เสียงเคาะหน้าต่างยามตีสาม

 

ในช่วงปิดเทอมใหญ่ “เมย์” ต้องอยู่บ้านคนเดียวเป็นครั้งแรก เพราะพ่อกับแม่ต้องเดินทางไปทำงานต่างจังหวัดสองวัน บ้านของเธอเป็นบ้านสองชั้นอยู่ค่อนข้างเงียบสงบ รอบ ๆ มีเพียงบ้านไม่กี่หลัง และตอนกลางคืนก็มักจะเงียบจนได้ยินแม้แต่เสียงลมพัดผ่านต้นไม้

คืนแรกเมย์พยายามทำตัวให้ปกติ เธอดูโทรทัศน์ เล่นโทรศัพท์ และเปิดไฟไว้หลายดวงเพื่อไม่ให้บ้านดูมืดเกินไป เวลาผ่านไปจนเกือบเที่ยงคืน เธอเริ่มง่วงจึงปิดทีวีและขึ้นไปที่ห้องนอนชั้นสอง

ก่อนนอนเมย์มองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้ามืดสนิท มีเพียงแสงไฟถนนสลัว ๆ เธอปิดม่านและล้มตัวลงนอน ไม่นานก็หลับไป

เวลาผ่านไปจนถึงประมาณตีสาม อยู่ ๆ เมย์ก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะได้ยินเสียงบางอย่าง

 

ก๊อก…ก๊อก…ก๊อก…

 

มันเป็นเสียงเหมือนมีคนเคาะกระจกหน้าต่าง

เมย์นั่งนิ่ง ใจเริ่มเต้นแรง เพราะห้องของเธออยู่ชั้นสอง และตรงหน้าต่างก็ไม่มีระเบียงหรือทางให้ใครมายืนได้

เธอพยายามคิดว่าอาจเป็นกิ่งไม้หรือลมพัด แต่เสียงนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง

 

ก๊อก…ก๊อก…ก๊อก…

 

ครั้งนี้ชัดเจนกว่าเดิม

เมย์ค่อย ๆ ลุกจากเตียง เดินไปที่หน้าต่างอย่างลังเล มือของเธอสั่นเล็กน้อย ก่อนจะรวบรวมความกล้าแล้วค่อย ๆ แง้มผ้าม่านดู

ข้างนอกมืดสนิท ไม่มีใครอยู่เลย

เธอถอนหายใจยาว คิดว่าตัวเองคงคิดมากไป จึงปิดม่านและกำลังจะเดินกลับไปที่เตียง

แต่ทันใดนั้น…

 

ก๊อก…ก๊อก…ก๊อก…

 

เสียงเคาะดังขึ้นอีกครั้ง

คราวนี้มันไม่ได้ดังมาจากหน้าต่าง

แต่มันดังมาจาก ตู้เสื้อผ้าในห้อง

เมย์หยุดเดินทันที หัวใจเต้นแรงจนแทบจะได้ยินเสียงของตัวเอง ห้องทั้งห้องเงียบสนิท มีเพียงเสียงเคาะช้า ๆ จากตู้เสื้อผ้า

 

ก๊อก…ก๊อก…

 

เมย์พยายามบอกตัวเองว่าอาจเป็นเสียงของไม้หรือของตกใส่ แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งกลัว เพราะตู้เสื้อผ้านั้นเธอไม่ได้เปิดมาตั้งแต่หัวค่ำ

แล้วเสียงเคาะก็ดังขึ้นอีกครั้ง

 

ก๊อก…ก๊อก…ก๊อก…

 

เหมือนมีใครบางคน…กำลังเคาะจาก ข้างใน

เมย์ถอยหลังช้า ๆ มือเริ่มเย็นเฉียบ สายตาจ้องไปที่ตู้เสื้อผ้าไม่กะพริบ

ทันใดนั้น ประตูตู้เสื้อผ้าก็…ค่อย ๆ เปิดออกเอง

 

แอ๊ดดด…

 

ภายในตู้มืดสนิท ไม่มีอะไรอยู่ข้างใน

เมย์กำลังจะโล่งใจ แต่ในวินาทีนั้นเอง เธอก็ได้ยินเสียงกระซิบเบา ๆ ดังขึ้นใกล้หู

 

“เมื่อกี้…เธอมองหาฉันที่หน้าต่างใช่ไหม…”

 

เมย์ตัวแข็งทื่อทันที เพราะเสียงนั้นไม่ได้มาจากตู้เสื้อผ้า

มันดังมาจาก ด้านหลังของเธอ

และในกระจกหน้าต่างที่สะท้อนอยู่ตรงหน้า เธอเห็นเงาของใครบางคนยืนอยู่ใกล้ ๆ

ทั้งที่ในบ้าน…ควรจะมีเธออยู่คนเดียว

หลังจากคืนนั้น เมย์ไม่เคยกล้านอนคนเดียวอีกเลย

เพราะทุกคืนตอนตีสาม

เธอมักจะได้ยินเสียงเดิมเสมอ

 

ก๊อก…ก๊อก…ก๊อก…

 

----------

 

ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านที่สละเวลาอ่านเรื่องสั้นเรื่องนี้จนจบ หวังว่าเรื่องราวเล็ก ๆ เรื่องนี้จะมอบทั้งความตื่นเต้นและความสนุกให้กับทุกคน แล้วพบกันใหม่ในผลงานเรื่องต่อไปของผู้เขียน