วัยเบญจเพส (จบ)

หลังจากที่เราหลุดจากตรงนั้นมาได้ รู้สึกเจ็บขามาก พอมองขาตัวเองคือเผือกแตก ช่วงด้านบนเลยโทรหาแม่ให้พาไปหาหมอ หลังจากหาหมอเสร็จคือต้องนอน รพ. 3 วัน เพราะมีโอกาสที่จะกระดูกเคลื่อนมีสูง แถมหมอยังตรวจว่าเราพักผ่อนไม่เพียงพอ เลยบอกให้เรานอน แม่เรามาเฝ้าไม่ได้เพราะต้องดูร้าน พ่อเราก็ป่วย เราก็เลยบอกไม่เป็นไรเราอยู่ได้ เหรียญกับพระเราก็พกมา ถึงเวลาพยาบาลให้ยา เราก็กินปกติ ซึ่งยานี้พยาบาลบอกจะรู้สึกง่วง คือหมออยากให้เราพักผ่อนเยอะๆ ก่อนพยาบาลออกไปเนี่ย เขาบอกว่าจะมีพยาบาลเข็นเตียงผู้ป่วยมานะ คือห้องที่เรานอนเนี่ย เป็นห้องพิเศษเตียงคู่อะคะ คือห้องนึงจะมีผู้ป่วย 2 คน แล้วมีผ้าม่านกั้นไว้ เราก็ตอบครับๆ ในใจก็หวั่นๆว่าเขาจะเป็นยังไง อีกใจก็คิดในแง่ดีไว้ก่อนคือเราจะได้มีเพื่อน ตอนนั้นประมาณ 2 ทุ่ม ครึ่งชม.ได้ พยาบาลก้เข็นคนเข้ามาอีกเตียง ตอนนั้นยังไม่ปิดม่านนะ เราก็เห็นเป็นป้าแก่ๆ นอนอยู่ใช้เครื่องช่วยหายใจ คือแกผอมมากๆค่ะหนังติดกระดูกเลย พอเปลี่ยนเตียงเสร็จ พยาบาลก็หันมาบอกเราว่า ไม่ต้องกลัวนะ เขาชื่อป้าสังวาล แกเป็นอัมพาตค่ะ ต้องใช้เครื่องช่วยหายใจตลอด แล้วเค้าก็ปิดม่านให้เรา เราก็ดูทีวีไปสักพักกะง่วงสุดๆแล้วค่อยหลับ เราไม่อยากแบบสลึมสะลือแล้วค่อยนอน อยู่ๆได้ยินเสียงตะโกนมาครับ "กูหนวกหู!!" คือรู้สึกขนลุกมาก หรือเราหูแว่ว เสียงใคร? เราก็ยังไม่ปิดทีวีนี้นา ยังดูต่อ สักพักผ้าม่านล่นออกแบบเหมือนโดนกระชาก คือผ้าม่านมันล่นตรงข้างๆเห็นหน้าป้าเต็มๆ เราก็แบบกลัว ไม่มีเสาน้ำเกลือไปดันปิด จะลงจากเตียงไปปิดก็ลำบาก โชคยังดีครับพยาบาลเข้ามาพอดี เค้าเลยเลื่อนปิดให้ แล้วหันมาถามเราว่า เมื่อกี้ฉันลืมปิดให้เหรอคะเนี่ย คืออยากให้ผูกปิดไว้เลยยิ่งดีครับไม่อยากเห็น พยาบาลก็มาปิดไฟปิดทีวี ความรู้สึกเริ่มง่วงก็กำลังจะหลับได้ ได้ยินเสียงกุกๆกักๆตรงตู้เย็น เราก็แบบเสียงอะไร ใคร? ป้าแกก็นอนอยู่แถมลุกก็ไม่ได้ เราก็คือสวดมนต์ไม่สนใจอะไรแล้ว สักพักเสียงเงียบไป เราเลยคุมโปง ความรู้สึกแบบมีคนมาหายใจข้างๆหูเรา เป็นแบบเสียงหอบๆหน่อย เราก็กำมือแน่นเลยครับ กลัวมาก แล้วได้ยินเสียงพูดว่า "กูหิว ๆ ๆ" เราก้ไม่กล้าเปิด ร้องไห้กลัวสุดๆ ทีนี้กลายเป็นตรงปลายเท้าเราเหมือนมีคนเดินขึ้นมาบนที่นอนเรา ความรู้สึกได้เลย แล้วมาเหยียบที่ขาเรา เราก็ร้องโอ๊ยยย ด้วยความเจ็บปวด เปิดผ้าห่มจะมาดูที่ขาเรา เห็นผ้าม่านล่นอีกแล้ว มองไปปลายเตียงเห็นเงาดำๆยืนอยู่ แล้วเอามือเค้ามาจับที่ขาเรา เราก็ร้องเรียกพยาบาลเลยครับ คือตอนนั้นกลัว แบบไม่ไหวแล้ว ฉี่ราดเลยครับ เข้าใจหนังที่กลัวจนฉี่ราดเลย เรียกหลายครั้งก็ไม่มีใครมา เหมือนไม่ได้ยินอะค่ะ เราก็เอามือจับที่คอคือพระหาย จำได้ว่าพยาบาลเช็ดตัวให้เราก็ลืมใส่ ทีนี้เค้าก็ปีนขึ้นมาอยู่บนเตียง ยืนอยู่บนเตียงแต่ปลายเตียงครับ เราก็แบบเห็นหน้าชัดมากๆ เป็นป้าข้างๆเตียง เราก็พูดไปร้องไห้ไป บอกมาทำหนูทำไม หนูไปทำไรให้ ป้าอย่ามาหลอกหนูเลย คือแกเป็นอัมพาตแต่กลางคืนแกลุกมาได้ไง ป้าก็หัวเราะ แต่เสียงนี่หวีดมาก คือหมายถึงเสียงแกเป็นเสียงแบบวี๊ดๆ เสียงเหมือนเปรตร้อง แล้วเอามือจับที่ขาข้างที่เราเจ็บ แล้วมายืนเหยียบตัวเราแล้วนั่งยองๆ เราก็รู้สึกอึดอัด รู้สึกหนักมาก แกก็ร้องค่ะแบบร้องวี๊ดๆๆ เรานึกขึ้นได้ว่ามีปุ่มเรียกพยาบาล เราก็เอื่อมไปกด กดซ้ำหลายๆรอบ คือก็เริ่มร้องไห้โวยวายแล้ว เราเอามือปิดตาร้องไห้ แต่มือก็ยังกดเรียกพยาบาลครับ พอพยาบาลมาถึงก็มาถามเราเป็นอะไรๆ เราก็ไม่ฟังใคร พูดอย่างเดียวว่าเอาป้าออกไปๆ เอามันออกไป พยาบาลก็กดเรียกพยาบาลมาช่วยจับเราคือเราก็ดิ้นๆๆ เหมือนเราสติหลุดแล้ว เหมือนคนบ้าเลยครับ กรีดร้องแล้วก็ร้องไห้ บอกว่าป้ามาหลอกเรา ๆๆ พยาบาลบอกให้เราใจเย็นๆ ไม่มีอะไร ให้มองดูป้า ป้าเค้าเดินไม่ได้นะคะ และพยาบาลก็ปลอบเราแล้วก็ฉีดยาไปที่แขนครับ คาดว่าคงเป็นยานอนหลับครับ และสักพักเราก็หลับเลย