ถึงลูกที่ถูกลืม

บ่อยครั้งที่ฉันต้องนั่งมองแม่หัวเราะอย่างมีความสุขกับคนอื่น... เสียงเรียกให้กินข้าวที่ดังจากปากแม่ ไม่เคยเป็นชื่อของฉันเลยสักครั้ง มีแต่เสียงเรียกหาคนอื่นที่แม่ให้ความสำคัญมากกว่า

น้ำตามันไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ทุกครั้งที่เห็นแม่นั่งกินข้าวหัวเราะยิ้มแย้มกับคนอื่นที่ไม่ใช่ฉัน เจ็บยิ่งกว่าคือแม่ไม่เคยเรียกฉันให้ไปร่วมวงอาหารเลยสักครั้ง ราวกับฉันเป็นอากาศธาตุ

เจ็บจนชาเมื่อเห็นแม่ดูแลเอาใจใส่ลูกคนอื่นอย่างดีเยี่ยม หันกลับมามองตัวเองก็ได้แต่บอกว่า "ทำเองสิ" แม่ปกป้องและแก้ตัวให้ลูกคนอื่นทั้งที่รู้ว่าเขาผิด แต่แม่กลับบอกว่าไม่ผิด ทุกสิ่งที่เขาทำถูกไปเสียหมดในสายตาแม่มันจุกในอกจนพูดอะไรไม่ออก เมื่อได้ยินแม่ชื่นชมคนอื่นต่อหน้าต่อตา แต่แม่ไม่เคยเห็นความดีของฉันเลยสักครั้ง

เจ็บจนใจสลาย เมื่อแม่ยกของของฉันให้คนอื่นไป โดยไม่เคยถามความสมัครใจกันเลยสักคำ
บางครั้งฉันก็คิดนะว่าถ้าสลับตัวได้ แม่คงอยากให้คนอื่นเป็นลูก แต่แม่ลืมไปหรือเปล่าว่าเขาก็ไม่ใช่ลูกของแม่

สุดท้ายแล้ว... ไม่ว่าแม่จะมองข้ามฉันไปกี่ครั้ง ฉันก็ยังเป็นลูกของแม่... แม่ลืมไปแล้วหรือว่าฉันยังมีตัวตนอยู่ตรงนี้... และสิ่งสำคัญเขาไม่ใช่ลูกแม่