ทำไมชีวิตนักศึกษาแม่งไม่ได้ง่ายเหมือนในโบรชัวร์!?

ก่อนเข้ามหาลัย ผมเคยคิดว่า

“ชีวิตมหาลัยจะเต็มไปด้วยอิสระ ความสนุก งานกลุ่มคือมิตรภาพ อาจารย์คือไอดอล เพื่อนร่วมห้องคือพี่ชาย และเวลาเช้าคือแค่เลขผ่านไป…”

 

แต่พอเข้าจริงๆ มันคือสงคราม!!

ปี 1 เทอมแรก: ความฝันยังฟุ้งๆ เหมือนเพิ่งตื่นมาแล้วคิดว่าตัวเองจะตั้งใจเรียน

 

วันแรกของผมในมหาลัย คือการตื่นตีห้าครึ่ง หวีผมเรียบ ใส่ชุดนักศึกษาเตรียมไปเรียนอย่างสง่างาม

 

ผ่านไป 7 วัน…

 

ตื่น 7.59 น. (คลาสเริ่ม 8.00)

 

แปรงฟันเสร็จในลิฟต์

 

กางเกงไม่รีด

 

รองเท้าใส่คนละคู่

 

และเข้าห้องเรียนพร้อมลมหายใจหอบเหมือนเพิ่งวิ่งหนีหมา

 

แต่ที่พีคคือมีเพื่อนคนนึงนั่งจ้องนาฬิกาแล้วพูดว่า “8 โมงแล้วว่ะ กูควรนอนตอนไหนดี?”

วิชาเรียนในฝัน = วิชาแห่งการสาปแช่งชีวิต

 

ตอนดูรายวิชาผ่านเว็บ ลงทะเบียนเรียนมันดูเท่มาก

 

วิชา “ปรัชญาเบื้องต้น” – ฟังดูฉลาดแบบนักคิด

 

วิชา “นวัตกรรมยุคใหม่” – เหมือนจะได้สร้างหุ่นยนต์

 

วิชา “ภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสาร” – น่าจะชิวๆ

ความจริง:

 

วิชาปรัชญาคือ “หลับตลอดเวลา” กับคำถามสุดปวดหัว เช่น “เรามีอยู่จริงไหม?”

 

วิชานวัตกรรมคือ “ทำ PowerPoint ส่งทุกอาทิตย์”

 

ส่วนภาษาอังกฤษ…อาจารย์เป็นฝรั่งครับ แต่ใจไม่ฝรั่งเลย ตะโกนชื่อผมเรียกตอบตลอดเหมือนผมเป็นลูก

ชีวิตหอใน = ซ้อมชีวิตค่ายลูกเสือ + รายการผี + คุก

 

ห้องพัก 2 คน 1 เตียง เสียงหายใจดังกว่าลำโพง JBL

อากาศภายในห้อง = ซาวน่าในชุดนักศึกษา

น้ำในห้องน้ำ = เย็นเหมือนจากธารน้ำแข็งแอนตาร์กติกา

 

รูมเมทของผมคือมนุษย์ที่นอนตอนตี 4

แต่ชอบเปิดคลิป ASMR เสียงคนเคี้ยวหมูกรอบใส่ลำโพง

 

ผมเคยตื่นมาตอนตี 3 แล้วได้ยินเสียงแปลกๆ

“แกร่ก…แกร่ก…แกร่ก…”

 

ผมหยิบโทรศัพท์จะโทรแจ้งเวรหอ…

ปรากฏว่าเสียงนั้นคือมันนั่งแกะซองบะหมี่ 7-11 แล้วหัวเราะเบาๆ

กิจกรรมมหา’ลัย = เข้าค่ายเพื่อเข้าใจชีวิต…ว่าเรากำลังลำบาก

 

ผมเคยโดนลากไปเข้าค่ายรับน้องกลางป่า

พอถึงที่ ทุกคนก็โดนยึดโทรศัพท์ แล้วให้ตะโกนคำขวัญสาขา

 

“พลังปัญญา พัฒนาสังคม!”

 

เสียงกึกก้องแบบขู่เสือมาก

 

กลางคืนมีเล่นเกมเดินป่าหาของ

ผมเดินกับเพื่อนจนหลงป่า…สุดท้ายไปโผล่หน้าห้องน้ำหญิง

 

โดนพี่ปีสามตะโกนใส่ว่า “น้องมาเดินอะไรแถวนี้!!”

 

ในใจผมคือ “ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับพี่ ผมแค่เดินตามคนข้างหน้า ซึ่งเขาหายไปแล้ว!”

 

เพื่อนในมหา’ลัย = สารพัดมนุษย์สายพันธุ์ใหม่

 

เพื่อนที่จดเลกเชอร์ด้วยสี 6 สี พร้อมดอกไม้ประดับกระดาษ

 

เพื่อนที่มาสายทุกคลาส แต่คะแนนสอบเต็ม

 

เพื่อนที่เวลาอ่านหนังสือ จะนั่งคาเฟ่ถ่ายรูปหนังสือ แต่ไม่ได้เปิดอ่านเลย

 

เพื่อนที่ทำรายงานกลุ่มแบบไม่ช่วยอะไรเลย แต่ชื่อดันขึ้นหน้าสุด

และ…

เพื่อนที่บอกว่า “เดี๋ยวกูพรีเซนต์เอง” แล้วพรีเซนต์เป็นภาษาเถื่อน

 

“เออ ตรงนี้ก็คือแบบ…อ่ะ…มันเป็นอย่างนี้นะ แล้วอันนี้ก็เป็นแบบว่า…”

 

ผมนั่งกุมขมับอยู่ข้างๆ คิดในใจว่า “สาขาเราจะโดนแบนมั้ย?”

ชีวิตสอบกลางภาค = เหมือนสอบเข้าศาสนาใหม่

 

กลางภาคแรกของชีวิต

 

คืนก่อนสอบ อ่านหนังสือยันตี 3

 

สอบจริง ตอบได้ข้อเดียว

 

เขียนเรียงความแบบส่งสัญญาณว่า “กรุณาให้คะแนนสงสาร”

ผมยังจำได้ว่าตอนสอบวิชาหนึ่ง อาจารย์เดินผ่าน แล้วพูดว่า

“ใครที่ยังไม่ได้ทำข้อไหน…ก็คิดว่าได้ทำไปแล้วนะครับ”

 

โอ้โห…สรุปคืออาจารย์ก็ใจดีนะครับ

แต่ชีวิตผมนี่สิ…บอกตัวเองว่า “กูทำใจแล้วววววววว”

 

ชีวิตนักศึกษา = สารพัดคาเฟอีน กับความหวังลมๆ แล้งๆ

สุดท้ายผมก็เรียนอยู่ดี กินกาแฟวันละ 2 แก้ว

นั่งทำงานกลุ่มแบบไม่รู้ว่าอันไหนของตัวเอง

เข้าคลาสแบบวิญญาณหลุด แต่ยังแกล้งตั้งใจเวลาอาจารย์มอง

และที่สำคัญ…

ยังคงสัญญากับตัวเองทุกเทอมว่า

“เทอมหน้า กูจะตั้งใจเรียน!!”

(แล้วก็วนลูปชีวิตแบบนี้เหมือนกำลังอยู่ในเกมเดอะซิมส์โหมดแกล้ง)

ใครที่ใช้ชีวิตนักศึกษาสุดป่วงแบบผม มาแชร์กันครับ!

บอกเลยว่าเราไม่เดียวดาย เพราะชีวิตมหาลัยมันโหดสัสแบบมีสไตล์