เงาะป่า..ผู้เฝ้าศรัทธา

ตอนที่ ๑: ป่าที่ไม่มีในแผนที่
หมู่บ้านดอนหลอนตั้งอยู่ริมแนวป่าทึบที่ไม่มีปรากฏอยู่ในแผนที่ของทางราชการ แม้แต่ในแอปแผนที่สมัยใหม่ก็ยังแสดงเพียงพื้นที่ว่างเปล่า ชาวบ้านเรียกมันว่า “ป่าผีรักษา” ด้วยความเคารพปนหวาดกลัว ไม่มีใครกล้าเข้าไปลึกเกินกว่าศาลไม้เก่าที่ตั้งอยู่ตรงชายป่า ศาลนั้นผุพังไปตามกาลเวลา แต่กลับถูกดูแลอย่างดี มีธูปเผาไม่เคยขาด และมีของเซ่นไหว้วางอยู่เสมอ
อิน ชายหนุ่มวัยยี่สิบปลาย ๆ เพิ่งกลับจากกรุงเทพฯ หลังจากล้มเหลวในหน้าที่การงาน เขามองหมู่บ้านด้วยสายตาของคนเมืองที่ไม่เชื่อในเรื่องงมงาย ทุกอย่างสำหรับเขาคือเหตุผล วิทยาศาสตร์ และความบังเอิญ
คืนแรกที่เขากลับมา ลมจากป่าพัดเอื่อย ๆ เข้ามาในบ้าน กลิ่นดินชื้นผสมกลิ่นใบไม้เน่าเหมือนมีชีวิต อินนั่งมองป่าจากระเบียง ก่อนจะตัดสินใจหยิบไฟฉายแล้วเดินเข้าไป
ทันทีที่ก้าวข้ามศาลไม้ เสียงจิ้งหรีดและแมลงกลางคืนก็เงียบลงอย่างผิดปกติ เหมือนทั้งป่าหยุดหายใจเพื่อเฝ้ามองผู้บุกรุก
อินเดินลึกเข้าไปเรื่อย ๆ แสงไฟฉายส่องกระทบต้นตะเคียนใหญ่ต้นหนึ่ง ลำต้นสูงตระหง่านราวกับเสาโบราณ
และตรงนั้นเอง…
เขาเห็น “เงาคน” ยืนอยู่
มันไม่มีหน้า
ไม่มีดวงตา
มีเพียงรูปร่างเลือนลางที่เหมือนกำลัง “จ้องกลับมา”
ไฟฉายในมืออินสั่น เขากะพริบตา
เงานั้น…หายไป
แต่ความเย็นที่เกาะอยู่บนผิวหนังเขา
ไม่ได้หายไปด้วย