ทักษะที่ค้นพบช่วงสัมภาษณ์งาน

ผมก็เป็นคนๆหนึ่ง ที่ยังค้นไม่เจอว่า ตัวเราชอบอะไร ถนัดอะไร เติบโตมาด้วยการกรอกหูจากผู้ปกครองว่า เรียนอันนี้สิ จบไปจะได้เงินเดือนเยอะๆ ก็เล็งๆ สอบวิศวะเอาไว้ ทว่าอาจจะด้วยหลายปัจจัย เช่น ความขยัน สติปัญญา ก็สอบได้วิทยาศาสตร์สาขาหนึ่ง ร่ำเรียนจนจบปริญญา ระหว่างที่ยังงงๆว่า จะไปทำงานการอะไร ก็มักจะได้ยินผู้คนเล่าลือถึงองค์กรแห่งหนึ่ง ที่ว่าเงินตอบแทนดี สวัสดิการดี  ผมก็พยายามดิ้นรนไปอบรมหลักสูตรเพิ่มเติมสารพัดทั้งภาษาอังกฤษ จนมีโอกาสได้สอบผ่านข้อเขียน และวันนี้ ผมกำลังรอสัมภาษณ์ โอกาสให้ผม

          ‘คุยกันมาพอสมควร คุณมีข้อสงสัยอะไรไหม’

          ผมหยุดคิดนิดหนึ่ง ก่อนถามออกไปซื่อๆ ว่า ‘ผมเข้าข่าย คนที่ใช่สำหรับพวกคุณในตำแหน่งนี้ไหมครับ’

          กรรมการสอบท่านหนึ่งตอบอย่างไว ‘ถือว่ายังนะ ไม่เป็นไรหรอก คุณอายุยังน้อย ยังมีโอกาสพัฒนาตัวเองอีกมาก ไม่แน่ว่า อนาคตเราอาจจะได้ร่วมงานกัน ก็เป็นได้’

          ‘งั้นผมรบกวนทุกท่านดูที่หน้าจอนะครับ’ ทุกคนทำหน้างง ที่อยู่ๆ ผมพูดอะไรแปลกๆ ยิ่งประหลาดใจอีก เมื่อจอทีวีขนาดใหญ่ในห้องประชุมเปิดขึ้นมาเอง..แถมหน้าจอถูกแบ่งออกเป็น 4 ส่วน คล้ายเชื่อมต่อกับกล้องวงจรปิด ภาพในจอ แสดงให้เห็นบุคคลและสถานที่ 4 แห่ง ในที่สุดสีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไป..

          ..จอแรก เป็นรูปเด็กผู้หญิง กำลังยืนอยู่หน้าประตูโรงเรียนแห่งหนึ่ง..กรรมการท่านหนึ่ง เอ่ยขึ้นว่า

          ‘นี่มันเรื่องบ้าอะไร’

          ผมยิ้มมุมปาก ก่อนตอบไปว่า ‘สมัยนี้ สังคมก็ไม่ค่อยปลอดภัยนะครับ แก๊งลักเด็กก็เยอะ..’ ผมยังพูดไม่ทันจบ ก็มีผู้หญิงคนหนึ่ง เดินเข้าไปคุยอะไรสักอย่างกับเด็กคนนั้น ก่อนที่เด็กคนนั้นจะเดินตามนางไป

          ‘คุณจะทำอะไรลูกผม..ผมจะแจ้งตำรวจ’

          ..จอที่ 2 เป็นรูปสตรีสูงวัยท่านหนึ่ง กำลังเดินออกจากห้องน้ำ ในสถานที่ดูคล้ายห้างสรรพสินค้า ยังไม่ทันเดินออก ก็มีมือมาปิดปาก และลากร่างเธอกลับเข้าห้องน้ำไป

          ‘อย่าทำอะไรแม่ดิฉันเลย ท่านอายุมากแล้ว’

          รูปในจอที่ 3 และ 4 ก็ล้วนเป็นสมาชิกในครอบครัวของกรรมการอีก 2 ท่าน ทุกคนดูจะฉลาดครับ กรรมการคนที่ดูอาวุโสสูงสุด พยายามเก็บอาการเหงื่อตกและมือสั่น เอ่ยถามขึ้นว่า ‘คุณต้องการอะไร’

          ‘แค่ต้องการเป็นคนที่ใช่ของพวกคุณไงครับ..ไม่ทราบว่า ยากเกินไปหรือเปล่า’ ผมตอบเขา

          ‘พรุ่งนี้ คุณมาเริ่มงานได้เลย’ กรรมการท่านนั้นบอก

          ผมว่าผมน่าจะค้นพบทักษะที่ผมถนัดแล้วครับ