การเมืองไทยในปัจจุบันกับชีวิตวัยรุ่นที่ยังไม่มีสิทธิเลือกตั้ง

เราอายุแค่ 17 ปี ยังไม่มีสิทธิเลือกตั้ง แต่กลับต้องอยู่ในระบบที่ใครบางคนขีดเส้นให้แล้วว่าเราควรใช้ชีวิตยังไง

ไม่ว่าจะเรียน ทำงาน หรือแม้แต่ซื้อของกิน การเมืองมันแทรกซึมอยู่ในทุกอย่าง — โดยเฉพาะในกระเป๋าตังค์เรา

จะนั่งรถเมล์ก็แพง จะซื้อของก็ขึ้นราคา

เรียนฟรี แต่ต้องจ่ายค่าเทอมพิเศษ ค่ากิจกรรม ค่าบำรุงโรงเรียน

อาหารกลางวันก็ไม่พอ กิจกรรมที่เด็กอยากทำกลับไม่เคยอยู่ในแผน

เราเห็นคำว่า “เสรีภาพ” อยู่ในหนังสือเรียน แต่บางทีในชีวิตจริง...มันไม่ได้รู้สึกแบบนั้น

เพราะคนที่ตัดสินใจเรื่องใหญ่ ๆ ในประเทศ มักไม่ใช่คนที่ใช้ชีวิตแบบเรา

วัยรุ่นบางคนต้องทำงานพิเศษหลังเลิกเรียน แต่กลับไม่มีระบบใดรองรับ

เด็กบางคนอยากเรียนในระบบที่เข้าใจเขา แต่กลับถูกเปรียบเทียบด้วยคะแนนสอบตลอดเวลา

เราเห็นข่าวการประชุมสภา เห็นการอภิปราย เห็นความขัดแย้ง

แต่เราไม่เห็น “อนาคต” ที่ชัดเจนเลยสำหรับเด็กคนหนึ่งที่อยากเติบโตในประเทศนี้

เรารู้ว่าการเมืองไม่ง่าย เราไม่ได้คาดหวังว่าทุกอย่างจะเปลี่ยนได้ทันที

แค่หวังว่าจะมีคนฟังเสียงของเรา...มากกว่าที่ผ่านมา

เราไม่ได้อยากดราม่า ไม่ได้อยากโทษใคร

แค่อยากให้มีพื้นที่ที่เด็กจะ “มีสิทธิคิด พูด และฝัน” โดยไม่ถูกปิดปาก

เพราะในท้ายที่สุด คนที่ต้องอยู่กับผลของการตัดสินใจวันนี้…คือคนรุ่นเราทั้งนั้น

เราอาจยังไม่มีสิทธิเลือกตั้ง

แต่เราไม่ควรจะไม่มี สิทธิ์ในอนาคตของตัว

> การเมืองคือเรื่องไกลตัว ที่ส่งผลใกล้หัวใจเราทุกวัน

ถ้าผู้ใหญ่ยังไม่ฟังเสียงของเรา เราจะเขียนมันออกมาให้ดังพอจะสะเทือนไปถึงอนาคต