เมื่อคุณตาคุณยายจำชื่อเราไม่ได้... แต่ดันจำได้ว่าเราเคยแอบขโมยเงินไปซื้อขนมตอนอนุบาล!

สวัสดีครับทุกคน... ถ้าพูดถึง “ผู้สูงอายุที่มีอาการสมองเสื่อม” เชื่อว่าหลายบ้านคงฟังดูแล้วรู้สึกเครียด ซึม หรือภาพในหัวต้องเป็นแนวดราม่าละครน้ำตาคลอเบ้าแน่ๆ ใช่ไหมครับ?

แต่เอาจริงๆ จากประสบการณ์ของหลายๆ บ้านที่ต้องรับมือ บอกเลยว่า... มันคือ “ความบันเทิงระดับเกรด A” ที่มาพร้อมกับความปวดหัวระดับสิบเลยครับคุณ! ยิ่งถ้าคุณไม่ได้มีแนวทางหรือไม่ได้เป็นคนดูแลผู้สูงอายุมืออาชีพ

ลองคิดภาพตามนะ... เช้าวันหนึ่ง คุณเดินถือแก้วกาแฟเข้าบ้านด้วยความสดใส ทักคุณยาย: “ยายครับ กินข้าวหรือยัง?” ยายมองหน้าเราด้วยสายตานิ่งสงบ... สายตาแบบผู้ผ่านโลกมาเยอะ แล้วพูดขึ้นมาว่า:“มึงเป็นใคร? ถือแก้วน้ำมาทำไม? เข้าบ้านกูได้ยังไง! โจร!! ช่วยด้วยยย โจรเข้าบ้านน!!”

เอ้า! ยาย! นี่ลูกกอล์ฟ หลานรักยายไง! ที่ยายเคยอุ้มตอนเด็กๆ ไง! เปลี่ยนสรรพนามจาก “หลานรัก” กลายเป็น “โจรสายฟ้าแลบ” ในเวลาเพียง 3 วินาที!

สูตรลับการดูแลสายบันเทิง (เพื่อไม่ให้เราบ้าไปซะก่อน)

การดูแลผู้สูงอายุสมองเสื่อมเนี่ย บทเรียนแรกที่ต้องจำใส่หัวไว้เลยคือ “อย่าไปเถียง!” การเถียงกับคนสมองเสื่อม ก็เหมือนการพยายามเอาชนะระบบ AI ที่ถูกตั้งค่ามาให้ออกสูตรมั่วอะครับ เถียงยังไงเราก็แพ้!

• Scenario 1: ยายเห็นพัดลมเป็นมนุษย์ต่างดาว

  • สายเถียง: “ยาย! นั่นมันพัดลมฮาตาริ! มนุษย์ต่างดาวอะไรจะหมุนเบอร์ 3 ได้!” (ยายงอน ไม่คุยด้วยไปสามวัน)

  • สายสกิลทองคำ: “จริงด้วยยาย! มันแอบมองเราอยู่! เดี๋ยวผมไปปิดมันให้ มันจะได้ไหลกลับยานมันไป!” (ยายพยักหน้าอย่างผู้ชนะ แล้วนั่งกินหมากต่อชิลๆ)

• Scenario 2: อาหารเย็น 5 มื้อ กินข้าวเย็นเสร็จไปตอน 5 โมงเย็น... พอทุ่มนึง ยายเดินออกมาถาม: “ทำไมบ้านนี้ไม่เคยกินข้าวเย็นกันเลย? กูนั่งหิวจนไส้จะขาดแล้ว!” วิธีแก้ไม่ใช่การเปิดกล้องวงจรปิดยืนยันครับ! แต่คือการหยิบขนมปังแผ่นเล็กๆ หรือผลไม้ชิ้นนึงยื่นให้ แล้วบอกว่า “เชฟเพิ่งทำเสร็จสดๆ ร้อนๆ เลยครับยาย พิเศษเพื่อยายคนเดียว!” ยายยิ้มกริ่ม นั่งกินอย่างมีความสุข... รอดไปอีกหนึ่งวัน!

ความทรงจำที่หายไป... แต่หัวใจยังอยู่ที่เดิม

เรื่องที่แปลกมากของโรคนี้คือ “ความทรงจำระยะสั้นหายหมด แต่ความทรงจำระยะยาวชัดแจ๋ว” ถามว่าเมื่อเช้ากินอะไร? ... จำไม่ได้ ถามว่าเมื่อ 50 ปีที่แล้ว ตามาจีบยายยังไง? ... เล่าได้เป็นฉากๆ ตั้งแต่สีกางเกง ยันร้านก๋วยเตี๋ยวหน้าปากซอย!

บางทีเราอาจจะรู้สึกเสียใจนะครับที่วันนึง... พ่อ แม่ หรือตา ยาย จำชื่อเราไม่ได้ เขาอาจจะเรียกเราว่า “พี่” เรียกเราว่า “เพื่อน” หรือบางทีก็เรียกเราเป็นชื่อ “คู่อริ” ในอดีตของเขาซะงั้น!

แต่รู้ไหมครับ? ถึงสมองเขาจะลืมชื่อเรา... แต่ความรู้สึกปลอดภัยเวลาอยู่ใกล้ๆ เรา มันไม่เคยหายไปไหนเลยนะ กอดเขาทีไร เขาก็กอดตอบ (ถึงแม้เขาจะถามต่อว่า “แล้วมึงลูกใครเนี่ย?” ก็เถอะ)

สรุปบทเรียนคนดูแล

การดูแลผู้สูงอายุสมองเสื่อม ไม่ใช่การพยายามพาเขากลับมาใน “โลกปัจจุบันของเรา” แต่เป็นการที่ตัวเราเองนั่นแหละ... ต้องน่ารักพอที่จะก้าวเข้าไปอยู่ใน “โลกใบใหม่ของเขา”

วันนี้ถ้าเขาอยากเป็นนางงาม... ให้พานไหว้ ถ้าเขาอยากเป็นตำรวจ... ให้รับทราบครับผู้กำกับ! เล่นไปตามบทบาท เปลี่ยนบ้านให้เป็นละครเวที ร้องเพลงเก่าๆ ให้ฟัง ยิ้มให้เยอะๆ

เหนื่อยไหม? เหนื่อยมากครับ! แต่ถ้าเราเปลี่ยนมุมมองให้มันกลายเป็นความตลก ดึงความเครียดออกไปบ้าง... เราจะพบว่า ในความลืมๆ เลอะๆ นั้น มันมีความน่ารักซ่อนอยู่เต็มไปหมดเลยครับ!