อารมณ์ความรู้สึกของเราที่กำลังจะก้าวข้ามจากวัยเรียนไปสู่วัยทำงาน

จากวัยเด็กไปสู่วัยประถมด้วยวัยหรือประสบการณ์​ของเราอาจจะไม่รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงทุกๆวันคือเรียน กินเล่น นอน และเรียน พอเข้า  มัธยมปลาย เราจะเริ่มสนุกสนามมีพรรคมีพวกมีกิจกรรม ที่สนุก เริ่มมีการนัดแนะพบปะพูดคุยแม้จะไม่มากแต่มีความหมาย อารมณ์​ที่ลึกซึ้ง ความผูกพันธ์​ ถือว่าเป็นช่วงเวลาที่ ลืมไม่ลง และจดจำเพื่อน หรือคนที่เคยพบเจอได้มากที่สุด แต่เมื่อเริ่มเข้าสู่   มหาวิทยาลัย เริ่มมีความคิด ความเครียดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว  เคยไหมที่รู้สึกว่า ทำไมชีวิตมานยากขึ้นเรื่อยๆ เหนื่อยขึ้นมาเล็กน้อย  คนเยอะแต่ก็รู้จักเพียงไม่กี่คน จนมาถึงวันที่ใกล้จะจบ    เชื่อว่าทุกคนคง แรกๆอาจรู้สึก เห้ยจริงเหรอ จะจบแล้วเหรอ ดีใจที่จะได้หลุดจากชุดสีขาวดำ(นิสิต กางเกงประโปรงดำ เสื้อขาว)​แต่ต่อมาอาจรู้สึก ใจ เหวงๆคว้างๆ แล้วถอนหายใจ เห้ย.. จบแล้ว  เราจะทำงานได้ไหม..เครียด กังวล.. ไม่ทราบว่า สมัยนี้ มีการอบรมจิตวิทยาการก้าวผ่านวัยไหม.. ก่อนจบ เพื่อให้เรามีความมั่นใจ  ยอมรับการพ้นสภาพจากวัยใสๆ ไปเป็นวัยไสย์ๆ(มูเพื่อความปังในชีวิตการงาน).. สุดท้าย สู้ๆ ทุกวัยของชีวิตนั้นสำคัญ มีความสุขกับช่วงวัยนั้นๆด้วยรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ ใช้เหตุและผลในการเผชิญต่อปัญหา ถ้ามานใช้ไม่ได้... คำว่าช่างมานเถอะ.. นั้นก็ยังคงเป็นคำที่จะทำให้เราปล่อยวางและโล่งมีความสุขได้...