“ก็นางแซ่ฉี ชื่อเปิ่นกง” ประโยคติดหูจากล่าหยก

“ก็นางแซ่ฉี ชื่อเปิ่นกง”

ในเรื่องล่าหยก จะมีตอนที่ฝานฉางอวี้ตามไปเจอเหยียนเจิ้ง (ตัวจริงคือเซี่ยเจิงหรืออู่อันโหว) ที่ค่ายทหารใหม่ๆ ขณะนั้นองค์หญิงใหญ่ฉีซู ซึ่งแฝงตัวมาในคราบหมอหลวงได้มาเจอพอดี ซึ่งฝานฉางอวี้ก็ได้เอ่ยทักและแนะนำให้ทั้งสองคนได้รู้จักกัน (โดยไม่รู้เลยว่าในความเป็นจริงนั้น…)

ฝานฉางอวี้: นี่คือท่านหมอฉีเปิ่นกง

เซี่ยเจิง: เหตุใดเจ้าเรียกนางว่าฉีเปิ่นกง?

ฝานฉางอวี้: ก็นางแซ่ฉี ชื่อเปิ่นกง

ประโยคและท่าทางพาซื่อนี้ต้องบอกเลยว่าเป็นกิมมิคที่น่ารักและสะท้อนถึงชนชั้นได้เป็นอย่างดีเลยค่ะ

เพราะผู้ชมหลายคนเข้าใจดีว่า “เปิ่นกง (本宫)” คือสรรพนามแทนตัวของเชื้อพระวงศ์ฝ่ายใน ใช้ในความหมายประมาณว่า “ข้า” ในฐานะผู้สูงศักดิ์ แต่นางเอกซึ่งเป็นเพียงชาวบ้านกลับไม่รู้ความหมายนี้เลย และดันเข้าใจผิดว่า “เปิ่นกง” คือชื่อจริงขององค์หญิง หรือเป็นส่วนหนึ่งของชื่อเต็ม ทำให้เธอเรียกออกมาว่า “ฉีเปิ่นกง” อย่างจริงจังโดยไม่รู้ตัวว่าผิดเต็มๆ

ตัวฝานฉางอวี้ นางไม่ได้มีเจตนาเสียมารยาทหรือท้าทายอำนาจ แต่เป็นเพราะพื้นเพสาวชาวบ้าน ชีวิตที่ไม่เคยใกล้ชิดราชสำนัก ทำให้ไม่คุ้นเคยกับภาษาระดับสูงแบบนี้ ในขณะเดียวกัน คนดูที่รู้ความหมายอยู่แล้วก็จะรู้สึกขำกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น

แถมฉากนี้ยังช่วยเน้นคาแรกเตอร์ของนางเอกได้อย่างชัดเจนว่าเป็นคนตรงไปตรงมา ซื่อ และไม่ปรุงแต่ง แตกต่างจากตัวละครในวังที่ต้องระวังคำพูดทุกคำ การใช้คำผิดเพียงคำเดียวจึงกลายเป็นทั้งมุกเบาๆ และเครื่องมือเล่าเรื่องที่ทำให้เราเห็นช่องว่างระหว่าง “โลกของวังหลวง” กับ “โลกของคนธรรมดา” ได้อย่างชัดเจนและน่าจดจำค่ะ

เหนือสิ่งอื่นใดต้องชื่นชมเถียนซีเวยด้วยที่ถ่ายทอดบทบาทของฝานฉางอวี้ออกมาได้อย่างเป็นธรรมชาติ น่าจดจำ

ก็ป้ายมาขนาดนี้แล้ว วันนี้คุณดูล่าหยกหรือยัง?