บึงขังวิญญาณตอนที่ 6

ตอนที่ 6: บัวแดงที่เบ่งบานกลางคืน 

กลิ่นหอมเอียนของดอกไม้ป่าตลบอบอวลไปทั่วเรือนไทยในคืนที่แสงดาวถูกเมฆดำปกคลุม สายไหมตื่นขึ้นมากลางดึกด้วยความรู้สึกอึดอัดเหมือนมีใครบางคนมานั่งทับที่หน้าอก เมื่อเธอลืมตาขึ้นในความมืด กลับพบว่าหน้าต่างบานเดิมที่ทศช่วยปิดไว้เมื่อวันก่อน กลับถูกเปิดอ้าออกอีกครั้งอย่างเงียบเชียบ 

เธอเดินไปที่หน้าต่างอย่างไม่อาจห้ามใจได้ และสิ่งที่ปรากฏสู่สายตาคือภาพที่ชวนให้ขนลุกท่วมตัว บึงน้ำที่เคยมีเพียงกอเสม็ดรกชัฏ บัดนี้กลับเต็มไปด้วย "ดอกบัวสีแดงฉาน" ที่พากันชูช่อบานสะพรั่งเต็มบึง มันไม่ใช่บัวปกติ เพราะดอกบัวเหล่านี้เบ่งบานในยามค่ำคืนที่ไร้แสงจันทร์ และกลีบของมันดูแดงข้นราวกับหยดเลือดที่ไหลมารวมกัน 

"บัวแดงพวกนี้... ไม่เคยบานมานานหลายสิบปีแล้ว" เสียงของทศดังขึ้นจากใต้ถุนเรือน เขาถือตะเกียงไฟเดินขึ้นมาหาเธอด้วยสีหน้าเคร่งเครียดกว่าทุกวัน 

ทศเล่าว่าเขาเพิ่งลงไปตรวจสอบริมตลิ่งและพบว่ารากของบัวแดงเหล่านี้ไม่ได้ยึดเกาะกับดินเลนธรรมดา แต่มันพันธนาการอยู่กับวัตถุบางอย่างที่จมอยู่ใต้น้ำ ยิ่งดอกบัวบานสะพรั่งมากเท่าไหร่ นั่นหมายความว่าแรงอาฆาตของวิญญาณที่ถูกขังไว้กำลังทวีความรุนแรงขึ้นเพื่อรอการชดใช้ 

ทันใดนั้น ดอกบัวดอกหนึ่งที่อยู่ใกล้ตลิ่งที่สุดก็เริ่มขยับไหว ทั้งที่ไม่มีลมพัด ร่างของหญิงชราในชุดสีดำที่สายไหมเคยเห็นที่กอเสม็ด ค่อยๆ แทรกตัวขึ้นมาจากกลางกอบัวแดง ดวงตาที่แดงก่ำจ้องเขม็งมาที่สายไหม พร้อมกับยื่นมือที่เหลือเพียงหนังหุ้มกระดูกขึ้นมาเด็ดดอกบัวแดงแล้วโยนมาทางเรือนไทย 

"เลือกเอา... จะลงมาเอง หรือจะให้กูขึ้นไปรับ!" 

เสียงอาฆาตนั้นดั้งก้องในหัวของสายไหมจนเธอทรุดลงกับพื้นไม้ ขณะที่ทศพยายามเข้ามายื้อร่างเธอไว้ก่อนที่เธอจะกระโจนลงจากหน้าต่างตามแรงลึกลับนั้นไป   

หลังจากรอดพ้นจากแรงดึงดูดของบัวเลือดมาได้อย่างหวุดหวิด สายไหมก็นั่งตัวสั่นเทาอยู่กลางโถงเรือนไทย โดยมีทศคอยเฝ้าสังเกตการณ์อยู่ไม่ห่าง ความเงียบของรัตติกาลถูกทำลายลงด้วยเสียงหยดน้ำที่ดัง ติ๋ง... ติ๋ง... มาจากชานเรือนด้านนอก ทั้งที่คืนนี้ไม่มีฝนตก 

"มันมาแล้ว..." ลุงมั่นเดินขึ้นเรือนมาพร้อมกับถือขันน้ำมนต์และกำหญ้าคา แววตาของชายชราเต็มไปด้วยความกังวล "อาถรรพ์พรายน้ำของยายทองกำลังแกร่งกล้าขึ้น เพราะเขื่อนกั้นน้ำที่ทศกำลังจะสร้าง มันไปทับทางผีผ่านพอดิบพอดี" 

ทศขมวดคิ้วด้วยความสงสัยในเชิงวิศวกรรม แต่เขาก็ไม่อาจปฏิเสธภาพที่เห็นตรงหน้าได้ รอยน้ำเปียกชุ่มเริ่มซึมผ่านร่องไม้กระดานขึ้นมา ราวกับว่าพื้นเรือนไทยหลังนี้ตั้งอยู่บนผิวน้ำโดยตรง กลิ่นสาบเน่าของซากสัตว์ที่ตายค้างในบึงน้ำรุนแรงจนสายไหมต้องยกมือขึ้นปิดจมูก 

"ยายทองไม่ใช่แค่ผีตายโหงธรรมดาใช่ไหมคะลุงมั่น" สายไหมถามด้วยเสียงสั่นพร่า 

ลุงมั่นถอนหายใจยาวก่อนจะเล่าความจริงที่ถูกฝังไว้ "นางถูกจองจำด้วยมนต์ดำเพื่อไม่ให้ไปผุดไปเกิด เพราะนางรู้ความลับเรื่องสมบัติของตระกูลเจ้า และคนที่ร่ายมนต์ขังนางไว้... ก็คือทวดของเจ้าเองนั่นแหละสายไหม" 

ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องอย่างทรมานก็ดังสะท้อนขึ้นมาจากใต้ถุนเรือน พร้อมกับร่างของหญิงชราในชุดสีดำที่พยายามตะเกียกตะกายปีนป่ายขึ้นมาตามเสาเรือน ผิวหนังที่เน่าเฟะของนางทิ้งรอยคราบโคลนดำไว้ทุกที่ที่สัมผัส ทศรีบคว้าขวานที่วางอยู่ใกล้ๆ ขึ้นมาป้องกันตัว แต่ลุงมั่นกลับห้ามไว้ 

"อาวุธคนสู้ผีพรายไม่ได้หรอก! มันต้องการเลือดทายาทไปสังเวย เพื่อที่มันจะได้หลุดพ้นจากการเป็นพรายน้ำจองจำ!" 

สายไหมมองเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในน้ำที่นองเต็มพื้นเรือน แต่ภาพที่เห็นกลับไม่ใช่ใบหน้าของเธอ... แต่เป็นใบหน้าของยายทองที่กำลังยิ้มเยาะอย่างสยดสยอง! 

จบตอนที่ 6