ความไม่ระมัดระวัง พาเจ็บตัว

สมัยมัธยมต้น ผมมีโอกาสได้เรียนที่โรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่ง จัดว่าเป็นรุ่นบุกเบิก ผมทันเห็นรุ่นพี่ รุ่น 01 ที่เรียนมัธยมศึกษาปีที่ 6 ส่วนผมน้องใหม่ ม.1 ก็เป็นรุ่น 06 ที่โรงเรียนมีอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กสูง 4 ชั้น เพียง 1 หลัง นอกนั้นเป็นอาคารไม้มุงจาก ชั้นเดียวอีก 2 หลัง  โรงเรียนนี้ห่างจากบ้านผมไปราวๆ 10 ป้ายรถประจำทาง เนื่องจากโรงเรียนตั้งอยู่ลึกจากถนนสายหลักเข้าไปพอสมควร มีถนนเข้าถึงโรงเรียน 3 ซอย ระยะทางประมาณ 600  1,000 และ 2,500 เมตรตามลำดับ

          ผมกับเพื่อนๆ มักลงป้ายที่เดินเข้าโรงเรียนผ่านซอยยาว 600 เมตร เป็นหลัก เพราะจะได้ประหยัดค่าขนม หากไปทางซอยยาว 2.5 กิโลเมตร นั้น ส่วนใหญ่จะรอขึ้นรถสองแถวเข้าไป เสียค่ารถอีก 5 บาท เท่าที่เคยจับเวลาแล้ว ก็ไม่ต่างกันมากนัก เพราะรถสองแถวก็จะรอให้คนเต็มรถ จึงจะออกวิ่ง

          เวลาเข้าแถวเคารพธงชาติ คือ 7.30 น. หากใครมาช้ากว่านั้น จะต้องไปเข้าแถวคนมาสาย ซึ่งจะถูกคุณครูอบรม หรือลงโทษเบาๆ ช่วงแรก ซอย 600 และ 1,000 เมตร จะตัดเข้ามาที่ประตูหลังโรงเรียน หากเกินเวลาเข้าแถว จะมีภารโรงหรือคุณครูเวรมาปิด แล้วเปิดอีกครั้งหลังเลิกเรียน เนื่องจากโรงเรียนอยู่ในช่วงพัฒนา รั้วครึ่งหนึ่งจะเป็นกำแพงปูน ส่วนอีกครึ่งเป็นเสาขึงลวดหนาม มิวายมีกลุ่มนักเรียนหัวใสและมักมาไม่ทันเข้าแถว เอารั้วหนามมาขัดกันให้เป็นช่องกว้างพอจะลอดเข้าไปได้ เป็นอภินันทการจากพวกเขา ริมรั้วมีทิวต้นสนปลูกอยู่เป็นแนว ถ้าเมื่อไรที่ลวดหนามที่ถูกขัดไว้ ถูกคลายออก ยังอุตส่าห์มีคนเอาคีมตัดลวดมาใส่ไว้ในโพรงต้นสนไว้เป็นแผนสำรอง

          ซอย 600 เมตรนี้ มีร้าน snooker อยู่ 2-3 ร้าน นักเรียนที่โรงเรียนก็มักจะโดดเรียนมาเล่น และครูฝ่ายปกครอง ก็มักจะใช้วิทยุสื่อสารและขี่จักรยานยนต์ ไล่ตามมาจับกลับโรงเรียนอยู่บ่อยๆ

          ตอนเรียน ม.1 ผมกำลังเดินไปอัฒจันทร์ที่เพื่อนๆ นั่ง cheer กีฬาสีอยู่ เพื่อนเห็นผมเดินมาไกลๆ ก็โบกมือให้ ผมกว่าจะเห็นเค้าโบกมือกัน ก็เดินเข้าไปใกล้ถึง ผมเพิ่งจะรู้ทีหลังว่า นั่นไม่ใช่การทักทาย แต่เป็นการเตือนภัย! เพราะบริเวณหน้าอัฒจันทร์ มีเพื่อนคนหนึ่งกำลังโบกธงกีฬาสีอย่างเมามัน เหวี่ยงซ้ายขวาควงไปมา ในที่สุด..เปรี้ยง! สันธงเข้าเป้าอย่างแม่นยำ เป้าที่ว่า คือ คางผมเอง

          เหมือนจะเป็นฤกษ์งามยามดี วันนั้นเป็นวันแรกที่ห้องปฐมพยาบาลโรงเรียน เพิ่งจะได้ชุดเย็บแผลมา ผมจึงเปิดประเดิมเป็นคนแรก เย็บแผลไป 3 เข็ม โชคดีตอนนั้นมันทั้งเจ็บทั้งชา คุณครูที่ห้องพยาบาล จึงเย็บสด แผลนี้ก็น่าแปลก ตอนเย็บแผลไม่ค่อยรู้สึก มาแสบตอนไปตัดไหมกับ cLinic แถวบ้าน ความรู้สึกช้า มันเป็นเช่นนี้นี่เอง

          ม.2 ผมลงแข่งปิงปอง ระหว่างซ้อมกับน้อง ม.1 โดนคู่เหวี่ยงไม้เข้าหว่างคิ้ว สลบเหมือด ตื่นมาอยู่ห้องพยาบาล โชคดีที่นอนพักแล้วกลับบ้านได้ตามตกกะปิ ส่วนวันแข่งกีฬาผมก็แข่งโดยแปะ pLaster หว่างคิ้ว ดูน่าเกรงขาม (คู่แข่งอาจจะคิดว่า นี่มันไปตีรันฟันแทงกับใครมา) สุดท้ายได้เพียงเหรียญทองแดง ไม่คุ้มกับที่แลกด้วยโลหิตเล้ย

          ม.3 เดินในโรงอาหาร มีเด็กวิ่งมาชนโต๊ะอาหาร ซึ่งมีขนาดใหญ่ และคงเก่ามากแล้ว ขาโต๊ะขาหนึ่งจึงหักทำให้โต๊ะล้มทับเอ็นร้อยหวายของผมอย่างแม่นยำอีกเช่นเคย ทำเอาผมเดินกะเผลก ให้ไม้พยุงอยู่ราวสัปดาห์หนึ่ง

          หลังเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟัง บางคนก็ให้ความเห็นว่า ดวงผมน่าจะไม่ถูกโฉลกกับโรงเรียนนี้ หากเรียนต่อไปอาจจะต้องแข่ง fespic game แต่เมื่อพิจารณาแล้ว ผมคิดว่า หากระมัดระวัง ไม่ประมาท ก็น่าจะไม่ต้องประสบเหตุเจ็บตัวอย่างที่ผมเจอ