มีใครเลือกทางเดินชีวิตของตัวเองได้บ้าง?

 เคยหาคำตอบกับคำถามนี้มานาน.....แล้วทุกคนล่ะ....คิดยังงัยกับคำถามนี้? ชีวิตคนเราเลือกเกิดไม่ได้แต่เลือกที่จะเป็นได้ เอาจริงเป็นแค่เพราะบางคนนะ เพราะเราเคยผ่านจุดนั้นมากับตัวเองเลย  กับมาเจอคำนี้  ( ชีวิตไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ) ขนาดเห็นทางที่ดีกว่า เรายังต้องเดินเข้ามาในทางที่ มีใครสักคนกำหนดไว้  เส้นทางที่ถูกเลอกให้เดิน หรือทางเดินที่เรากำหนดเอง มันอาตจริงครึ่งไม่จริงครึ่งเพราะเราไม่ได้โตมาอยู่อย่างคนที่มี หรือพ่อแม่สร้างรากฐานไว้ให้ แต่ชีวิตของเราต้องเดินอยู่เพียงลำพัง ตั้งแต่เรียนจบ ม.3 ชีวิตขาดเสาหลักคือพ่อ มีแค่แม่ต้องหาเงินให้เรา ทั้งๆที่เราไม่เคยเห็นแม่ทำงานเลยสักครั้งตั้งแต่จำความได้ งานแรก หนักเลย เป็นจับกังแบกหาม สิ่งที่แย่คือแม่กับมี ครอบครัวใหม่ในตอนนั้น แม่ต้องไปทำงานที่อื่น เราต้องอยู่บ้านคนเดี๋ยว เลยต้องออกมาอยู่อย่างโดดเดี่ยว แต่ทางเดินของเรามันยังมีแสงสว่างคือ เพื่อน เราทำงานโรงงานตั้งแต่อายุ 16 ปี เข้าทำงาน ปั๊มน้ำมันตอนอายุ 17 ปี ใช้ชีวิตกับเพื่อน ผิดบ้างถูกบ้างปะปนกันไป ตั้งแต่เลือกที่จะอยู่แบบนี้เราไม่เคยหันไปหาแม่และทำให้แม่ต้องลำบากใจกับตัวเราเลยเรามีปัญหาเราแก้คนเดี๋ยว เราต้องใช้ชีวิตแบบเลื่อนในช่วงนี้น ทั้งๆที่เราก้อไม่เคยลำบากเช่นกัน