บึงขังวิญญาณตอนที่ 3

ตอนที่ 3: เงาปริศนาใต้กอเสม็ด 

ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปทั่วสันหลังของ เมื่อเห็นบานหน้าต่างไม้ค่อยๆ ขยับเปิดออกเองท่ามกลางความเงียบงัด มีเพียงเสียงบานพับที่ฝืดเคืองดัง ครืด... ครืด... บาดลึกเข้าไปในความรู้สึก กลิ่นสาบโคลนและกลิ่นคาวพรายน้ำรุนแรงกว่าทุกครั้งที่เคยสัมผัส เธอรวบรวมความกล้าเดินเข้าไปชะโงกหน้ามองผ่านบานหน้าต่างที่เปิดอ้าออกสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง 

แสงจันทร์นวลตาฉาบไล้ลงบนบึงน้ำกว้าง แต่ที่ริมฝั่งตรงกอเสม็ดใหญ่ที่รากไม้ระโยงระยางเหมือนมือผีที่พยายามตะเกียกตะกายขึ้นจากน้ำ เธอเห็นร่างตะคุ่มของใครบางคนยืนแช่น้ำอยู่ครึ่งตัว ร่างนั้นสวมชุดสีดำขาดวิ่น เส้นผมยาวสลวยปกคลุมใบหน้าจนมองไม่เห็นความชัดเจน แต่สิ่งที่ทำให้สายไหมต้องกลั้นหายใจคือ ท่วงท่าของร่างนั้นที่กำลังกวักมือเรียกเธออย่างช้าๆ ... ซ้ำแล้วซ้ำเล่า 

"ไหม... กลับมาหาแม่... ไหม..." 

เสียงกระซิบแผ่วพร่าลอยมาตามลม มันดูอบอุ่นแต่แฝงไว้ด้วยความหนาวเหน็บอย่างบอกไม่ถูก สายไหมรู้สึกเหมือนถูกมนต์สะกด เท้าของเธอเริ่มก้าวออกไปนอกห้องอย่างลืมคำเตือนของลุงมั่น เป้าหมายคือการลงไปหาเงาปริศนาที่กอเสม็ดนั้น 

"หยุดเเดี๋ยวนี้! อย่าไปฟังมัน!" 

เสียงตวาดกร้าวของชายหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้นพร้อมกับแรงกระชากที่ต้นแขน ทำให้สติของสายไหมกลับคืนมาทันที เธอหันไปพบกับชายหนุ่มในชุดลำลองทะมัดทะแมง ใบหน้าคมเข้มของเขาดูเคร่งเครียด ภายใต้แสงไฟฉายที่ส่องสว่างนั่นคือ ทศ ชายแปลกหน้าที่เพิ่งปรากฏตัวขึ้นในหมู่บ้าน 

"คุณเป็นใคร? แล้วมาทำอะไรที่นี่?" สายไหมถามด้วยความตระหนก 

ทศไม่ได้ตอบในทันที เขาหันไฟฉายไปทางกอเสม็ด ทว่าสิ่งที่มีอยู่เมื่อครู่กลับอันตรธานหายไป เหลือเพียงผิวน้ำที่กระเพื่อมเป็นระลอกคลื่นเบาๆ และความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวกว่าเดิม 

"ผมชื่อทศ... และผมมาที่นี่เพื่อเตือนคุณว่า สิ่งที่เห็นน่ะ ไม่ใช่คนแน่ๆ" 

เขามองสบตาสายไหมด้วยแววตาจริงจัง ท่ามกลางบรรยากาศของบึงน้ำลึกลับที่ดูเหมือนจะกักขังความลับบางอย่างเอาไว้ภายใต้เงามืดของกอเสม็ดนั้น 

จบตอนที่3