ทำดีได้ดีทำชั่วได้ชั่วใช้ได้แค่กับคนทั่วไป หากเป็นคนมีอำนาจทำอะไรก็ได้ดี สังคมก็แบบนี้?

ทำดีได้ดีทำชั่วได้ชั่วใช้ได้แค่กับคนทั่วไป หากเป็นคนมีอำนาจทำอะไรก็ได้ดี สังคมก็แบบนี้?

"ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว" — ประโยคนี้ถูกปลูกฝังในจิตใจของคนไทยมาตั้งแต่เด็ก ผ่านคำสอนของพ่อแม่ ครูบาอาจารย์ และหลักธรรมทางศาสนา มันฟังดูเป็นความจริงที่ตายตัว เป็นกฎแห่งกรรมที่ไม่มีใครหลีกเลี่ยงได้ แต่เมื่อเติบโตขึ้นและมองออกไปสู่โลกความเป็นจริง หลายคนก็เริ่มตั้งคำถามว่า — มันจริงเสมอไปหรือเปล่า?

เมื่อความยุติธรรมมีเงื่อนไข

สำหรับคนธรรมดาทั่วไป กฎแห่งกรรมอาจทำงานได้ดีพอสมควร คนที่ทำงานสุจริต ซื่อสัตย์ และตั้งใจ มักได้รับการยอมรับจากสังคมรอบข้าง คนที่โกงหรือเอาเปรียบผู้อื่นก็มักเผชิญกับผลที่ตามมาไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง

แต่เมื่อพูดถึง "คนมีอำนาจ"  ไม่ว่าจะเป็นอำนาจทางการเมือง เงินทอง หรือสายสัมพันธ์  กฎเดิมนั้นดูเหมือนจะเริ่มงอและบิดเบี้ยวไปในทิศทางที่แตกต่างออกไป

อำนาจเปลี่ยนกฎเกณฑ์

ปรากฏการณ์ที่เห็นได้ในสังคมไทยและสังคมโลกคือ คนที่มีอำนาจหรือทรัพยากรในมือมักมีช่องทางที่คนธรรมดาไม่มี ทั้งการเข้าถึงกระบวนการยุติธรรมในแบบที่แตกต่าง การได้รับโอกาสที่คนอื่นไม่ได้ และบางครั้งการกระทำที่ผิดพลาดก็ถูกลืมเลือนหรือถูกเบี่ยงเบนความสนใจได้ง่ายกว่า

นี่ไม่ใช่การกล่าวโทษทุกคนที่มีอำนาจ เพราะมีผู้นำที่ดีและซื่อสัตย์อยู่มากมาย แต่มันคือการยอมรับว่า "ระบบ" ที่สร้างขึ้นมานั้น บางครั้งยังไม่ได้ออกแบบมาเพื่อความเท่าเทียมอย่างแท้จริง

สังคมแบบนี้... เกิดขึ้นได้อย่างไร?

สังคมที่ผู้มีอำนาจ "ทำอะไรก็ได้ดี" นั้น ไม่ได้เกิดขึ้นเพราะคนชั่วมีมากกว่าคนดี แต่เกิดจากหลายปัจจัยที่สะสมกันมา เช่น ระบบตรวจสอบถ่วงดุลที่ยังอ่อนแอ วัฒนธรรมที่เคารพอำนาจจนไม่กล้าตั้งคำถาม และการที่ประชาชนรู้สึกว่าเสียงของตนเองไม่มีน้ำหนักพอ