บึงขังวิญญาณตอนที่ 8

ตอนที่ 8: ความลับที่ซ่อนในห้องใต้หลังคา 

ท่ามกลางฝุ่นที่ตลบอบอวลในห้องใต้หลังคาที่คับแคบ สายไหมและทศช่วยกันรื้อค้นหีบไม้ใบเก่าที่ลุงมั่นบอกว่าเป็นที่เก็บรักษา "ความทรงจำที่ถูกลืม" ของตระกูล กลิ่นไม้แห้งและกลิ่นอับชื้นจากรอยรั่วของหลังคาทำให้นบรรยากาศยิ่งดูชวนขนลุก ทุกครั้งที่ขยับเขยื้อนสิ่งของ เสียงไม้ลั่น เอี๊ยดอ๊าด กลับฟังดูเหมือนเสียงกระซิบด่าทอจากวิญญาณที่ถูกขังอยู่เบื้องล่าง 

"นั่นอะไรน่ะสายไหม" ทศชี้ไปที่ห่อผ้าไหมสีดำคล้ำที่ซ่อนอยู่หลังกองใบลานเก่า 

เมื่อสายไหมค่อยๆ แกะห่อผ้านั้นออก เธอพบกับสมุดบันทึกปกหนังที่มีรอยไหม้เกรียม และรูปวาดลายเส้นโบราณที่เป็นรูปหญิงสาวสวยสง่าคนหนึ่งสวมสร้อยคอประดับอัญมณีสีน้ำเงินเข้ม ทว่าเมื่อมองดูดีๆ ใบหน้าของหญิงสาวในรูปกลับดูคล้ายกับสายไหมอย่างน่าประหลาด แต่แววตานั้นกลับเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและสิ้นหวัง 

"นี่คือ 'บัวลา' ...น้องสาวของทวดเจ้า" เสียงลุงมั่นดังขึ้นขณะปีนตามขึ้นมา "นางคือเจ้าของสร้อยนิลกาฬชิ้นนั้น และเป็นคนเดียวกับที่เจ้าเรียกว่ายายทองในตอนนี้" 

บันทึกเล่มนั้นระบุว่า สร้อยนิลกาฬไม่ได้เป็นเพียงเครื่องประดับ แต่มันคือสิ่งของที่ใช้กักเก็บ "ความโชคดี" ของตระกูลไว้ หากสร้อยชิ้นนี้ไม่อยู่ในบึงน้ำ ความวิบัติจะมาเยือนหมู่บ้าน ยายทองไม่ได้ตั้งใจจะขโมย แต่นางถูกใส่ร้ายเพื่อให้กลายเป็น "ผู้เฝ้าสมบัติ" โดยการถูกถ่วงน้ำไปพร้อมกับสร้อยเส้นนั้น 

ขณะที่สายไหมกำลังอ่านบันทึกหน้าสุดท้าย จู่ๆ ลมพัดแรงก็กระแทกหน้าต่างห้องใต้หลังคาจนเปิดออก พร้อมกับเสียงหัวเราะโหยหวนที่ดังขึ้นจากบึงน้ำ เงาสีดำขนาดใหญ่พุ่งวาบผ่านหลังคาไปอย่างรวดเร็ว และทิ้งคราบน้ำโคลนเหม็นเน่าไว้ที่ขอบบันทึก ราวกับยายทองกำลังจะบอกว่า... 

"ความลับที่พวกมึงรู้... คือจุดเริ่มต้นของจุดจบ!" 

หลังจากความจริงจากห้องใต้หลังคาถูกเปิดเผย บรรยากาศรอบบึงขังวิญญาณก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ลมพายุพัดกระโชกแรงจนยอดเสม็ดไหวเอนราวกับจะโค่นล้ม สายไหมกอดบันทึกปกหนังไว้แนบอก น้ำตาแห่งความเวทนาคลอเบ้าเมื่อรู้ว่าแท้จริงแล้ว "ยายทอง" หรือ "บัวลา" คือเหยื่อของความละโมบและการใส่ร้ายป้ายสีจากสายเลือดของเธอเอง 

"นางไม่ได้โกรธแค้นแค่เพราะถูกฆ่า" ลุงมั่นเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "แต่นางโกรธที่ความสัตย์จริงของนางถูกฝังกลบไปพร้อมกับร่างใต้น้ำ และความยุติธรรมที่ไม่เคยมาถึงต่างหากที่ตรึงนางไว้ไม่ให้ไปสู่สุคติ" 

ทันใดนั้น เสียงน้ำในบึงก็เริ่มหมุนวนเป็นน้ำวนขนาดใหญ่ใจกลางบึงบัวดำ ร่างสยดสยองของยายทองค่อยๆ ผุดพ้นผิวน้ำขึ้นมา ทว่าคราวนี้ใบหน้าของนางไม่ได้ดูเลือนรางเหมือนก่อน แววตาที่แดงก่ำจ้องตรงมาที่สายไหมด้วยความโกรธแค้นที่สั่งสมมานานนับสิบปี หนอนที่ไต่ยั้วเยี้ยตามบาดแผลดูเหมือนจะขยับตามแรงอารมณ์ของวิญญาณอาฆาต 

ทศพยายามใช้ไฟฉายส่องไปที่ร่างนั้น แต่แสงไฟกลับถูกความมืดมิดกลืนกินจนดับสนิท "ยายทอง! ผมรู้ความจริงหมดแล้ว เราจะหาทางช่วยยาย!" ทศตะโกนก้องแหวกเสียงพายุ 

เสียงหัวเราะเยือกเย็นดังกังวานไปทั่วพื้นน้ำ "ช่วยงั้นรึ? ความตายเท่านั้นที่จะช่วยกูได้! และเลือดของลูกหลานนางคนชั่วอย่างมึง คือกุญแจเดียวที่จะปลดปล่อยกู!" 

สิ้นเสียงคำราม ดอกบัวสีดำนับร้อยก็พุ่งเข้าหาเรือนไทยราวกับลูกธนู สายไหมและทศต้องรีบหมอบลงกับพื้นไม้ ขณะที่แรงพยาบาทของยายทองเริ่มทวีความรุนแรงขึ้นจนเรือนไทยทั้งหลังสั่นสะเทือน ความแค้นที่ไม่ยอมไปผุดไปเกิดกำลังจะเปลี่ยนบึงน้ำแห่งนี้ให้กลายเป็นสุสานมีชีวิตในไม่ช้า 

จบตอนที่ 8