แปลกไหมที่เราคิดไม่ดีกับคนที่ขึ้นชื่อแม่ ตัวเอง

เรารู้สึกไม่ดีกับแม่ตัวเองมาตลอดเลยค่ะ เล่าก่อนเลยว่า ตอนเราเกิดมาแม่ไม่ได้เป็นคนเลี้ยงดูเราค่ะ ปล่อยให้เราอยู่กับยาย

แล้วไม่เคยได้มาสนใจใยดี ดูดำดูดีชีวิตเราเลยค่ะ ตลอดเวลาที่ผ่านมา เราใช้ชีวิตคนเดียวมาตลอด ยายเสียตอนเรามัธยมต้น เราต้องออกเรียนแล้วไปทำงานเอง เรียน กศน ทำงานโรงงาน ส่งตัวเองเรียนจนจบ มหาลัย ชีวิตไม่เคยได้สบาย แล้วพ่อแม่เราก็ไม่เคยมาสนใจชีวิตเราเลยค่ะ

แค่รู้ว่าคนไหนพ่อ คนไหนแม่แค่นั้น ค่ะ จนทุกวันนี้ เราเริ่มสร้างตัวเองและมีฐานะที่ดีมาได้ เค้าเริ่มเข้ามาหาเราค่ะ แต่เราก็ไม่เคยสนใจค่ะ

เพราะตลอดที่ผ่านมาพวกเค้าไปอยู่ไหนมา เวลาที่เราต้องล้มเหลว ไม่มีใคร ไม่มีบ้านอยู่ ไม่มีเงินใช้ไม่มีข้าวให้กิน เค้าไม่เคยได้โผล่หน้ามาเลยค่ะ คนที่ดูแลเรามาก็มีแต่พวกพี่ที่ให้งานเราทำให้ข้าวเรากิน ให้ที่อยู่อาศัยจนเราอยู่รอดปลอดภัยมาได้ทุกวันนี้ คนที่เราสำนึกพระคุณแล้วไม่มีวันลืมเลยคือคนที่เค้าโอบเราไว้ พยุงเราไว้ สงสารเรา ดูแลเราเหมือนครอบครัวจริงๆค่ะ แม้กระทั่งวันนี้ ที่เราได้มีชีวิตตัวเองแล้ว เราก็ไม่เคยลืมพวกเค้าเลยค่ะ 

แต่กับคนที่เป็นสายเลือดแท้ๆ เป็นผู้ให้กำเนิดเรามา กับเข้ามาในชีวิตที่เราโตแล้ว มีงานการทำที่ดี เริ่มมาค่ะ แต่ไม่ได้มาถามไถ่เรานะคะว่าเราเป็นไงบ้าง แต่กลับมาขอเงินเราค่ะ เรายิ่งแบบเฮิท เข้าไปอีก ว่าอะไรนี่ จะถามไถ่ว่าเราเป็นไงบ้างกินข้าวรึยังหรือแสดงถึงความห่วงใยไม่มีเลยค่ะ

เจอกันคือ ขอเงินเราตลอด เราไม่ได้ให้ไปนะคะ แต่เราพาเค้าไปทานข้าวได้ ถ้านอกนั้นไม่เคยเข้าไปยุ่งค่ะ 

แล้วถามจริงๆค่ะเราผิดหรอคะ ที่เราไม่ได้รักคนที่ชื่อว่าแม่ของเราอะ ก็ในเมื่อที่ผ่านมา เค้าก็ไม่เคยมาสนใจเราเลยแท้ๆ 

เราผิดหรือแปลกหรอคะ หรือเนรคุณหรอ ถ้าเลือกได้ เราก็ไม่อยากเลือกให้มีแม่แบบนี้เหมือนค่ะ