ความขยันของฉันเอง

วันนี้มาอยากมาเล่าความภูมิใจให้ฟัง เราคิดว่าเราเป็นคนนึงที่ค่อนข้างขยันมากๆ ทำงานมาหลายอย่างหนักเอาเบาสู้สุดๆ เราทำงานเก่งมาก หลายๆคนชมว่าเราหาเงินเก่ง บ้านเราไม่ได้รวยมากถือว่าพอมีพอกิน ที่จริงเราไม่ต้องทำงานก็ได้พ่อแม่ให้เงินเราตลอด แต่เราก◌็ทำงานตลอด เพราะนอกจากเราจะหาเงินเก่งแล้วเรายังใช้เงินเก่งอีกด้วย เราเป็นพวกอยากได้อะไรต้องได้เลย ไม่ค่อยเก็บเงินเท่าไหร่ แต่เราไม่เคยขัดสนเลยเพราะเราหาเงินอยู่ตลอด ใครบอกว่าถ้าหาเงินเองแล้วจะไม่ค่อยใช้เงินเราบอกเลยว่าสำหรับเราไม่จริง ยิ่งเป็นเงินที่เราหาเองได้เราจะใช้แบบไม่ต้องคิดอะไรเยอะเลย เราจะมีความสุขมาก เราชอบคิดว่าตัวเองเหนื่อยแต่พอถึงเวลาทำงานเราไม่เหนื่อยเลย เราสู้มาก เราคิดแค่ว่าเราอยากมีเงิน อยากมีแบบมากๆ แต่เราก็เรียนหนักอยู่นะ แต่เอาเวลาไหนไปหาเงินก็ไม่รู้ เพื่อนเรายังอึ้งเลยทำได้ไง ทั้งมาเรียน กลับบ้านไปก็ทำงาน ยังมีอ่านหนังสือแล้วก็เรียนพิเศษอีก เราว่าเราจัดการเวลาได้ดี เราทำงานทั้งอ่านหนังสือแต่เราไม่เคยนอนเกินเที่ยงคืนเลย เรารู้ว่าร่างกายเราต้องพัก เราจะไม่หักโหมเกินไป เรามีความฝันอีกนะ นอกจากหาเงินแล้วน่ะ เราอยากเรียนเภสัช เป็นความฝันเรามาตั้งแต่ม.ต้นเลย ช่วงม.ปลายเราอ่านหนังสือเรียนพิเศษแบบจริงจังนะ เราแบ่งเวลาเป็นแบบนี้ 7:00-16.00 ไปโรงเรียน 16:30-20:30 ทำงาน พักกินข้าวอาบน้ำ30นาที เราจะเริ่มอ่านหนังสือตอน 21:00-23:00 พัก 30 นาทีแล้วค่อยเข้านอน สงสัยมั้ยว่าเราทำงานอะไร เรารับจ้างแพ็คของร้านเครื่องใช้ไฟฟ้า จะบอกว่าแพ็กโหดมาก บางวัน300-400กล่อง ทำไม่เสร็จเจ้าของร้านให้กลับก่อนเราก็ไม่ยอม มันคาใจอะทำไม่เสร็จ เราทำ4ชั่วโมง ได้500-1000แล้วแต่วันไหนที่ยอดขายพีคๆ แล้วก็ต้องแพ็กให้แน่นหนามากๆ สงสัยใช้มั้ยทำไมได้เงินเยอะ ทำแค่4ชั่วโมง

เพราะมันต้องแข่งกับเวลา และของที่แพ็คก็เยอะมาก

เราเป็นคนนึงที่ทำงานมาตั้งแต่เด็กแบบเด็กจริงๆ ช่วง8-10ขวบเราเริ่มช่วยที่บ้านทำงานเล็กๆน้อยๆมาตลอดที่บ้านเราทำสวนผัก มีทั้งผักกินใบ กินหัว กินราก เราทำมาหมด จนอายุประมาณ11-12 เราเริ่มมีโทรศัพท์เริ่มสั่งของออนไลน์มาขาย เราขายพวกแผ่นแปะผม ขนม สบู่ สครับ ขายทุกอย่างจริงๆ พอมาม.ต้นช่วงโควิด เราก็มาขายแมสกับเจลแอลกอฮอล์ขายดีมากๆเลยล่ะ พอโควิดเริ่มซาเราก็มาขายบราวนี่ กับ ขนมช็อคโกแลต ขายดีมากเหมือนกันแต่ของกินอะแค่แม่ค้ากินก็กำไรหดไปแล้วเนาะ

เราว่าเราเป็นคนที่ขยันมากๆ โหยหาเงินตลอดเวลา จนตอนจะจบม.หก เราต้องเลือกแล้วว่าเราจะไปทางไหน เพราะถ้าจะเลือกเรียนเภสัชคงไม่มีเวลาหาเงินแน่ๆ แม่เราเลยบอกให้ลองยื่นไปก่อน ปรากฏว่าเราติดจริงมหาลัยดังเลยแหละ แต่เราก็ค่อนข้างลังเลเพราะเรายังห่วงหาเงินอยู่ ถ้าเราไม่ได้เรียนแล้วเราก็จะหาเงินได้เต็มที่ ให้ทายว่าเราเลือกทางไหน

คนแบบเราอะเนาะ หาเงินไว้ก่อนอยู่แล้วแต่เราไม่ได้ทิ้งการเรียนนะเรายังลงเรียนมนุษย์อิ้งค์ของรามไว้อยู่  

พ่อแม่พี่น้อง ครูและเพื่อนๆก็เสียดายแทนเรามาก เพราะโอกาสนั้นมันก็ดีมากจริงๆ มหาลัยที่หลายคนใฝ่ฝันเลยล่ะ เราเป็นคนแรกของโรงเรียนด้วยที่ติด แต่ทุกคนก็เคารพการตัดสินใจของเรานะ จนตอนนี้ผ่านมา2ปีแล้วเรายังจำความรู้สึกนั้นได้อยู่เลย 

แต่ในวันนี้เราไม่รู้ว่าเราคิดถูกมั้ยที่เลือกทางนี้แต่เราก็พอใจอยู่นะกับตอนนี้ เราทำงานเป็น...ติดต่อสินค้าที่ร้านเดิมนั่นแหละ เงินเดือนรวมค่าคอมก็ประมาณ25000-40000 บางช่วงพีคๆก็เกือบ5หมื่นเลย นอกจากนี้เรายังขายเสื้อผ้ามือสองแล้วก็ทำข้าวส่งด้วยนะ ขยันสุดๆเลยมั้ยล่ะ เรายังนอนไม่เกินเที่ยงคืนเหมือนเดิม แต่ตื่นเช้าขึ้นมาก เราไม่รู้ว่าถ้าเราเลือกเรียนเภสัชชีวิตจะเป็นยังไงแต่ตอนนี้เรามีความสุขมากแล้ว และคิดถูกแล้วที่เลือกทางที่เหมาะกับตัวเองแต่เรายังอยากเป็นเภสัชอยู่นะไว้วันไหนไฟติดแล้วค่อยไปสอบสู้ใหม่ก็ได้เนาะ :)