คิดถึงใครสักคน ชายรักชาย

       เคยคิดถึงใครสักคนมั้ยครับ คิดถึงแบบเหมือนมีรักครั้งแรก อะไรประมาณนี้ ผมเคยคบกับคนๆหนึ่งซึ่งผมกับเขาเกิดวันเดียวกัน ปีเดียวกันและเวลาเดียวกัน ช่วงนั้นผมยังเรียนอยู่มัธยมปลาย เรารู้จักกันทางแชทออนไลน์เว็บหนึ่งซึ่งปกติผมจะเป็นคนประเภทที่ชอบคุยสนุก บ้าๆบอๆ กับเพื่อนในเว็บแชทไปวันๆ (ขนาดต้องตั้งกลุ่มคุยกันขึ้นมาเอง 55 ไม่ธรรมดาใช่มั้ย) และมีอยู่วันหนึ่งซึ่งวันนั้นเป็นวันอาทิตย์ ผมก็คุยกับเพื่อนปกติของผม พอคุยได้สักพักมีคนๆหนึ่งทักแชทเข้ามาหาผมซึ่งรูปหน้าโปรของเขามันไม่ใช่รูปเขาเอง (มันเป็นปกติของเว็บแชทออนไลน์อยู่แล้วที่จะเอารูปใครมาเป็นรูปโปรเราก็ได้) ผมก็ไม่ได้คิดอะไรมากมายเพราะมันเป็นเรื่องปกติของโลกออนไลน์อยู่แล้ว ผมก็คุยๆไปตามประสาผม จนคุยไปสักพักใหญ่เขาก็เข้ามาขอไลน์ผม (เป็นเรื่องปกติครับ) ผมเลยแกล้งขอไลน์คืน (ประโยคสุดฮิต ''เอาไอดีเธอมาดิเดี๋ยวเราแอดไป" 55) แล้วเขาก็ให้กลับมาจริงๆ แต่ประเภทคนอย่างผมคือถ้าเขาให้มาผมก็ไม่แอดกลับอยู่ดี แต่ตอนนั้นผมก็ไม่รู้ว่าอะไรโดนใจที่ทำให้ผมแอดเขากลับ ผมเลยเป็นคนเปิดเองคือทักไปหาเขาก่อน เราคุยกันได้พักใหญ่ตอนนั้นผมก็ยังไม่ได้คิดอะไรเราต่างก็คุยกันไปเรื่อยๆ จนมาถึงวันที่ผมทะเลาะกับคนในครอบครัวทำให้วันนั้นผมต้องไปนอนบ้านเพื่อน และวันนั้นผมอัพสถานะทั้งในไลน์ว่าแค่ขยับก็ผิดแล้ว ผมอัพสถานะใหม่ได้ประมาณ 10 นาที เขาคนนั้นก็ทักแชทมาหาผมถามว่าผมเป็นไรไปทำไรมา ผมก็ตอบตรงๆว่าผมผิดกับคนในบ้านมาและต้องออกมานอนที่บ้านเพื่อน พอคุยกันได้สักพักมันก็โทรมาหาผมทันที และวันนั้นเป็นวันที่ผมได้ยินเสียงเขาเป็นครั้งแรกเพราะคั้งแต่ที่คุยกันมาไม่เคยโทรหากันเลย ผมก็เลยรับ และเราก็คุยกันสักพักใหญ่ ผมก็เลยวางสายไปเพราะผมเหนื่อยและก็ง่วง พอตื่นเช้ามาผมจำได้ว่าตอนนั้นเวลาประมาณช่วง 8 โมงเช้า มันก็ได้โทรมาหาผมอีก ซึ่งเวลานั้นยังเป็นเวลาที่ผมนอนยังไม่ตื่นอยู่เลย ผมก็เลยรับมันก็ถามของมันปกติว่าผมทำไรตื่นยัง กินข้าวยัง กลับบ้านยัง (ผมนอนบ้านเพื่อนอยู่ 2 วัน) บางคำบางประโยคที่ผมพูดกับมันในบางครั้ง มันก็ไม่รู้เรื่องว่าผมพูดอะไรไป (ต้องเข้าใจว่าคนที่กำลังนอนแล้วพึ่งตื่น) จนทำให้ผมเริ่มที่จะลำคานมัน ผมก็หาข้ออ้างนู่นนี่นั่นเพื่อที่จะวางสายแล้วนอนต่อ ตลอด 2 วันที่ผมอยู่บ้านเพื่อนมันก็โทรมาหาผมทั้ง 2 วันซึ่งผมก็รับสายมันตลอดและก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรถึงรับ จนผมกลับมาบ้านแล้วก็เคลียร์กับคนในบ้านจนเรื่องมันจบไป แต่พอผมเข้าห้องนอนผมได้..ผมก็ไม่รู้ว่าผมคิดยังงัยถึงอยากโทรไปคุยกับมันหรือแค่ผมเหนื่อยผมเลยอยากหาที่ระบายอามรมณ์ แต่ก็ไม่ใช่ เพราะตอนที่ผมพูดกับมันตลอดจนวางสาย ผมไม่ได้รู้สึกว่าตัวผมเองยังมีอารมหงุดหงิด โกรธ หรือยังโมโหอยู่ กลับกลายเป็นว่าผมพูดด้วยอาการที่รู้สึกว่าตัวเหนื่อยและเพลียจริงๆ (เคยเป็นเหมือนกันมั้ยครับ คล้ายๆกับอาการอยากอ้อนใครสักคนแต่ไม่มีคนให้อ้อน) และก่อนจะวางมันพูดกับผมว่าถ้ามีอะไรที่ไม่สบายใจโทรมาหากูได้ตลอด ซึ่งก่อนจะวางสายกับมันผมก็เกิดอยากรู้ว่าทำไมจู่ๆกล้าโทรมาหาผมเลยถามๆมันไปว่าคิดยังงัยถึงโทรมาซึ่งคำตอบที่ผมได้มาคือมันเป็นห่วงผม ผมสตั้นอยู่ประมาณ 3 วิ ผมเลยถามมันไปอีกว่าทำไมต้องมาห่วงกู มันเงียบอยู่ได้ประมาณ 4 วิ มันเลยบอกกับผมว่าไม่รู้ว่ะกูก็แค่เป็นห่วงเฉยๆ มันเลยถามผมคืนว่าคิดยังงัยถึงโทรไปหามัน ผมเงียบอยู่สักพักจนมันเรียกผมว่าผมยังอยู่มั้ย ผมก็ว่ากูยังอยู่ มันก็ถามคำถามเดิมที่ถามไปว่าแล้วตกลงมึงคิดยังงัยถึงโทรมา (คือในตอนั้นผมก็คิดอยู่ว่าทำไมผมต้องโทรไปหามัน) ผมเลยตอบไปว่า กูก็ไม่รู้เหมือนกันจู่ๆกูเหนื่อยกูเพลียกูหมดกำลังใจกูก็คิดถึงมึงเป็นคนแรก (ทั้งๆที่เพื่อนผมก็มีแต่ก็ไม่โทร) จนมันแกล้งถามผมว่า มึงคิดถึงกูหรอ ผมก็เลยบอกไปว่าไม่คิดถึงรัย มันก็แกล้งแหย่ผมเข้าไปอีกว่า ก็มึงบอกว่ามึงคิดถึงกูเป็นคนแรก (แต่ตอนที่มันพูดประโยคที่ว่าผมคิดถึงมันเป็นแรกออกมา อยู่ๆผมก็ยิ้มขึ้นมาไม่รู้ว่าเป็นรัย หรือผมเริ่มที่จะชอบมันขึ้นมา ?) ผมก็เลยวางสายมันไป แต่ตอนที่ผมวางสายกับมันแล้วผมก็ยังยิ้มเหมือนคนเป็นบ้า แล้วก็มีข้อความไลน์เด้งมาว่า มึงคิดถึงกูอยู่ใช่มั้ย... คือไม่ต้องย้ำก็ได้ครับ พอมาจอข้อความที่มันส่งมายิ่งทำให้ผมยิ้มขึ้นมาอีก และหลังจากวันนั้นผมกับมันก็คุยกันมาเรื่อยๆคุยจนผมกับมันรู้เรื่องของกันและกันเกือบทุกอย่าง คุยกันจนเวลาตื่นตอนไหน เวลานอนตอนไหน จนเพื่อนผมเข้ามาถามว่าช่วงนี้ผมเป็นแปลกๆ เข้ามาถามว่าผีตัวไหนเข้าสิงผมอยู่ จนผมรู้สึกว่าผมเริ่มจะชอบมันขึ้นมาแว้วววว และวันนั้นเป็นวันศุกร์วันสุดท้ายของการเรียนของอาทิตย์นี้ ผมก็คุยกับมันปกติไปเรื่อยๆ จนผมแน่ใจแล้วว่าผมเริ่มชอบมัน ผมเลยตัดสินใจถามไปว่า มึงคิดยังงัยกับกู (คือตอนนั้นผมแค่ว่าถ้าถามออกไปแบบนี้ถ้าพังก็คือให้มันพังไปเลยเป็นงัยเป็นกัน) มันเงียบไปสักพักผมก็ตื๊อถามมันคำถามเดิม จนมันบอกว่ามันชอบผมตั้งแต่ที่ได้โทรคุยกันมา ซึ่งตอนนั้นทำให้ผมยิ้มขึ้นมาอีกรอบ (เขิลดิครับท่าน) ผมก็ไม่มีรีรออะไรครับจู่โจมเลยครับ ผมก็เลยถามมันว่า .. คบกับกูปะ (ประโยคนี้กว่าจะพูดออกมาได้ต้องใช้ความพยามสูง ต้องหลับตาและกลั้นหายใจพูด) และสุดท้ายมันก็คบกับผมครับและก็คบกันมาเรื่อยๆได้ประมาณเกือบ 6 เดือนก็มีเรื่องที่ทำให้ผมกับมันต้องเลิกกันเพราะที่บ้านมันจับได้ว่ามันคบกันกับผม ซึ่งผมกับมันเป็นผู้ชายด้วยกัน .. แต่ยังงัยนั้นถึงจะเลิกกันไปผมก็ยังคงคิดถึงมัน คิดตอนมันโทรมาแล้วดีดกีตาร์ให้ผมฟัง คิดถึงตอนมันด่าผม คิดถึงตอนมันโทรมาปลุกผมทุกวัน.... มันอาจจะเป็นเป็นเวลาที่ไม่มากแต่ถึงยังงัยผมก็ได้รักมันไปแล้ว ผมก็ยังคิดถึงมันจนถึงตอนนี้อยู่ดี 

       ..... บทความนี้เป็นเพียงบทความที่ผมรวบรวมเอาสมองอันน้อยนิดของผมแต่งขึ้นมาเองถ้าผิดพลาดตรงไหนก็คอมเม้นไว้ได้นะครับ  ผมยินดีรับฟังทุกคอมเม้นเพื่อเอาไปปรับให้ดีขึ้น   ฝันดีครับ