บึงขังวิญญาณตอนที่ 10

ตอนที่ 10: คืนเดือนดับและพิธีกรรมที่สาบสูญ 

ท้องฟ้าเหนือหมู่บ้านหนองน้ำนิ่งถูกเมฆดำทะมึนกลืนกินจนมืดสนิทราวกับเป็นสัญญาณของ "คืนเดือนดับ" บรรยากาศรอบเรือนไทยเย็นเยือกจนเห็นลมหายใจเป็นไอขาว สายไหมกอดหีบเหล็กที่บรรจุเศษกะโหลกและเหรียญอาถรรพ์ไว้แน่น ขณะที่ร่างของพรายน้ำยายทองพยายามตะเกียกตะกายขึ้นมาบนเรือน กลิ่นสาบโคลนคละคลุ้งไปทั่วโถงบ้าน 

"ลุงมั่น! เราจะทำยังไงดี นางจะเข้ามาได้แล้ว!" สายไหมตะโกนแข่งกับเสียงคำรามของพายุ 

ลุงมั่นรีบนำเทียนขี้ผึ้งสีดำมาจุดวางไว้แปดทิศรอบเสาเอก "ต้องทำพิธีคืนเศษเสี้ยววิญญาณเดี๋ยวนี้! แต่นี่ไม่ใช่การแก้คำสาปธรรมดา มันคือพิธีกรรมที่สาบสูญ... การถอนตะปูอาคมต้องใช้เลือดของทายาทสายตรงหล่อเลี้ยงลงไปบนเหรียญ เพื่อเป็นการขอขมาแทนบรรพบุรุษ" 

ทศช่วยประคองสายไหมไว้ "ผมจะคุ้มกันคุณเอง" เขาใช้ชะแลงฟาดลงบนมือเน่าเปื่อยที่ยื่นเข้ามาตามช่องไม้กระดาน เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดของยายทองดังก้องกัมปนาทไปถึงใจกลางบึงน้ำ 

สายไหมรวบรวมความกล้า ใช้กริชโบราณที่วางอยู่ในหีบกรีดลงบนฝ่ามือเล็กน้อย หยดเลือดสีแดงสดหยดลงบนเหรียญปากผีที่ประกบกันสนิทเหนือเศษกะโหลก ทันใดนั้น แสงสีแดงวาบก็พุ่งออกจากหีบเหล็ก พร้อมกับเสียงโซ่ตรึงอาคมที่สั่นระรัวราวกับจะขาดออกจากกัน 

ทว่าในวินาทีที่พิธีกรรมเริ่มขึ้น ร่างของยายทองที่เคยสยดสยองกลับแปรเปลี่ยนเป็นเงาดำทมิฬขนาดใหญ่ครอบคลุมเรือนไทยทั้งหลัง และเสียงกระซิบที่เคยโหยหวนก็เปลี่ยนเป็นคำสาปแช่งที่รุนแรงขึ้น 

"กูจะไม่ยอมกลับไปสู่สุคติ... จนกว่าพวกมึงจะตายตกไปตามกัน!" 

กำแพงไม้เรือนไทยเริ่มปริแตกออก น้ำจากบึงพุ่งทะลักเข้ามาเหมือนเขื่อนแตก สายไหม ทศ และลุงมั่น ถูกความมืดมิดและกระแสน้ำพัดพาแยกจากกันในทันที! 

ท่ามกลางกระแสน้ำโคลนที่พัดทะลักเข้าสู่ตัวเรือน สายไหมพยายามตะเกียกตะกายขึ้นจากพื้นไม้ที่กลายเป็นแอ่งน้ำวน ความมืดมิดรอบกายทำให้เธอมองไม่เห็นทั้งทศและลุงมั่น มีเพียงแสงสีแดงจางๆ จากเหรียญอาถรรพ์ในมือที่ยังคงส่องสว่างท่ามกลางความโกลาหล 

เธอมองเห็นร่างของยายทองลอยเด่นอยู่เหนือผิวน้ำที่ท่วมสูงขึ้นมาถึงชานเรือน ใบหน้าที่เคยเน่าเฟะบัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นใบหน้าหญิงสาวสะสวยที่ดูคล้ายกับตัวเธอเองในรูปวาด ทว่าดวงตาคู่นั้นยังคงเต็มไปด้วยเพลิงแค้นที่ไม่มีวันดับมอด 

"เอาคืนมา... เอาชีวิตของกูคืนมา!" เสียงของยายทองก้องกังวานมาจากทุกทิศทาง 

สายไหมรวบรวมสติที่เหลืออยู่ เธอไม่ได้วิ่งหนี แต่กลับก้าวเดินลงไปในน้ำที่เย็นจัดจนถึงหน้าอก มุ่งหน้าเข้าหาดวงวิญญาณอาฆาต "หนูไม่ได้มาเพื่อเป็นตัวตายตัวแทน แต่หนูมาเพื่อจบวงจรนี้... ยายบัวลา รับคำขอขมาจากเลือดเนื้อเชื้อไขของคนที่เคยทำร้ายยายเถอะ!" 

เธอชูเศษกะโหลกที่ประกบด้วยเหรียญปากผีขึ้นเหนือหัว เลือดจากฝ่ามือที่ยังไหลซึมชโลมลงบนวัตถุอาถรรพ์นั้นจนเกิดแสงเจิดจ้า ทันทีที่แสงสัมผัสกับร่างพรายน้ำ เสียงโซ่ตรึงวิญญาณที่ก้นบึงก็สั่นระรัวดังก้องไปทั่วทั้งป่าเสม็ด 

ทศที่พยายามเกาะเสาเรือนไว้ออกแรงตะโกน "สายไหม! อย่าลงไปลึกกว่านั้น!" 

แต่สายไหมไม่ฟังเธอตัดสินใจทิ้งตัวลงสู่ใจกลางน้ำวน พร้อมกับนำเศษกะโหลกนั้นคืนสู่ผืนน้ำอันเป็นคุกที่จองจำยายทองมาเนิ่นนาน ในนาทีที่วัตถุนั้นจมลงสู่พื้นดินเลน แรงระเบิดของพลังงานลึกลับก็พุ่งขึ้นจากใจกลางบึง กระแทกทุกอย่างจนสงบนิ่งลงอย่างน่าประหลาด 

พายุสงบลงทันตาเห็น ร่างของพรายน้ำค่อยๆ สลายกลายเป็นเพียงละอองแสงสีขาวนวล ใบหน้าของหญิงสาวในอดีตยิ้มให้สายไหมเป็นครั้งสุดท้ายด้วยแววตาที่ปล่อยวาง ก่อนจะเลือนหายไปพร้อมกับดอกบัวสีดำที่ขั้วหักสะบั้นลงสู่ก้นบึง 

จบตอนที่ 10