คนขี้แพ้...

สวัสดีเราคนขี้แพ้...เราแค่อยากระบายในสิ่งที่โดนมาในหลายๆเรื่องจนมันเก็บมาคิดในใจแล้วไม่สามารถระบายออกทางใดได้เลย ถูกคนอื่นชี้ว่าเป็นอย่างงู้นเป็นอย่างงี้มาโดยตลอด ตั้งแต่เด็กผมไม่เคยได้อะไรนอกจากเลี้ยงผมมาแล้วต้องการให้ผมหาเลี้ยงเขาโดยทีาไม่สนเลยว่าผมต้องรับอะไรบ้างกับคำพูดที่เด็กคนนึงจะสามารถกลายเป็นคนที่ก้าวร้าวแต่ทั้งๆที่ตัวเองเป็นคนที่โคตรจะโง่เลย...ผมเป็นคนแบบไหนเป็นมากี่แบบแล้วจนผมรู้ว่ามันไม่มีอะไรพอดีสำหรับผมสักอย่าง ถูกกระทำด้วยคำพูดมาตั้งแต่เด็ก ผมโง่แหละก็จริงบางเรื่องราวผมก็รู้นะแต่ผมเลือกที่จะโง่ต่อไปเพื่อจะได้ไม่ถูกว่าว่าฉลาดเกินไป เป็นความรู้สึกที่แบบโคตรบีบความรู้สึกตัวเองแบบไม่สามารถควบคุมได้ภายในเลยเว้ย ... เจอกับการโดนแกล้งมาตั้งแต่จำความได้ก็ตั้งแต่เด็กเลยตั้งแต่3-4ขวบ แกล้งในวัยนั้นมันไม่เท่าไหร่หรอกครับ . พอผมยิางโตผมยิ่งถูกอะไรหลายๆอย่างรุมตัวเองแต่โคตรฝืนที่จะพยุงตัวเองให้ยืนต่อในความรู้สึกเ...้ยๆแต่ละอย่าง ไม่ว่าผมจะอยู่เฉยๆ นิ่ง ๆ หรือ เดิน หรือแค่นอนเฉยๆ หรือว่าอยากหาอะไรทำ มันกลับถูกทำให้ตัวเองดูตัวเล็กลงยิ่งกว่าเดิม การที่ผมโง่มันจำเป็นต้องให้ผมโง่ตลอดการใช้ชีวิตเลยใช่ไหม? ไม่ใช่ว่าผมเป็นคนไม่ฟังคนผมฟัง แต่คนอื่นหรือคนไหนๆแม้กระทั่งคนในบ้านที่ควรไว้ใจที่สุดกลับไปไว้ใจคนอื่น ถูกมองเป็นคนนอก เพราะแค่ไม่ทำงานส่งเงินให้เขาใช้แค่นั้นหรือเปล่า? คิดอยู่เรื่องเงินเรื่องเดียว กลายเป็นว่าเราคงจะหมดป่ะโยชน์ถ้าไม่สามารถหาเลี้ยงได้ หรือเปล่า ผมไม่อยากพูดคำนี้ออกมาเลย..."ผมไม่มีอิสระในการทำงาน" เพราะอะไร? ผมต้องดูแลย่า พาเขาเข้าห้องน้ำเพราะเขาเป็นอัมพฤกต์อัมพาต ไหนจะต้องมาคอยรับอารมย์รับคำด่าคำบั่นทอนจากคนแก่อีก ... จากที่เป็นคนที่ไม่เคยเก็บอะไรไว้ในใจคนเดียวเลยก็กลายเป็นหมาโดยที่ไม่รู้ตัว ผมไม่เข้าใจว่าคำพูดกับการรับฟังปัญหาของคนอื่นเพื่อช่วยหาทางให้คำปรึกษาเขามันทำให้ผมมีปัญหากับตัวเองมากขึ้นหรือเปล่า ... ผมกลายเป็นคนอย่างที่ทุกคนต้องอย่างที่ทุกคนชี้อยากให้เป็นแต่ในเรื่องแย่ๆ ผมโอเค...ผมไม่ว่าอะไรหรอก แต่แค่ผมไม่เข้าใจว่าทำไมมันต้องกลายเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ต้องให้กลายเป็นคนที่หนีปัญหาใช่ไหม? หรือยังไง? ผมไม่สามารถรู้อะไรได้หรอกครับเพราะผมโง่... ผมถูกปกปิดในทุกเรื่องไม่ว่าจะกี่พันเรื่องผมก็ถูกปกปิด ถูกคนที่คิดว่าเป็นเซฟโซนที่ปลอดภัย คิดว่าคนที่ไว้ใจที่สุดคิดว่าตัวเองคงแก้ไขอะไรได้บ้างแต่มันไม่ใช่เลย ... ผมแก้อะไรไม่ได้เลยครับ โอเคผมรู้ตัวเองว่าผมไม่เคยสู้กับอะไรเลย ... ที่ไม่สู้กับอะไรเลยเพราะว่าผมต้องมัวมานั่งทุกข์มาสู้กับเรื่องทั้งที่ผมก่อแลัก็ไม่ได้ก่อแต่ต้องมานั่งแก้เอง มันใช่เรื่องของผมไหม ? มันก็ไม่ แต่ผมก็ยอมคิดยอมหัวระเบิดเพราะเรื่องอะไรก็ไม่รู้พันกันเต็มหัวจนคิดเรื่องอื่นไม่ออก ถูกทำให้คนอื่นคิดว่าเราทำร้ายชีวิตใคร? ใช่เราทำร้าย ทำร้ายมากๆด้วย .... เราต้องไปหาคนที่เขาทำร้ายเราด้วยมั้ย? ... อิจฉาคนที่ยังมีความคิดที่คิดอพไรออกมาแบบยังไม่ไม่เข้าถึงอะไรอะมันดูไร้ความคิดเรื่องชีวิตดีมันดูเป็นคนที่ยังไม่ผ่านอะไรมาได้อย่างยังไม่มากนักดีอิจฉาเขานะ.... วันๆแทบไม่ต้องคิดอะไรนอกจากทำให้ตัวเองมีความสุขกับสิ่งรอบตัวเขา แต่ผมไม่ได้เหมือนเขาหรอกครับ จากคนที่ต้องการอะไรหลายๆอย่างทั้งความอบอุ่น ทั้งความรัก ทั้งความสุขสงบสุขทางใจ ความเป็นอยู่ปลอดภัย เซฟโซนที่เป็นที่พึ่งของใจ ทั้งอีกอะไรหลายๆอย่าง ....จนมาเป็นเดือนเป็นปีจนวันนี้ผมแทบไม่ต้องการอะไรอีกแล้วอะมันเหมือนยิ่งต้องการอะไรมากขึ้นมันยิ่งทำให้ตัวเองไม่มีตัวเองในพื้นที่ของตัวเอง มันมีนะเวลาดีๆช่วงเวลาดีจำมันได้หมดเลย แต่ควรที่จะคิดช่วงเวลาดีๆ ผมกลับต้องมานั่งคิดเรื่องอย่างว่า .... จากนี้ไปผมคงขอให้ผมไม่เป็นโรคประสาทก็พอแล้วแหละ .... และก็ขอให้ตัวเองได้เป็นตัวเองอีกแค่นั้นก็พอ อย่างอื่นผมคงไม่ต้องการมันอีกแล้วเพราะผมเบื่อตัวเอง เบื่อความรู้สึกตัวเอง เบื่อความหวังของตัวเอง เบื่อความโง่ของตัวเอง เบื่อความคิดของตัวเอง เบื่อความที่ทำอะไรแล้วต้องดูเหมือนเรียกร้องความสนใจ เบื่อที่ต้องถูกด่า เบื่อตัวเองที่ใช้คำพูดแบบไม่กลั่นกรอง เบื่อชีวิตทุกอย่าง หายใจไปวันๆนี่แหละ คงดีสำหรับผมแล้ว นอนรอวันตายแค่นั้น ... 

ผมขอเตือนคนที่เก็บกดคิดว่าตัวเองเป็นคนอดทนนะครับจริงๆคุณไม่ได้อดทนหรอกครับคุณแค่ฝืนความรู้สึก เพื่อให้ตัวเองสบายใจ อย่าไปคิดอย่างนั้นนะครับผมไม่อยากให้เหมือนผม ที่ต้องมาเป็นเหมือนอะไรก็ไม่รู้บนโลกใบนี้ .... ด้วยความคิดของตัวเอง ฆ่าตัวตายดีมั้ย? ถ้าถามผม.. ผมคงไม่ต้องฆ่าตัวตายหรอกครับเพราะผมได้ฆ่าตัวตายไปแล้ว ผมตายแล้วตายอีกหลายรอบแล้วครับ ผมไม่เคยทำมันสำเร็จสักที ผมแค่หวังว่ามันคงจะเกิดมีความคิดดีๆกะเขาบ้าง แต่ไม่เลยก็เหมือนหมาตัวหนึ่งแหละครับ ... ลูกไก่ในกำมืองี้ ใครจะเป็นยังไงก็ต้องเป็น ผมเป็นคนเอาแต่ใจใช่ไหม ? หรือผมไม่สนใจอะไรเลย.? ถ้าผมไม่สนใจผมจะต้องรู้สึกต้องขุดเรื่องราวแย่ๆของตัวเองออกมาในความจำปัจจุบันอีกให้ปวดจิตปวดใจซ้ำขึ้นอีกในเรื่องเดิมๆตอกย้ำกับเรื่องที่มันเคยเกิดขึ้นแล้วทุกเรื่อง ... พูดอะไรก็ไม่ได้ พอพูดออกมาก็พูดความจริงก็แค่นั้น พอพูดความจริงกันกับเรื่องคนอื่นทำไมพูดกันสนุกปาก แต่พูดความจริงเรื่องตัวเองแม่งทำไมถึงรับกันไม่ได้ ไม่ต้องมาอดทนเหมือนผมหรอกครับเพราะต่างคนต่างใครต่างก็ชี้ให้ผมต้องเป็นอย่างที่คุณอยากให้เป็นอยู่แล้ว ผมจะทำอะไรได้ นอกจากทำให้ตัวเองไม่ต้องคิดเรื่องนั้นไปชั่วขณะก็ยังดี .... แต่มันกลับแย่ลงกว่าเดิมมันกลับกลายเป็นอะไรก็ไม่รู้กลับเป็นว่ายุ่งเหยิงกว่าเดิม ทำไม ทำไม ทำไม ? เอาจริงๆมีความสุขแค่ตอนที่สร้างความทรงจำดีๆแค่นั้นแหละ... แต่ความสุขในการใช้ชีวิตที่เหลือมันไม่เคยมีอยู่เลย.... ขอบคุณครับที่อ่าน ฯลฯ