บึงขังวิญญาณตอนที่ 7

ตอนที่ 7: คำเตือนของลุงมั่น 

บรรยากาศบนเรือนไทยกลับมาสู่ความเงียบงันที่น่าอึดอัดอีกครั้ง หลังจากเงามืดของยายทองจางหายไปพร้อมกับหยดน้ำมนต์ของลุงมั่น ทศยังคงกำขวานในมือแน่น แม้ใจหนึ่งจะพยายามหาเหตุผลทางวิทยาศาสตร์มาอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ความเย็นยะเยือกที่ยังเกาะกินพื้นที่ก็เป็นเครื่องยืนยันว่าสิ่งที่เขาเห็นไม่ใช่ภาพลวงตา 

"ลุงต้องบอกหนูมาให้หมด" สายไหมเค้นเสียงพูดขณะที่ร่างกายยังสั่นเทา "ความลับสมบัติที่ลุงว่า... มันเกี่ยวอะไรกับความตายของยายทอง" 

ลุงมั่นทรุดตัวลงนั่งขัดสมาธิ สีหน้าดูซูบเซียวลงไปถนัดตา "มันไม่ใช่สมบัติที่เป็นแก้วแหวนเงินทองธรรมดาหรอกแม่หนู แต่มันคือ 'ของอาถรรพ์' ที่ตระกูลของเจ้าครอบครองมาแต่โบราณ ยายทองในตอนที่ยังมีชีวิตเป็นคนดูแลบึงน้ำนี้ แต่นางถูกกล่าวหาว่าพยายามขโมยของชิ้นนั้น ทวดของเจ้าจึงสั่งให้หมอผีทำพิธีสะกดวิญญาณนางไว้ใต้น้ำ เพื่อให้เป็น 'ข้าเฝ้าบึง' ไปตลอดกาล" 

ลุงมั่นหยุดพักหายใจ ก่อนจะจ้องมองสายไหมด้วยแววตาจริงจังที่เต็มไปด้วยคำเตือน 

"จำไว้ให้ดี... ห้ามลงไปในบึงน้ำนั่นเด็ดขาด ไม่ว่าจะได้ยินเสียงใครเรียก หรือเห็นอะไรที่อยากได้เพียงใด เพราะทันทีที่เท้าของเจ้าสัมผัสเลนตมใต้บึง อาคมที่ขังนางไว้จะสลับมาพันธนาการเจ้าแทน และนางจะหลุดพ้นจากคุกน้ำนี้ด้วยเลือดของเจ้า!" 

ทศขมวดคิ้วพลางนึกถึงเหรียญเก่าสีดำคล้ำที่เขาเคยเก็บได้ "แล้วถ้าเราหาของชิ้นนั้นเจอ... เราจะหยุดเรื่องนี้ได้ไหมครับ" 

ลุงมั่นส่ายหน้าช้าๆ "ของชิ้นนั้นถูกฝังอยู่ใจกลางบึงน้ำที่ลึกที่สุด... ที่เดียวกับที่ร่างของยายทองถูกล่ามโซ่ไว้ ใครที่คิดจะลงไปเอา ก็เท่ากับเดินไปมอบชีวิตให้นาง" 

คืนนั้น สายไหมนอนไม่หลับ เธอทำได้เพียงนอนฟังเสียงพรายน้ำที่เปลี่ยนจากเสียงสะอื้นเป็นเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังแว่วมาจากใต้ถุนเรือน ราวกับยายทองกำลังนับถอยหลังรอเวลาที่เหยื่อจะเดินลงไปหาเอง 

เช้าวันรุ่งขึ้น บรรยากาศรอบบึงน้ำยังคงถูกปกคลุมด้วยหมอกหนา ทศตัดสินใจนำเหรียญเก่าสีดำคล้ำที่เขาเก็บได้จากริมตลิ่งออกมาตรวจสอบอย่างละเอียดอีกครั้ง ภายใต้แสงแดดรำไร เหรียญนั้นไม่ได้เป็นเพียงโลหะธรรมดา แต่มันมีรอยสลักเป็นรูปอสรพิษพันรอบดวงตาที่ปิดสนิท ซึ่งลุงมั่นยืนยันว่านี่คือ "เหรียญปากผี" ที่ถูกลงอาคมขั้นสูงเพื่อใช้ตรึงวิญญาณพรายน้ำ 

"ถ้าเหรียญนี้หลุดออกมา แสดงว่าผนึกที่ขังยายทองไว้กำลังปริแตก" ทศวิเคราะห์ตามหลักการที่เขาพอจะเชื่อมโยงได้ "และรอยน้ำที่ลากยาวขึ้นมาบนเรือนเมื่อคืน ก็คือคำเตือนว่านางกำลังขยายอาณาเขตออกมาจากบึง" 

สายไหมเฝ้ามองเหรียญในมือทศด้วยความรู้สึกประหลาด เธอนึกถึงบันทึกเก่าของบรรพบุรุษที่ลุงมั่นเคยพูดถึง จึงตัดสินใจเข้าไปค้นในห้องเก็บของใต้หลังคาเรือนไทย จนพบห่อผ้าเก่ากะรัดที่ซ่อนอยู่หลังหีบไม้ใบใหญ่ ภายในนั้นมีกุญแจโบราณและแผนที่ลายเส้นยุ่งเหยิงที่ระบุตำแหน่งของ "ใจกลางบึง" ไว้อย่างชัดเจน 

"เราต้องหาทางคืนเหรียญนี้กลับไปที่ร่างของนาง ก่อนที่คืนพระจันทร์เต็มดวงถัดไปจะมาถึง" ลุงมั่นเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า "ไม่อย่างนั้น เหรียญปากผีนี้จะกลายเป็นกุญแจที่เปิดประตูนรกให้พรายน้ำขึ้นมาอาละวาดบนบกได้อย่างสมบูรณ์" 

ในขณะที่ทั้งสามกำลังวางแผน เสียงน้ำกระเพื่อมอย่างรุนแรงก็ดังมาจากใจกลางบึง ดอกบัวแดงที่เคยบานสะพรั่งเริ่มเหี่ยวเฉาและเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทราวกับถูกเผาไหม้ พร้อมกับกลิ่นสาบสางที่รุนแรงขึ้นจนสายไหมแทบสิ้นสติ เธอรู้ดีว่าเวลาของเธอกำลังเหลือน้อยลงทุกที 

จบตอนที่ 7