DJสมัครเล่น

ครั้นยังเรียนระดับอุดมศึกษา ผมเองก็ไม่ค่อยได้ร่วมกิจกรรมมากนัก วันหนึ่ง มีเพื่อนร่วมสาขา ชวนไปจัดรายการวิทยุของคณะ ซึ่งรายละเอียดก็มีเพียงการเปิดเพลง และอ่านข่าวประชาสัมพันธ์เล็กน้อย  และตารางงานก็ไม่ได้แน่นมาก สาขาที่ผมเรียน ทั้งสัปดาห์ บางวันก็มีเรียนแค่เช้าหรือบ่าย โอกาสวิ่งชนซะขนาดนี้ ผมจึงตอบรับโดยมิลังเล ประธานก็เป็นคนที่เก่งในการติดต่อประสานงาน บางครั้งเขาก็มอบหมายให้ผมไปรับ CD (แหม ช่างเป็น media ที่ดักแก่มาก) จากค่ายเพลงแห่งหนึ่ง แลกกับการที่เราต้องเปิดเพลงที่คณะ เพื่อประชาสัมพันธ์ทั้งเพลงของศิลปินของเขา

          ห้องจัดรายการ จะตั้งอยู่ทางเดินไปโรงอาหาร ประตูเปิดไว้ ไม่ใช่ต้องการให้นักศึกษาที่เดินผ่านไปมาเห็นหน้าตา DJ; Disk Journey หรือขอเพลง แต่เพราะประตูพัง และต้องการให้อากาศถ่ายเท วันหนึ่งเป็นเวรผม แล้วอาจจะบังเอิญเปิดเพลงตรงใจใครบางคน พอดีมีนักศึกษาสาว 3-4 เดินมาด้วย เม้ามอยกันเสียงดัง แล้วมีคนหนึ่งในกลุ่ม เอ่ยขึ้นมาว่า วันนี้เพลงเพราะจัง อีกคนก็เสริมว่า นั่นสิ อยากเห็นหน้า DJ เลย ผมได้ยินก็แอบคิดในใจว่า อย่าคาดหวังมากล่ะ เดี๋ยวจะผิดหวังเยอะ

          พอสาวๆ เดินผ่านหน้าห้องจัดรายการวิทยุ ก็เอียงคอมาดู พอเห็นหน้าผม หนึ่งในนั้น ก็โผล่งว่า

          แหวะ! ก่อนพูดคล้ายปลอบใจตัวเองว่า บางทีรสนิยม มันก็สวนทางกับหน้าตา เนอะ

          ผมจึงถามว่า: ขอโทษนะฮะ ที่บ้านพอจะมีโอ่งกับขันไหม

          สาวคนหนึ่งถาม: มีหรือไม่มี แล้วนายจะทำไม

          ผม: หล่อนเคยตักน้ำใส่กะโหลก แล้วโขกบอลลงพื้น..บอลกะลังพุ่งเสียบเสา..

          สาวอีกคน: ..ไม่ได้กินฉันหรอก ผู้รักษาประตูกระโจนปัดออกข้าง super save

          สาวอีกคน: ..จังหวะนี้ได้เตะมุม ทีละ1,000 ปั่นโค้งๆ เสียบสามเหลี่ยม

          ผม: เบื่อว่ะ โดนยิงนาทีบาปอีกละ