เมื่อถึงเวลา (ต่อ)

     ขณะที่กำลังขับรถกลับบ้านที่ ตจว.  ในใจก็คิดว่าพรุ่งนี้จะนอนตื่นสายยยย ให้สมใจ เพราะไม่ต้องรีบร้อนอะไรอีกแล้ว ประมาณ เที่ยงคืนกว่าๆเราเดินทางถึงบ้านที่ ตจว. เพื่อนสนิท 4 ขา วิ่งมารับกันหน้าสลอน พร้อมกับกระดิกหางไม่หยุดเหมือนหางมันจะหลุดออกมา 55555  ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนที่เราไม่ได้กลับบ้าน แต่เจ้า 4 ขาก็ยังจำรถเราได้เสมอ ความรู้สึกตอนนี้ มันรู้สึกสุขใจอย่างบอกไม่ถูกเหมือนน้ำตามันจะไหลออกมายังไงไม่รู้ มันทั้งรู้สึกดีใจที่ได้กลับมาอยู่บ้าน รู้สึกใจหายที่ออกจากงานที่ทำมาหลายปี แต่ตอนนี้ในใจมันมีคำว่า ดีใจมากกว่า

     หลังจากจอดรถเรียบร้อย ก็ลงรถด้วยความทุลักทุเล เพราะเจ้า 4 ขา พัวพันแข่งขาไม่ห่าง (ดีใจเกินเบอร์) 555

สิ่งที่เรามองเห็นต่อมาคือ ผู้ชาย ตัวผอมพุงป่อง มาปิดประตูรั้ว และผู้หญิงตัว กลมๆ แป้งขาวเต็มตัว มายืนรอที่หลังรถ  ถูกต้องละ พ่อกับแม่เราเอง 5555  เสียงพ่อตะโกนมาบอกว่า ตอนรับกลับบ้านไอ้แสบ ส่วนแม่ ก็ยืนยิ้มหน้าบาน พร้อมกับถามว่ากินข้าวมารึยัง อยากกินอะไร  พอได้ยินเสียงทั้งพ่อและแม่ น้ำตามาเลยทีนี้ มันบอกไม่ถูกว่าเพราะอะไร เราแอบบหันหลังแล้วเช็ดน้ำตา พร้อมตอบไปว่า ลดหุ่น  5555 

     หลังจากที่เดินเข้าบ้าน ปล. บ้านเราในที่ดินมีบ้านหลังเล็กๆ 2 หลัง หลังใหญ่กว่าหน่อเราอยู่ ส่วนหลังเล็กกว่า พ่อกันแม่เราอยู่ ซื่อก็ห่างกัน 3  ก้าวกถึง 5555  เราเดินเข้าบ้านพร้อมกับเสีงแม่พูดตามหลังมาว่า พรุ่งนี้เช้าจะกินอะไร จทำไว้ให้ เราตอบว่าได้หมด แต่ในใจ มีสิ่ที่อยากกินเป็น10  เราเข้าบ้านวางกระเป๋า นั้งมองบ้านไปรอบๆ พร้อมกับน้ำตาที่ไหลแต่ดันมีรอยยิ้ม ในใจคิดว่า ได้กลับบ้านซะที บ้านที่สร้างมาด้วยน้ำพักน้ำแรง ดีใจสุดๆ คืนนั้นเราเข้านอนด้วยความสุขใจ  

        5.45 น. เสียงครกดังมาแว่วๆ 5555 เราสดุ้งตืน ตนแรกลืมตัวว่าเรากลับบ้านแล้ว ในใจคิดว่าใครมาตำอะไรตอนนี้ แต่พอนึกได้ แม่เราเอง 5555 เรารุกออกจากที่นอนและเปิดประตูห้อง เดินไปที่ห้องครัว ภาพที่เห็นคือ แม่กำลังทำกับข้าวอย่างตั้งใจ  แม่ถามว่ารีบตืนมาทำมัย  เราตอบว่าตื่นละ จะไปใส่บาตร 

ไว้มาอ่านกันต่อน่ะ