อย่าปล่อยให้ความอายเด็ดปีกของคุณ

ความอายคือกรงขังอิสรภาพ

หลายวันก่อน เราได้อ่านหนังสือ เลิกเป็นคนดีแล้วจะมีความสุข ของ โกะโด โทคิโอะ และมีอยู่ประเด็นหนึ่งที่สะกิดใจเรามาก เพราะมันตรงกับตัวเอง นั่นคือ "ความอาย" เราเป็นคนขี้อายมาก ไม่กล้าพูดต่อหน้าคนเยอะ ไม่กล้าถามในสิ่งที่สงสัย ไม่กล้าทำในสิ่งที่ตัวเองชอบ บางครั้งแค่ฮัมเพลงเบา ๆ ยังรู้สึกไม่กล้าด้วยซ้ำ

เมื่อมองย้อนกลับไป เราพบว่าความอายได้พรากโอกาสหลายอย่างในชีวิตไป ทั้งโอกาสในการเรียนรู้ การแสดงความสามารถ หรือแม้แต่การมีความสุขกับสิ่งเล็ก ๆ ที่ตัวเองรัก และคนที่ทำให้โอกาสเหล่านั้นหายไปก็ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นตัวเราเองที่ยอมให้ความอายเข้ามาจำกัดอิสรภาพของชีวิต เราจึงเริ่มคิดว่า หากเราค่อย ๆ ลดความอายลงทีละนิด ชีวิตอาจเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นก็ได้

หนังสือเล่มนี้พูดถึงการเลิกใส่ใจสายตาของสังคมมากเกินไป เพราะสุดท้ายแล้ว คนที่ต้องรับผลจากการกังวลเหล่านั้นก็คือตัวเราเอง เราเป็นคนที่อึดอัด เราเป็นคนที่ไม่มีความสุข และเราเป็นคนที่ปล่อยให้ความกลัวมาหยุดการใช้ชีวิต หากมองอีกมุมหนึ่ง การกล้าทำสิ่งต่าง ๆ มากขึ้น ผลดีไม่ได้ตกเป็นของใครเลย นอกจากตัวเราเอง เราอาจใช้ชีวิตได้ง่ายขึ้น กล้าลองมากขึ้น และไม่ต้องเสียเวลานั่งคิดซ้ำ ๆ ว่า "ถ้าทำไปแล้วคนอื่นจะมองว่าน่าอายไหม"

สิ่งที่ทำให้เราทรมานเสียส่วนใหญ่ ไม่ใช่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริง แต่เป็นเหตุการณ์ที่เราสร้างขึ้นในหัว เราคิดว่าคนอื่นจะมองเราอย่างไร จะหัวเราะหรือเปล่า จะตัดสินเราหรือไม่ ทั้งที่เรื่องเหล่านั้นยังไม่เกิดขึ้นเลย กลายเป็นว่าเราต้องเหนื่อยตั้งแต่ก่อนลงมือทำ และถ้ามันไม่เป็นอย่างที่หวัง ก็ยังต้องเหนื่อยซ้ำอีกครั้งหลังเหตุการณ์จบลง

แล้วถ้าลองเปลี่ยนวิธีคิดดูล่ะ

ทำมันไปก่อนให้ดีที่สุด แล้วค่อยรับผลที่เกิดขึ้นภายหลัง อย่างน้อยเราก็เหนื่อยแค่ครั้งเดียว ไม่ใช่สองครั้ง บางทีความกลัวที่ใหญ่ที่สุดอาจไม่ใช่การถูกคนอื่นมอง แต่เป็นการปล่อยให้ตัวเองใช้ชีวิตอยู่ในกรงที่สร้างขึ้นจากความอาย ในหนังสือบอกไว้ว่า "มนุษย์ที่เข้มแข็งที่สุด คือ คนไม่รู้จักอาย"

สำหรับเรา ประโยคนี้ไม่ได้หมายถึงการเป็นคนไร้ยางอาย แต่หมายถึงคนที่ไม่ปล่อยให้ความอายมาควบคุมชีวิต จนไม่กล้าทำในสิ่งที่อยากทำ ไม่กล้าเป็นในสิ่งที่อยากเป็น ดังนั้น 🪽อย่าปล่อยให้ความอายเด็ดปีกที่จะพาคุณบินไปที่ไหนก็ได้🪽