มนตราวายสะ ตอนที่ 10 ต่างคนต่างปัญหา (3)

ดาวโหลด Ebook คลิ๊กที่นี่นะคะ

+++++++++

“อย่าให้ผมได้ยินคุณพูดถึงนกในทำนองนี้อีกเป็นครั้งที่สอง” ประกายตาสีดำวาวโรจน์ น้ำเสียงที่เตือนเย็นเยียบทำให้พลิศน์ถึงกับขนลุก แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังแย้งเสียงแผ่ว

“มันไม่ควรเกิดขึ้น”

“อะไรคือไม่ควร” วายสะย้อนถามอีกครั้ง 

“พ่อแม่เธอฆ่าพรรคพวกของเรา และยิ่งไปกว่านั้นพวกเขาฆ่าท่านผู้นำคนก่อน ซึ่งเป็นครอบครัวของท่าน” พลิศน์เอ่ยถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อนานมาแล้วเสียงสั่น

“แต่เธอไม่ได้เป็นคนทำ” วายสะย้ำ อย่างอยากให้ผู้ชายตรงหน้าแยกแยะ “และยังเป็นคนช่วยผม”

พลิศน์พยักหน้ารับอย่างจนใจ ไร้ข้อโต้แย้ง “ผมอยากให้คุณยอมรับเธอ” วายสะบอกด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน ไม่บ่อยครั้งหรอกที่เขาจะทำแบบนี้กับใคร 

“ปัญหามันไม่ได้อยู่ที่ตัวผม แต่มันหมายถึงพรรคพวกของเรา” พลิศน์เอ่ยถึงปัญหาที่ยิ่งใหญ่กว่าตัวเขาหลายเท่า ที่จะถาโถมเข้าใส่อีกฝ่าย ถ้าวายสะจัดการไม่ได้นั่นหมายถึงตำแหน่งที่มีอยู่อาจจะสั่นคลอน แม้การได้มายืนซึ่งตำแหน่งนี้จะมีการคัดเลือกแบบกรณีพิเศษก็ตาม

“ถ้าแค่คุณยอมรับ ปัญหาทุกอย่าง ผมว่าผมรับมือกับมันได้” ชายหนุ่มอมยิ้มนิด ๆ อย่างที่ชอบทำเวลาต้องการอะไรจากผู้สูงวัยกว่าตรงหน้า

“ที่ผมเตือนเพราะกลัวทุกอย่างมันจะซ้ำรอย”

“เธอรักพวกเรา” วายสะย้ำ และเขาได้พิสูจน์มันแล้ว

“น้อยคนที่จะเป็นแบบนั้น โดยเฉพาะผู้หญิง” 

“เธอแตกต่าง และเป็นส่วนน้อย” วายสะดูปฏิกิริยาของอีกฝ่ายแล้วถอนหายใจ “ผมอยากให้คุณยอมรับเธอ”

“ในฐานะ...” พลิศน์ถามขึ้นทันที

“ถ้าจะบอกว่าคู่ชีวิตมันอาจจะเร็วไป แต่ผมตั้งใจเอาไว้อย่างนั้น” วายสะยักไหล่ เมื่อเห็นพลิศน์อ้าปากเหมือนจะพูดอะไรสักอย่าง แต่สุดท้ายเขาก็เลือกที่จะหุบปากแล้วถอนหายใจ

“ถ้าคิดว่าดีแล้ว ผมก็ไม่คัดค้าน ยอมรับในการตัดสินใจ แต่อย่าลืมเรื่องสำคัญที่จะเกิดขึ้นในอนาคต สุดท้ายแล้วคนที่จะเจ็บปวดที่สุดก็คือท่าน” พลิศน์เตือนด้วยความเป็นห่วงระคนกังวล

“มันจะไม่มีทางเกิดขึ้น”

“ขอให้มันเป็นอย่างนั้น หวังว่าสิ่งที่ทำเมื่อคืนจะยังไม่เกิดผล”

วายสะมองตามหลังคนสนิทที่เดินผละออกไปแล้วถอนหายใจ ยกมือขึ้นดึงสันจมูก 

เขาพลาดละ

เขาพลาดจริง ๆ เมื่อคืนเผลอทำตามใจตัวเองจนไม่ได้ป้องกัน บางทีเขาอาจจะต้องลงมือทำอะไรสักอย่าง ก่อนที่อะไร ๆ มันจะสาย เขาไม่ต้องการเสียใครไปอีกแล้ว

“ผมให้เวลาคุณคิดอีกสามวัน”

“คะ” สกุณาหันมามองคนที่จู่ ๆ ก็พูดอะไรขึ้นมาก็ไม่รู้อย่างงง ๆ 

“หลังจากวันนี้ ผมไม่ค่อยว่าง”