“คนคุยลึกลับที่รู้จักเราดีเกินไป”

เที่ยงคืนวันศุกร์ นุ่นกำลังจะปิดไฟนอน จู่ๆมือถือเด้งแจ้งเตือน

Unknown: “อย่าพึ่งนอน”

นุ่นชะงัก…ใครวะ

เลยพิมพ์กลับไปสั้นๆ

นุ่น: “ใครอะ”

Unknown: “คนที่รู้ว่าเธอชอบกินชานมหวาน 100% แต่ชอบบ่นว่าอ้วน”

นุ่นสะดุ้งแรงกว่าตอนเห็นใบแจ้งหนี้บัตรเครดิต

นุ่นเริ่มมือเย็นแล้วนะ นี่มันรู้จักเราละเอียดเกินไป

นุ่น: “เธอเป็นใคร ทำไมรู้!”

Unknown: “อย่ากลัว เราไม่ทำร้ายเธอหรอก”

ประโยคนี้แหละ…ที่ทำให้นุ่นกลัวกว่าเดิม

Unknown: “เราแค่อยากบอกว่า…พรุ่งนี้อย่าออกจากบ้าน”

นุ่นเริ่มคิดไปไกลถึงขั้นเตรียมย้ายประเทศในหัว

แต่ก็ยังพิมพ์ถาม

นุ่น: “ทำไม?”

Unknown: “เพราะพรุ่งนี้เธอจะเจอเรื่องที่ทำให้ร้องไห้”

โอเค ขนลุกแล้ว

นุ่นพยายามตั้งสติ แล้วส่งไปว่า

นุ่น: “ถ้าแน่จริง เปิดเผยตัวมา”

อีกฝ่ายพิมพ์ตอบมาไวมาก

Unknown: “เราอยู่ใกล้เธอกว่าที่คิด”

นุ่นหันซ้าย หันขวา หันไปมองหน้าต่าง

ก่อนจะตัดสินใจทำสิ่งสุดท้ายที่คนกลัวผีทุกคนทำ…

โทรหาเพื่อน!

“แกกกก มีเบอร์แปลกทักมา—”

แต่ทันใดนั้น…

มือถืออีกเครื่องที่นุ่นวางทิ้งไว้ในลิ้นชัก…ดังขึ้น

เสียงสั่นๆแจ้งเตือนเด้งบนหน้าจอ

ข้อความจาก Unknown: “อย่าหันมามองเราตรงๆ เดี๋ยวเขิน”

นุ่นค่อยๆเปิดลิ้นชัก…แล้วเจอ “มือถือเครื่องเก่า” ของตัวเอง

ที่ไม่ได้ชาร์จมาเป็นเดือน

หน้าจอสว่างอยู่

และบนจอขึ้นชื่อผู้ส่งว่า…

“นุ่น (เครื่องนี้)”

นุ่นตัวแข็ง…

สรุปคนที่ทักมาขู่ทั้งคืน

คือ “ตัวนุ่นเองจากมือถืออีกเครื่อง” ที่ต่อ Wi-Fi บ้านอยู่ดีๆ

นุ่นพิมพ์กลับไปด้วยความเดือด

นุ่น: “นี่ฉันเล่นอะไรของฉันวะ?!”

อีกฝ่ายตอบกลับมาแบบหน้าตาย

นุ่น (เครื่องเก่า): “จำไม่ได้เหรอ เธอตั้งเวลาส่งข้อความไว้ตอนเมา…เพื่อให้ตัวเองหยุดออกไปเจอคนเฮงซวย”

นุ่นเงียบ…

แล้วในหัวนุ่นก็ปิ๊งออกทันที

พรุ่งนี้คือวันที่นุ่นนัดเจอ “แฟนเก่า” ที่ทักมาว่าอยากคุย…

นุ่นมองมือถือสองเครื่องสลับกัน

ก่อนจะถอนหายใจแล้วพิมพ์ตอบสุดท้าย

นุ่น: “ขอบใจนะ…ฉันนี่แหละคนใกล้ตัวที่ควรช่วยฉันที่สุด”

มือถือเครื่องเก่าตอบกลับมาปิดจบพีคๆว่า

“ดีมาก แล้วอย่าลืม…ลบแชทด้วย เดี๋ยวพรุ่งนี้เธอลืมแล้วกลับไปโง่อีก”

…นุ่นวางมือถือ แล้วพูดกับตัวเองเบาๆ

“สรุปภัยที่น่ากลัวที่สุด…คือฉันตอนใจอ่อนนี่เอง”