นิทานเรื่อง พ่อกับแม่ที่ชรา: เสียงหัวเราะและน้ำตาแห่งความรัก

สายลมเย็นพัดโชยอ่อนๆ พาเอาใบไม้สีเหลืองอร่ามร่วงหล่นลงมา ปกคลุมพื้นดินรอบๆ บ้านไม้หลังเล็กๆ ที่ลุงสมชายและป้าสุภา พ่อและแม่ของต้น อาศัยอยู่ บ้านหลังนี้ เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งกาลเวลา แต่ก็อบอุ่น และเต็มไปด้วยความรัก

วันนี้ ต้น ลูกชายคนเดียว ได้กลับมาเยี่ยมบ้าน หลังจากทำงานหนักในเมืองมาหลายเดือน เขาโผเข้ากอดแม่ ป้าสุภา อย่างอบอุ่น

ต้น: แม่ครับ! ผมคิดถึงแม่จังเลย

ป้าสุภา: (ยิ้มกว้าง ลูบหัวต้น) ลูกชายแม่ กลับมาแล้ว คิดถึงแม่เหมือนกัน ยายแก่ๆ คนนี้ นะ

ลุงสมชาย ที่นั่งอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ ยิ้มน้อยๆ ท่านไม่ค่อยพูด แต่ดวงตาของท่าน เต็มไปด้วยความรัก และความสุข

ต้น: พ่อครับ สบายดีนะครับ

ลุงสมชาย: (พยักหน้า เสียงแหบพร่า) สบายดี ลูกทำงานหนักหรือเปล่า

ต้น: ก็หนักบ้างครับ แต่ผมสบายดี ผมห่วงพ่อกับแม่มากกว่า เห็นผมหงอกขึ้นเยอะเลยนะครับพ่อ

ลุงสมชาย: แก่แล้ว ก็ต้องเป็นแบบนี้แหละ แต่ยังแข็งแรงดีอยู่ ทำนาได้อยู่ แค่ไม่ค่อยไหวเหมือนแต่ก่อน

ป้าสุภา นำอาหารที่เตรียมไว้ มาให้ต้นรับประทาน เป็นแกงเลียง ผักสดๆ จากสวนหลังบ้าน และปลาทอดกรอบๆ

ป้าสุภา: กินเยอะๆ นะลูก แม่ทำไว้เยอะเลย

ระหว่างรับประทานอาหาร ต้นเล่าเรื่องราวต่างๆ ในเมือง ให้พ่อแม่ฟัง ทั้งเรื่องงาน เรื่องเพื่อน และเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้น พ่อแม่ ฟังอย่างตั้งใจ บางครั้ง ก็หัวเราะ บางครั้ง ก็แสดงความเป็นห่วง

ป้าสุภา: ระวังตัวด้วยนะลูก อย่าทำงานหนักเกินไป พักผ่อนบ้าง

ต้น: ครับแม่ ผมรู้ ผมจะดูแลตัวเอง และจะกลับมาเยี่ยมบ่อยๆ นะครับ

ลุงสมชาย: (มองต้นด้วยแววตาอ่อนโยน) กลับมาบ่อยๆ นะลูก พ่อกับแม่ รออยู่

ค่ำคืนนั้น ต้นนั่งคุยกับพ่อแม่ จนดึกดื่น เขาเล่าเรื่องราวในวัยเด็ก เรื่องที่พ่อแม่เคยสอน และเรื่องราวต่างๆ ที่ทำให้พวกเขารู้สึกอบอุ่น และมีความสุข เสียงหัวเราะ และเสียงพูดคุย ดังก้องไปทั่วบ้าน แม้ว่า ร่างกายของพ่อแม่ จะไม่แข็งแรง เหมือนแต่ก่อน แต่ความรัก และความผูกพัน ของพวกเขายังคงอยู่ และจะคงอยู่ ตราบนานเท่านาน