เรื่อง: คู่ชีวิตที่อัลลอฮฺทรงเลือก

"บางคนใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อหาความรัก

บางคน...เพียงแค่ศรัทธา ก็เจอรักแท้ที่อัลลอฮฺทรงประทาน"

 

จดหมายตอบรับจากสวรรค์

 

“ซอบิรฮฺ…ลูกโอเคไหม?”

แม่ถามเบาๆ หลังจากที่เธอส่งรูปผู้ชายคนหนึ่งในมือถือมาให้ดู

 

เขาใส่ชุดละหมาด มือถือคัมภีร์อัลกุรอาน

หน้าตาเรียบเฉย แต่มีแววตานิ่งขรึม และสงบ…มากพอจะทำให้ใจฉันสงบตาม

 

“แม่รู้จักเขาได้ยังไงคะ?”

“เป็นลูกของเพื่อนแม่ เขาจบศาสนา ทำงานเป็นครูสอนตาดีกา พ่อแม่เขามาสู่ขอลูก…ถ้าลูกพอใจ”

 

ฉันเงียบ

 

เรายังไม่เคยรู้จักกันเลย

แม้ชื่อของเขา—"อามีร"—ฉันก็เพิ่งได้ยินวันนี้

 

แต่สิ่งหนึ่งที่ฉันรู้…คือเขา มีตักวา (ความยำเกรงต่ออัลลอฮฺ)

เขาไม่เคยทักแชทฉัน ไม่เคยมองฉัน

เขาส่ง “วะลีก” (ผู้ปกครอง) มาสู่ขอฉันในหนทางที่อัลลอฮฺทรงพอพระทัย

 

"หนูขอละหมาดอิสติคอเราะฮฺก่อนนะคะแม่"

ฉันกล่าวอย่างแน่วแน่

และในคืนนั้น ฉันขอดุอาอฺต่อพระองค์...ให้หากเขาเป็น “เคาะยรฺ” (สิ่งดีงาม) ก็ขอให้หัวใจสงบ และหากไม่ใช่...ขอให้มีอะลามีนอื่นที่ดีกว่า

 

วันที่ฉันเป็นภรรยา

 

วันนิกะหฺของเรามาถึงโดยไม่มีคำว่า “รู้จักกันก่อน”

ไม่มีคำสัญญาว่าจะรักตลอดไป มีเพียงคำว่า “เพื่ออัลลอฮฺ”

 

ฉันยื่นมือไปรับน้ำจากเขา

“บิสมิลลาฮฺ...” เขากล่าวด้วยรอยยิ้มเล็ก ๆ ก่อนให้ฉันดื่ม

เสียงหัวใจของฉันเต้นเบา ๆ แต่มั่นคง

 

เราละหมาดสองรอกาอะฮฺด้วยกันในค่ำคืนแรกของการเป็นสามีภรรยา

เขาเป็นอิหม่าม ฉันเป็นมะอ์มูม

บทแรกของการเป็น “ครอบครัว” เริ่มขึ้นตรงนั้น...ที่เราคุกเข่าต่ออัลลอฮฺ

 

การเรียนรู้ที่เรียกว่า "หัวใจ"

 

“คุณชอบอ่านซูเราะฮฺไหนที่สุด?” ฉันถามตอนเรานั่งอ่านอัลกุรอานด้วยกัน

 

“อัล-อินชิรอฮฺ” เขาตอบ

“เพราะ?”

“เพราะพระองค์ตรัสว่า หลังความยากลำบาก ย่อมมีความง่าย …และผมเคยผ่านความยากลำบากมาก่อนจะเจอคุณ”

 

หัวใจฉันสั่นไหว

 

เขาไม่ใช่คนพูดเก่ง

แต่ทุกถ้อยคำของเขามีน้ำหนัก เพราะมันออกมาจากหัวใจที่เต็มไปด้วยศรัทธา

 

เขาไม่เคยจับต้องตัวฉันโดยไม่เอ่ยบิสมิลลาฮฺ

เขาไม่เคยละเลยเวลาละหมาด แม้เราจะไปฮันนีมูนกันที่ทะเล

เขายังพาฉันตื่นซุบฮฺ จูงมือไปมัสยิด บางครั้งก็อ่านฮะดีษก่อนนอนให้ฟัง

 

 เราไม่เคยรู้จักกัน...แต่เรารักกัน

 

คืนหนึ่ง ฉันร้องไห้เพราะคิดถึงพ่อที่เพิ่งเสียไป

อามีรไม่พูดอะไรมาก แค่ยื่นผ้าห่มให้ แล้วบอกว่า

 

“มานี่ครับ...”

เขาพาฉันนั่งละหมาดตอนกลางคืน อ่านซูเราะฮฺยาซีน แล้วกล่าวดุอาอฺ

"ขอให้อัลลอฮฺทรงเมตตาผู้ที่เลี้ยงดูเธอด้วยครับ"

 

ฉันร้องไห้หนักกว่าเดิม...ไม่ใช่เพราะความเสียใจ แต่เพราะหัวใจอบอุ่นเหลือเกิน

 

บทสุดท้าย: เพราะอัลลอฮฺทรงเลือก

 

ฉันไม่เคยรู้จักเขามาก่อน

แต่วันนี้...ฉันไม่อยากรู้จักใครอีกเลย

 

เราค่อยๆ รู้จักกันผ่านการอีบาดะฮฺ

ผ่านดุอาอฺที่เราขอร่วมกัน

ผ่านการถือศีลอด ซะกาต และบทเรียนจากความผิดพลาด

 

ชีวิตคู่ของเราไม่หวือหวา ไม่มีดอกไม้หรูหรา หรือคำหวานซึ้ง

แต่เต็มไปด้วยความมั่นคง...เพราะเราวางรากฐานไว้ที่ “พระเจ้า”

 

“เพราะการแต่งงานไม่ใช่แค่เรื่องของใจ

แต่เป็นการเดินทางของสองดวงวิญญาณที่อยากพบพระองค์…พร้อมกัน”