บึงขังวิญญาณตอนที่ 2

ตอนที่ 2: เรือนไทยริมบึงน้ำนิ่ง 

เสียงฝีเท้าของสายไหมที่กระทบกับไม้กระดานเรือนไทยดังสะท้อนก้องไปทั่วบริเวณ บ้านหลังนี้ถูกทิ้งร้างมานานจนฝุ่นหนาเตอะปกคลุมทุกซอกมุม กลิ่นอับชื้นของไม้เก่าปะปนกับกลิ่นสาบของบึงน้ำที่โชยมาตามลมลอดผ่านรอยแตกของฝาปะกน ยิ่งทำให้บรรยากาศภายในดูวังเวงขึ้นเป็นทวีคูณ 

เธอเดินสำรวจไปรอบๆ จนมาหยุดอยู่ที่โถงกลางบ้าน ที่ซึ่งมีรูปถ่ายเก่าขาวดำของบรรพบุรุษแขวนอยู่บนผนัง ดวงตาของบุคคลในภาพดูเหมือนจะเลื่อนลอยตามความเคลื่อนไหวของเธอไปทุกที่ แต่สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือภาพวาดลายเส้นโบราณที่เป็นรูปบึงน้ำขนาดใหญ่ และมีอักขระขอมแปลกตาจารึกอยู่รอบขอบภาพ 

"อย่าเพิ่งเปิดหน้าต่างฝั่งที่หันเข้าหาบึงนะแม่หนู" 

เสียงแหบพร่าที่ดังขึ้นด้านหลังทำเอาสายไหมสะดุ้งสุดตัว เมื่อหันไปพบกับชายชราในชุดม่อฮ่อมซีดๆ คนหนึ่ง เขายืนอยู่ตรงบันไดเรือนด้วยท่าทางสงบนิ่ง 

"คุณตาเป็นใครคะ?" สายไหมถามด้วยใจที่ยังไม่หายสั่น 

"ข้าชื่อ มั่น เป็นคนดูแลแถวนี้มาตั้งแต่รุ่นทวดแก" ชายชรากล่าวพลางมองไปที่หน้าต่างไม้ที่ปิดสนิท "บึงนี้น้ำนิ่งก็จริง แต่มันไม่เคยหลับไหล โดยเฉพาะคืนที่พระจันทร์เต็มดวงแบบนี้ สิ่งที่ถูกขังไว้มันจะพยายามหาทางออก" 

ลุงมั่นกำชับให้สายไหมรีบเข้านอนและห้ามออกจากห้องพักหลังพระอาทิตย์ตกดินเด็ดขาด ทว่าในกลางดึกคืนนั้น ขณะที่ความมืดปกคลุมไปทั่วเรือนไทย สายไหมกลับตื่นขึ้นเพราะเสียงประหลาด... มันไม่ใช่เสียงลม หรือเสียงสัตว์กลางคืน แต่มันคือเสียง ตื้ด... ตื้ด... คล้ายคนกำลังลากอะไรบางอย่างที่มีน้ำหนักมากไปตามพื้นชานเรือนไม้ 

เธอกลั้นใจเดินไปที่ประตูห้อง ค่อยๆ แย้มมองผ่านช่องว่างเล็กๆ ออกไปท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามา สิ่งที่เธอเห็นคือ รอยน้ำเปียกชุ่มลากเป็นทางยาวจากขอบชานเรือน มุ่งตรงไปทางหน้าต่างทิศที่หันลงสู่บึงน้ำ... หน้าต่างบานที่ลุงมั่นเตือนไว้ว่าห้ามเปิด 

และบัดนี้... หน้าต่างบานนั้นกำลังค่อยๆ ถูกผลักออกอย่างช้าๆ จากฝั่งข้างนอก! 

จบตอนที่ 2