ชีวิตนี้ขาดไทยไม่ได้ ดราม่ากัมพูชาแบนสินค้าไทย แต่สุดท้ายก็ต้องกินมาม่าไทยอยู่ดี

วันนี้ผมมีเรื่องราวมันส์ ๆ จากฝั่งกัมพูชามาเล่าให้ฟังกันครับ เรื่องการ “แบนสินค้าไทย” ที่ทำท่าว่าจะจริงจัง แต่สุดท้ายก็กลายเป็นเรื่องตลกให้คนหัวเราะกันทั้งบาง เพราะไม่ว่าจะพยายามยังไง คนเขมรก็ยังหนีสินค้าไทยไม่พ้นอยู่ดี

ย้อนอดีตตอนชายแดนร้อน 

ช่วงที่มีการปะทะตามแนวชายแดนไทย–กัมพูชาใหม่ ๆ บรรยากาศมันตึงเครียดนะครับ ไม่ใช่แค่เรื่องทหาร เรื่องความมั่นคง แต่ยังลามไปถึง “เรื่องการค้า” อีกด้วย

ตอนนั้นตัวเลขการค้าระหว่างไทย–กัมพูชาลดลงถึง 40% โอ้โห เรียกว่าหนักหน่วงมาก ฝั่งกัมพูชานี่โห่ร้อง ดีอกดีใจสุด ๆ คิดว่าในอนาคตเดี๋ยวการนำเข้าสินค้าไทยต้อง “หายไป 100%” แน่นอน

หลายกลุ่มก็ออกมาเคลื่อนไหว มีการรณรงค์ไม่ใช้สินค้าไทย ถึงขั้นด่ากันแรง ๆ ว่า “ใครใช้สินค้าไทยเป็นสุนัข” …พูดกันขนาดนั้นเลยนะครับ 

แต่ตัวเลขล่าสุดโคตรพลิก

ผ่านไปไม่นานครับ ตัวเลขการนำเข้าสินค้าไทยไปกัมพูชาที่สื่อเขมรเพิ่งรายงานออกมา…บอกเลยว่าคนเขมรเชาตาดำต้องงงเป็นไก่ตาแตก เพราะการนำเข้า “ไม่ได้หายไป 100%” แบบที่คาดฝันกัน

ตรงกันข้ามเลย ตัวเลขล่าสุดมันลดลงแค่ 5% เท่านั้นเอง!

อ่านไม่ผิดครับ จากที่เคยหวังว่าจะตัดขาดกันได้ กลายเป็นว่าคนกัมพูชายังซื้อสินค้าไทยเกือบเท่าเดิมเลยด้วยซ้ำ 

ทำไมถึงเลิกไทยไม่ได้

เหตุผลมันง่าย ๆ เลยครับ คือ “สินค้าไทยมันฝังอยู่ในชีวิตประจำวัน” ของเขมรไปแล้ว

• ขนาด hs (ฮุนเซน) เองยังเคยถูกแซวว่ากินมาม่าไทย

• ทหารกัมพูชา ที่ประจำตามชายแดนก็ยังเอามาม่าไทยไปต้มกิน

• สินค้าอุปโภคบริโภคแทบทุกหมวดในตลาดเขมร มีของไทยยืนหนึ่ง

พูดตรง ๆ คือถ้าไม่มีของไทย ชีวิตเขาก็ลำบากไม่น้อย เพราะมันทั้งอร่อย คุณภาพดีกว่า แล้วก็หาซื้อง่ายสุด

จาก “เลิกนำเข้า” กลายเป็น “ลักลอบนำเข้า”

สิ่งที่ตลกคือ ตอนแรกประกาศกร้าวว่าจะไม่ซื้อของไทยเลยนะครับ แต่สุดท้ายก็หันมา “ลักลอบนำเข้า” ผ่านพรมแดน หรือไม่ก็ใช้วิธีอ้อม ซื้อผ่านลาวแทน

คือสินค้าไทยยังคงอยู่ในตลาดเขมรเหมือนเดิม แค่ไม่เข้าทางตรงเท่านั้นเอง 
และที่เจ็บสุดคือ ลาวได้โอกาสบวกกำไรหวานเจี๊ยบเลย เพราะซื้อของไทยไปแล้วขายต่อให้เขมรอีกที

แล้วฝั่งไทยล่ะ กระทบหนักมั้ย

ถามว่าตอนแรกตัวเลขหายไป 40% กระทบมั้ย? แน่นอนครับ มันสะเทือนอยู่แล้ว แต่ถามว่าในระยะยาวมีผลจริงมั้ย? แทบไม่มีเลย

เพราะสินค้าไทยไม่ได้ขายดีแค่ในกัมพูชาเท่านั้นนะครับ แต่ “ดังไปทั่วโลก” ลองไปดูที่บิ๊กซี ราชประสงค์สิครับ เวียดนาม จีน อินโดฯ มาเลเซีย แทบทุกชาติที่มาเที่ยวไทย มาขนสินค้าไทยกลับบ้านเป็นลัง ๆ เอาไปฝาก เอาไปขายต่อ

พนักงานบิ๊กซีแทบแพ็คไม่ทัน ของหมดสต็อกกันเป็นประจำ

พูดง่าย ๆ คือถ้าเขมรไม่ซื้อ ไทยก็ขายให้ประเทศอื่นแทนอยู่ดี ไม่ใช่ปัญหาใหญ่โตอะไร

สินค้าไทย = soft power ของจริง

หลายคนอาจคิดว่า soft power ของไทยมีแต่เพลง อาหาร หรือการท่องเที่ยว แต่จริง ๆ แล้ว สินค้าอุปโภคบริโภค นี่แหละคือ soft power ของแท้เลย

• อาหารสำเร็จรูป อย่างมาม่า น้ำปลา ขนมขบเคี้ยว

• ของใช้ในบ้าน อย่างผงซักฟอก ยาสระผม

• เครื่องดื่ม อย่างกาแฟ ขนมหวาน

ของไทยคุณภาพดี ราคาตรงกลาง ๆ ไม่แพงเกิน แต่ก็ไม่ได้กะโหลกกะลาแบบบางชาติ นี่แหละคือจุดแข็งที่ทำให้เลิกไม่ได้

เสียงชาวบ้านแซวกันขำ ๆ 

ในโซเชียลฝั่งไทยก็มีคอมเมนต์เด็ด ๆ ที่อ่านแล้วอดหัวเราะไม่ได้

• “ตอนนั้น : ลดการนำเข้าสินค้า / ตอนนี้ : ลักลอบนำเข้าสินค้า”

• “ทาสอยากจะปีนเกลียว แต่ก็ต้องก้มลงไปหามาม่าไทยกิน”

• “เขมรซื้อจากลาว ลาวฟันกำไรหวานเจี๊ยบ”

• “ชีวิตนี้ขาดไทยไม่ได้จริง ๆ”

อ่านแล้วมันสะท้อนชัดเลยครับว่า การเมืองเป็นเรื่องหนึ่ง แต่ “ท้องหิว” เป็นอีกเรื่องหนึ่ง คนธรรมดาเขาเลือกของที่ดีและคุ้มค่าที่สุดอยู่แล้ว ไม่ได้สนใจคำปลุกระดมมากเท่าไหร่

มองอีกมุมแบบจริงจัง 

ถ้ามองแบบวิเคราะห์ การพยายามบอยคอตสินค้าไทยของกัมพูชามันสะท้อนให้เห็นอย่างหนึ่งคือ “ไทยเรามีอิทธิพลทางเศรษฐกิจ” ในภูมิภาคนี้สูงมาก ต่อให้เขาจะอยากตัดขาด แต่ระบบการค้าของเขายังต้องพึ่งไทยอยู่ดี

พูดง่าย ๆ คือ “เลิกไทยเท่ากับเลิกสบาย”

และในโลกจริง ไม่มีใครอยากลำบากหรอกครับ

สรุปแบบภาษาชาวบ้าน

• ตอนแรกคิดว่าจะแบนไทยให้หายไปเลย

• สุดท้ายก็ต้องหันกลับมากินของไทยอยู่ดี

• คนลาวยิ้มหวาน ได้กำไรฟรี ๆ จากการขายต่อ

• ส่วนไทย…แทบไม่ได้กระทบอะไร เพราะขายให้ทั้งโลกอยู่แล้ว

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า บางที “ปากบอกเกลียด แต่ใจก็ยังรัก” ใช้ได้จริง ๆ ครับ 
ไม่ว่าจะเป็นผู้นำพูดอะไร จะมีการรณรงค์ยังไง แต่พอถึงเวลาจริง ๆ คนธรรมดาก็ยังเลือกของไทยอยู่ดี เพราะคุณภาพมันตอบโจทย์ชีวิตประจำวันมากกว่า

เพื่อน ๆ ว่าจริงมั้ยครับ ชีวิตนี้…ใครกันแน่ที่ “ขาดไทยไม่ได้”