​เขารู้สึกได้ถึงอันตรายที่คืบคลานเข้ามา แต่มันเป็นอันตรายที่ช่างเย้ายวนจนหัวใจของเขาเริ่มสั่นคลอนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน 

จบบทที่ 2