ไม่ไหวก็พัก

     เช้าที่อากาศ สดใส มีหมอกจางๆ อากาศเย็นๆ ที่26 องศา พื้นที่นอกตัวเมืองห่างจาก อำเภอ 50 กิโลเมตร  เสียงเดียวที่ปลุกให้ตื่นในตอนเช้า ไม่ใช่เสียงไก่ขัน แต่มันคือเสียง หมาเห่าที่ประสานเสียงกันทุกๆเช้า ตอนตี 5.30 น. เพราะอะไรน่ะหรอ

ก็เพราะ เสียงจากลำโพงของรถขายกับข้าว หรือที่เราเรียกติกปากกันว่า รถพุ่มพวง ทุกๆเช้าจะได้ยินหมาเห่าพร้อมหอนพร้อมๆกับเสียงเพลงที่มาจากรถพุ่มพวง5555 มันเป็นเสียงที่มาตรงเวลาทุกๆวัน แทบไม่ต้องพึ่งนาฬิกาปลุกเลยที่เดียว

    จากวันที่มีปัญหาชีวิตที่ถือว่าหนักที่สุดเท่าที่เคยเจอมา เวลาก็ล่วงเลยมา 1 ปี แล้ว แต่ทุกอย่างยังวนอยู่ในอ่างเหมือนเดิมไม่ไปไหน จะมีที่ต่างออกไปจากวันแรกก็คือ ตัวเรา ใจเรา ที่วันนี้เข้มแข็งขึ้นมากแล้วที่เทียบกับช่วงแรก 

     สิ่งที่เกิดขึ้นเป็นทั้ง บทเรียน ความทรงจำ ความเจ็บปวด ความทรมาน ที่แรงสุดๆเจ็บสุดๆ เสียใจสุดๆ เท่าที่เคยมีมาในชีวิต แต่เราก็ยังผ่านมาได้โดยที่ บอกตัวเอง กอดตัวเองทุกๆวัน ถึงแม้ว่าวันนี้ก็ยังคงมีน้ำตาทุกๆครั้งที่ เผลอคิดถึงเรื่องนี้ แต่มันก็เป็นสิ่งที่บ่งบอกว่า เรา ยังคงเป็นคน คนนึงที่ยังมีหัวใจ เรายังคงเป็นเรา ที่ไม่เคยเปลี่ยนไป ต่อให่ใคร หรือ อะไร เข้ามาทำให้เราเสียใจ ทุกใจ แทบขาดใจ แค่ไหนก็ตาม เรายังคงเป็นตัวเอง ยังใช้ชีวิตทุกๆวัน ยังซื้อสัตย์ กับหัวใจตัวเองไม่เคยเปลี่ยนไป วันนี้เราผ่านมาได้ด้วยตัวคนเดียว กิน นอน ไปไหนมาไหน ร้องไห้ คนเดียวด้วยความจริงที่เกิดขึ้น ต่อให้อะไรจะเกิดขึ้นก็ยังสู้ ยังยอมรับความจริง ยอมรับในสิ่งที่เกิดขึ้น เพราะเรายังคิดเสมอว่าความจริงเป็นสิ่งไม่ตายถึงแม้มันอาจจะทำให้ตัวเราเองนี่ละที่แทบตายก็ตาม แต่บนความจริงนั้น มันกลับทำให้เราเข้มแข็งมากขึ้นในทุกๆวัน แค่ วันไหนไม่ไหวก็พักพักกายพักใจ แต่ละคนก็มีวิธีของตัวเอง เชื่อซิ ทุกคนมีวิธีเยียวยาตัวเองได้ดีแน่นอน ขอแค่ อย่ายอมแพ้ อย่าทิ้งความเป็นตัวเอง และอย่าทำร้ายตัวเองเพื่อใคร หรืออะไรก็ตามที่ทำร้ายเรา เพราะมีแค่เราที่ต้อง ดูแลตัวเอง  เหนื่อยกฉ็พัก  ไม่ไหวก็พัก  อย่าลืมน่ะ ตัวเราเองคือเพื่อนที่ดีที่สุด ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น อย่าทิ้งตัวเอง อย่าทำร้ายตัวเอง ไม่ไหวก็แค่พัก แล้วทุกอย่างจะผ่านไป เดี๋ยวก็เช้าแล้ว......ไม่ไหวก็พัก.....