หน้าแรก เว็บบอร์ด หาเพื่อน Chat หาเพื่อน Line หาเพื่อน Skype โปรโมชั่น Pic Post ตรวจหวย ควิซ เกมถอดรหัสภาพ Page คำนวณ คำคม วิดีโอ สเปซ เกม Play ไดอารี่ อัลบั้ม แต่งรูป Glitter
 
ติดต่อเว็บไซต์ลงโฆษณาแจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสมเงื่อนไขการให้บริการ
 
Login เข้าสู่ระบบ สมัครสมาชิก
 
เว็บบอร์ด บอร์ดต่างๆค้นหาสร้างบอร์ด ตั้งกระทู้ใหม่

เรื่องเล่าสยองขวัญ จดหมายถึงเธอ

“แหม...ฉันก็นึกว่าวันนี้จะมาส่งไม่ทันซะละ” หญิงร่างท้วมวัยสามสิบปลาย บอกกับอีกฝ่ายอย่างอารมณ์ดี ขณะวาดลายเซ็นลงบนเครื่องรับพัสดุ

“รถติดนิดหน่อยน่ะพี่ สั่งอะไรมาล่ะ โทรศัพท์เหรอ” คมสันเอ่ยถาม เขาเป็นชายหนุ่มหน้าคม สวมเครื่องแบบบุรุษไปรษณีย์

“ช่าย เครื่องเก่าพี่เพิ่งโยนทิ้งไปเมื่อวาน” เธอตอบ “ลูกของพี่มันเอาไปเล่นอีท่าไหนไม่รู้เปิดไม่ติดซะงั้น

คมสันยิ้มแห้ง ๆ “เด็กก็เงี่ยแหละพี่” เขาเก็บเครื่องรับพัสดุเข้ากระเป๋า กลับขึ้นรถมอเตอร์ไซค์ สตาร์ทเครื่อง แล้วเคลื่อนมันออกสู่ถนนอย่างเร่งรีบ ยังเหลือบ้านอีกหนึ่งหลังที่กำลังรอคมสันอยู่

ทุกวันนี้กิจการไปรษณีย์เติบโตขึ้นอย่างก้าวกระโดด มีคู่แข่งรายใหม่เกิดขึ้นตลอดเวลา ส่วนหนึ่งก็มาจากบริการร้านค้าออนไลน์ ที่มีสิ่งของให้เลือกหลากหลายราวกับไปยกศูนย์การค้ามายัดไว้ในหน้าจอสี่เหลี่ยม ซึ่งเป็นที่ถูกอกถูกใจเหล่าแม่บ้านเป็นอย่างยิ่ง ไม่ต้องมาง้อสามีหรือนั่งรถไปที่ห้างสรรพสินค้าอย่างเมื่อก่อน

หญิงร่างท้วมที่คมสันไปส่งพัสดุเมื่อสักครู่ก็เช่นกัน เขาเจอหน้าเธอไม่ต่ำกว่าอาทิตย์ละสองหน ไม่รู้จะสั่งอะไรนักหนา คมสันนับได้ว่าปีนี้เธอสั่งโทรศัพท์ไปแล้วห้าเครื่อง โทรศัพท์เก่าที่บอกว่าโยนทิ้งลงขยะ ความจริงคงจะเอาไปปล่อยถูก ๆ นำเงินมาซื้อเครื่องใหม่เสียมากกว่า เฮ้อ...ถ้าจะเจอกันบ่อยขนาดนี้ เป็นพวกสาว ๆ สวย ๆ จะไม่บ่นสักคำ

รถของบุรุษไปรษณีย์แล่นไปตามท้องถนน จุดหมายคือบ้านเลขที่ 402 ตั้งอยู่ในซอยมิตรประชา 38 คมสันไปส่งของที่บ้านหลังนี่อยู่บ่อยครั้ง พอ ๆ กับบ้านของหญิงร่างท้วม แต่สิ่งที่บ้านทั้งสองหลังแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ก็คือเจ้าของบ้านที่คมสันกำลังมุ่งหน้าไปหา…

‘ยุภา’ นั่นเป็นนามของหญิงสาวเจ้าของบ้าน ในครั้งแรกที่พบเข้า คมสันจดจำชื่อของเธอได้ทันที ยุภาเป็นหญิงสาวหน้าตาสะสวย มีเส้นผมสีน้ำตาลอ่อน เขาสามารถมองดวงตากลมโตของเธอได้อย่างไม่เบื่อ ความสุขจากงานที่เขาทำประมาณเก้าในสิบมาจากการไปส่งของที่บ้านของเธอ

รถของบุรุษไปรษณีย์เข้าจอดที่หน้าบ้านของยุภา บ้านเดี่ยวหลังโต ขนาดสองชั้น หน้าบ้านมีพื้นที่กว้างขวาง รถบีเอ็มสีบรอนซ์เงินจอดอยู่คันหนึ่ง คมสันเคลื่อนรถแนบที่หน้าประตูรั้ว นิ้วมือเอื้อมไปกดกริ่งสองครั้ง กริ๊ง...กริ๊ง...

เขาใจเต้นตุบตับ เดี๋ยวเธอคงเปิดประตูวิ่งมาที่เขาพร้อมใบหน้าสวย ๆ อย่างเคย แต่ทว่า เวลาผ่านไปราวครึ่งนาที ประตูบ้านยังปิดเงียบ ไม่มีสัญญาณใด ๆ ตอบรับกลับมา

กริ๊ง...กริ๊ง...เขาลองอีกครั้ง

“รู้แล้วค้าบ” มีเสียงตะโกนตอบกลับมา แต่เสียงนั่นทำให้คมสันแปลกใจเล็ก ๆ ปกติมันไม่ใช่เสียงนี้นี่หว่า

ประตูบ้านถูกเปิดออก ปรากฏให้เห็นชายอ้วนพุงพลุ้ยยืนจ้องเขม่นมาที่หน้าบ้าน คมสันมองอีกฝ่ายอย่างตกตะลึง ผู้ที่อยู่หลังประตูควรจะเป็นยุภา แล้วไอ้บ้านี่มายังไง

“ไหนมีอะไรมาส่ง” ชาติชายก้าวฉับ ๆ มาที่ประตูรั้ว สายตาจ้องหน้าบุรุษไปรษณีย์หนุ่มด้วยท่าทีพิกล

คมสันส่งกล่องพัสดุลอดผ่านประตูรั้ว ก่อนจะยื่นเครื่องรับพัสดุให้อีกฝ่าย “เซ็นรับด้วยครับ”

ขณะที่ชาติชายวาดตัวอักษรลงบนหน้าจอ คมสันจ้องมองเขาอย่างแปลกใจ ไอ้อ้วนนี่คงจะเป็นสามีของยุภา แต่เอ...ปกติเธอจะออกมารับของด้วยตัวเองตลอด แบบนี้มันชักผิดปกติ

“เอ่อ...คุณยุภาไม่อยู่เหรอครับ” เขาหลุดปากออกมาอย่างอดไม่ได้

ชาติชายเงยหน้าขึ้นมา “ยุภาเหรอ นอนอยู่ในบ้านนั่นแหละ” เขามองอีกฝ่ายด้วยแววตาสงสัย “คุณรู้จักชื่อเมียผมได้ไงเนี่ย”

“อ...เอ่อ...พอดีผมอ่านชื่อบนกล่องน่ะครับ ล...แล้วก็ปกติคุณยุภาจะเป็นคนออกมารับเองตลอด” คมสันกล่าวอย่างลนลาน

“อ๋อเหรอ” เขายิ้มออกมา “ปกติพี่ไม่ค่อยได้อยู่บ้านน่ะ แต่วันนี้พี่อยู่พอดี ก็เลยโดยใช้ออกมา”

“อ๋อ เหรอครับ” แม้ในหัวจะเต็มไปด้วยความเคลือบแคลงใจ แต่คมสันก็ยิ้มกลบเกลื่อน

ชาติชายเขย่ากล่องพัสดุในมือไปมา “เฮ้อ...ผมก็ไม่รู้ว่าเธอจะสั่งอะไรนักหนา สั่งจนคนส่งจำหน้าได้นี่ไม่ธรรมดาแล้วนะ” เขาหัวเราะออกมา ก่อนจะหันเดินกลับเข้าไปในบ้าน

คมสันจ้องมองแผ่นหลังของอีกฝ่าย ก่อนจะกวาดสายตามองรอบ ๆ ตัวบ้าน และแล้วสายตาของเขาดันเหลือบไปสังเกตเห็นที่บริเวณหน้าต่างชั้นสอง มีเงาของใครบางคนกำลังยืนอยู่หลังผ้าม่าน คมสันมองตาค้าง ดู ๆ ไปรูปร่างก็คล้ายคลึงกับยุภา เธอคงอยู่ในบ้านอย่างที่สามีบอกจริง ๆ แต่เอ...ทำไมเธอออกมารับของอย่างทุกครั้ง

บุรุษไปรษณีย์สตาร์ทรถ ขับมันออกจากซอยมิตรประชา 38 พร้อมด้วยความประหลาดใจ

-----------------------

หลายวันต่อมา หลังจากไปส่งสายชาร์จโทรศัพท์รุ่นพิเศษให้หญิงร่างท้วม ยังเหลือพัสดุอีกหนึ่งกล่องที่ต้องส่ง คมสันรีบมุ่งมอเตอร์ไซค์ตรงไปที่บ้านของยุภาโดยทันที

รถแล่นเข้ามาในซอย เคลื่อนไปเรื่อย ๆ ตามถนน เมื่อมาถึงบ้านของเธอ คมสันเอื้อมมือจะกดกริ่งอย่างเคย แต่ทว่า สายตาของเขาดันเหลือบไปเห็น ชายอ้วนกำลังยืนถือสายยางฉีดน้ำล้างรถบีเอ็มสีบรอนซ์เงินอยู่หน้าบ้าน คมสันมองอีกฝ่ายอย่างตกตะลึง มันอีกแล้วเหรอ

ชาติชายรู้สึกว่ามีเสียงเครื่องยนต์ดังจากหน้าบ้าน เขาหันมาที่ประตูรั้ว “อ้าว มาส่งของเหรอ”

คมสันรีบปั่นสีหน้าเป็นปกติ “ค...ครับ”

ชาติชายเดินละจากรถบีเอ็มไปปิดก๊อกน้ำ แล้วเดินมาที่ประตูรั้ว “ไม่แปลกใจเลยที่คุณจำชื่อเมียผมได้ มาส่งอาทิตย์ละกี่หนเนี่ย”

“ประมาณสี่ครับ” เขาตอบยิ้ม ๆ ก่อนจะส่งกล่องพัสดุกับเครื่องเซ็นรับให้อีกฝ่าย

ชาติชายวาดลงเซ็นลงบนเครื่อง “อาทิตย์ละสี่หนเลยเหรอ จะสั่งมาถมที่หรือไงนะ” เขาหัวเราะ

บุรุษไปรษณีย์เก็บเครื่องเซ็นรับกลับเข้ากระเป๋า นี่คงเป็นอีกครั้งที่ไม่ได้พบหน้าเธอ “ช่วงนี้คุณหยุดงานเหรอครับ เมื่อก่อนผมมาส่ง ไม่ค่อยได้เจอคุณเลย”

“ใช่” เขาตอบ “ปกติผมไม่ค่อยอยู่บ้านหรอก คือที่ทำงานผมอยู่ต่างจังหวัดน่ะ เดือนนึงจะได้กลับมาสักสี่ห้าวัน อีกไม่กี่วันก็ต้องกลับไปทำงานอีกแล้ว”

คมสันแอบยิ้มอยู่ในใจ โบกมือลาอีกฝ่าย แล้วเดินกลับมาที่รถ ขับมันกลับออกไปอย่างอารมณ์ดี

---------------------

เป็นอีกหนึ่งวันที่มีพัสดุจ่าหน้าถึงยุภา คมสันเก็บมันไว้เป็นกล่องสุดท้ายของเหมือนเช่นเคย เขารีบมุ่งรถมอเตอร์ไซค์ตรงไปที่บ้านของเธอ

รถเคลื่อนเข้ามาที่บริเวณหน้าบ้าน คมสันรีบหันมองไปด้านใน เขาถอนหายใจออกมาเบา ๆ เมื่อพบว่าไอ้อ้วนไม่ได้ยืนล้างรถอยู่หน้าบ้าน คมสันเอื้อมมือไปที่กริ่ง กริ๊ง...กริ๊ง...

เขาจ้องมองไปที่ประตูบ้านอย่างใจจดใจจ่อ ขอเพียงคนที่เปิดมาไม่ใช่ไอ้อ้วนนั่นก็เป็นพอ...เวลาผ่านไปราวครึ่งนาที ประตูบ้านยังไม่ขยับ

ความประหลาดใจผุดขึ้นมาอีกครั้ง คมสันเอื้อมมือไปที่กริ่ง กริ๊ง...กริ๊ง...

เงียบ ไม่มีสัญญาณใด ๆ โต้ตอบกลับมา

เขาคิดว่ามันชักไม่ชอบมาพากล เธอควรจะออกมาตั้งแต่กริ๊งแรก อะไรกันเนี่ย เธอไม่อยู่บ้านเหรอ เป็นไม่ได้ เขามาส่งของหลายครั้งเธออยู่รับตลอด คมสันเริ่มทนความสงสัยไม่ไหว จึงล้วงโทรศัพท์ในกระเป๋าออกมา กดตามเบอร์ที่ระบุอยู่บนกล่องพัสดุ แล้วโทรออก

เวลาผ่านไปราวห้าวินาที จึงจะได้ยินเสียงปลายสายว่า “ขอโทษค่ะ ไม่สามารถติดต่อ...” เสียงโอเปอเรเตอร์บอกว่าไม่พบสัญญาณจากปลายสาย

อะไรกันวะ คมสันเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าอย่างหงุดหงิด หลายวันแล้วนะที่ไม่ได้เห็นหน้าสวย ๆ ของเธอ เขาลงมาจากรถ ยื่นใบหน้าไปที่ประตูรั้ว กวาดสายตามองไปรอบ ๆ ไม่พบความผิดปกติ ไร้ความเคลื่อนไหวใด ๆ แต่แล้ว สายตาของเขาสังเกตเห็นว่ารถบีเอ็มสีบรอนซ์เงิน ไม่ได้จอดอยู่หน้าบ้าน ถ้าเดาไม่ผิดไอ้อ้วนนั่นคงไม่อยู่แล้วสินะ

ไม่รู้จะดีใจหรือเสียใจดี ถึงจะเป็นเช่นนั้น ยุภาก็ยังไม่เปิดประตูออกมา เธออาจจะไม่อยู่บ้านก็ได้ แต่เอ...เธออยู่รอรับทุกครั้งนี่นา เป็นอะไรไปหรือเปล่านะ โทรศัพท์ก็ไม่ยอมรับ

เขาอดเป็นห่วงเธอไม่ได้ ยิ่งไม่กี่วันก่อนได้ยินข่าวสามีใจโหดฆ่าภรรยาหมกไว้ในบ้าน ตั้งหลายวันกว่ากลิ่นศพจะเริ่มออก ไอ้อ้วนนั่นก็ดูเป็นพวกไม่ปกติ ชอบมองมาที่เขาด้วยสายตาพิกล รอยยิ้มก็แปลก ๆ อาจจะเป็นพวกโรคจิตก็เป็นได

ในหัวของคมสันเริ่มคิดถึงเรื่องร้าย ๆ ไอ้อ้วนนั่นมีแรงจูงใจที่จะทำเช่นนั้น เอาวะเป็นไงเป็นกัน คมสันตัดสินใจ คว้ามือจับลูกกรง สองเท้ายันร่างตัวเองปีนข้ามประตูรั้ว

ตุบ เขากระโดดลงมาด้านใน รีบเดินไปที่ประตูบ้าน ชักมีดพกออกมา งัดเข้าที่ซอกประตู คมสันใช้เวลาอยู่ราวสองนาที เนื่องจากไม่ได้ทำมานาน

แกรก...ประตูถูกเปิดออก คมสันเข้าไปด้านใน เขาวิ่งหาทั่วชั้นล่าง เข้าไปดูที่ห้องครัว ห้องรับแขก ห้องน้ำ ไม่พบอะไร เขารีบวิ่งขึ้นไปด้านบน ตรงไปยังห้องนอนของยุภา มือคว้าเข้าที่กลอนประตู พบว่ามันล็อก

คมสันใช้มีดงัดประตูอีกครั้ง นี่ถ้ามีใครมีเห็นรอยงัดเข้า คงคิดว่ามีโจรมาขึ้นบ้านแน่ ๆ ประตูห้องนอนถูกเปิดออก เขารีบเข้าไปด้านใน

ทันใดนั้น! สิ่งที่อยู่ตรงหน้าทำให้คมสันหยุดชะงัก

เธอ หญิงสาวหน้าตาสะสวย เส้นผมสีน้ำตาลอ่อน ในชุดเดรสสีชมพู ที่คอสวมสร้อยทองติดจี้รูปหัวใจ คมสันจำดวงตัวกลมโตคู่นั้นได้ดี เธอกำลังยืนจ้องมองมาที่เขา ดวงตาแดงก่ำชุ่มไปด้วยน้ำตา

“ภา” คมสันร้องออกมา ก่อนจะวิ่งตรงเข้าหาอีกฝ่าย

ทั้งคู่สวมกอดกัน คมสันใช้มือลูบแผ่นหลังพยายามปลอบเธอ

“มันทำใช้ไหม ฝีมือของไอ้อ้วนนั่น” เขาหันสบตาเธอ “ม...มันรู้เรื่องของเราแล้วใช่ไหม”

ยุภาใช้มือปาดน้ำตา แล้วค่อย ๆ พยักหน้า

“ให้ตายเถอะ ทำไมคุณไม่บอกผม” คมสันวิ่งไปที่หน้าต่าง เปิดม่านออก มองดูข้างล่าง “ไปเถอะ เราหนีไปด้วยกัน”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ยุภามือไม้สั่นเทาไปด้วยความกลัว “ไม่ได้ ฉ...ฉันหนีไม่ได้”

“ทำไมเล่า” คมสันวิ่งกลับมา คว้าไปที่ข้อมือของเธอ “ผมจะพาคุณหนี หนีไปใช้ชีวิตใหม่ ไอ้อ้วนนั่นตามเราไม่เจอหรอก”

เธอส่ายหน้า “คุณจะไปรู้อะไร เราหนีเขาไม่ได้หรอก เขาตามเราเจอแน่”

“แล้วคุณจะทำยังไง ต้องใช้ชีวิตกับไอ้ผัวเฮงซวยนั่น คุณจะปล่อยไว้แบบนี้เนี่ยนะ ถ้ามันกลับมามันจะทำอะไรคุณอีกก็ไม่รู้ หนีไปกับผมเถอะ”

เธอสบตาเขา ในหัวครุ่นคิดถึงคำขอของอีกฝ่าย “ไม่ได้” เธอเอ่ยเสียงเบา ก่อนจะเริ่มอาการสะอึกสะอื้

“คุณต้องไปกับผม” เขากำข้อมือของเธอแน่น แล้วกลับมาที่หน้าห้อง

ทันใดนั้น! ประตูถูกเปิดออก ชายร่างอ้วนปรากฏตัวออกมา “จะไปไหนกัน” เขายกปืนลูกโม่ในมือ เล็งปากกระบอกไปที่อีกฝ่าย แล้วกดลั่นไก

ปัง! ลูกกระสุนแหวกอากาศตรงเข้าที่ร่างของคมสัน เขารู้สึกได้ถึงความรู้ร้อนวาบที่บริเวณหน้าอก ก่อนจะค่อย ๆ ทรุดร่างลงไปนอนกองกับพื้น

“ฉ...ฉัน...ข...ขอโทษ” ยุภาร้องไห้ออกมาไม่หยุด

“พี่เข้าใจภา พี่เข้าใจ” ชาติชายลดปืนลง “ภาคงจะเหงาที่ต้องอยู่บ้านตัวคนเดียว ต่อไปนี้พี่จะไม่ให้ภาอยู่คนเดียวอีกแล้ว” ชาติชายเดินตรงไปที่ภรรยา สองเท้าก้าวข้ามร่างไร้วิญญาณที่นอนอยู่บนพื้น “ไหนบอกพี่มาสิ เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้น”
เธอใช้มือปาดน้ำตา เงยหน้าสบตาสามี “ม...มัน...ไอ้ไปรษณีย์...ม...มันคิดว่าไม่มีคนอยู่บ้าน...มันก็เลยจะปีนเข้ามาขโมยของ...แต่พอมันเข้ามา มันก็เห็นว่าภายังอยู่ในบ้าน มันก็เลยเข้ามาทำร้ายภา ภาวิ่งหนีขึ้นห้องนอน ล็อกประตูห้อง แต่มันก็งัดเข้ามาได้ มันกำลังจะทำร้ายภา แต่พี่เข้ามาช่วยไว้ทัน”

ชาติชายยิ้มออกมา “ดีมากที่รัก” เขาคว้ามือไปที่สร้อยทองที่ห้อยอยู่บนคอของเธอ กระชากมันออกมา แล้วโยนไปข้างศพของชู้รัก

ชาติชายล้วงโทรศัพท์ขึ้นมา กดหมายเลข 191

ขอบคุณเนื้อหา และสามารถติดตามเพิ่มเติมได้ที่: พังพรอน
⚠ แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม 


โพสท์โดย: CRYPTO Kim Thailand
เป็นกำลังใจให้เจ้าของกระทู้โดยการ VOTE และ SHARE
 
 
ชื่อ
เรื่องเล่าสยองขวัญ จดหมายถึงเธอ
Hot Topic ที่น่าสนใจอื่นๆ
กลยุทธ์เดิมแต่ใช้ได้ผล ปักป้ายไม่ตรงราคาแม่น้ำ Big Stone แม่น้ำหินประหลาดที่สวยงามและน่าทึ่งที่สุดในรัสเซียนักท่องเที่ยวทะลักบางแสนจนต้องปิดหาดป้องกันโควิท-19นักบุญแห่งสุสานใต้ดิน โครงร่างศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกประดับประดาด้วยทองคำและอัญมณีอย่างอลังการสถาปนิกดังโพสต์สงสารประเทศไทย หลังรมต.ผุดไอเดียThaiflixติดเชื้อโควิด-19 พุ่ง17 ราย เป็นผู้เดินทางกลับมาจากต่างประเทศภูเก็ต "ปลดล็อก" ให้เปิด โรงแรมได้ สมาคมโรงแรม เตรียมจัดโปรลดจัดหนักผลชันสูตร "เตี้ย มช." สุนัขถูกตีกะโหลกตายอย่างทารุนมะกันเร่งเทขายแมนชั่นสุดหรูในฮ่องกง !! รอลุ้น "จีนแผ่นดินใหญ่" จะรอกว้านซื้อหรือไม่บุ๋มเดือด! ถูกส.ส.บางคนพาดพิงถึงปม กม.คุกคามทางเwศ ลั่น! ถ้าไม่ฉลาดให้อยู่เงียบๆ เดี๋ยวทำบุญไปให้เมื่อดาราชาย GmmTV แต่งภาพเป็นดาราหญิง แต่ละคนสวยเว่อร์คนแห่เที่ยวทะเลบางแสน รถติดสาหัสจนต้องสั่งปิดทางเข้าชายหาดทรัมป์สั่งห้ามสายการบินจีนเข้าประเทศสหรัฐ เริ่ม 16 มิ.ย.นี้ หวังกดดันสายการบินสหรัฐบินเข้าประเทศจีน"วิษณุ" แจงปมจะยกเลิก พ.ร.ก.ฉุกเฉิน หรือไม่ ที่กำลังจะหมดอายุ สิ้นเดือนมิถุนายน
กระทู้อื่นๆในบอร์ด นิยาย เรื่องเล่า
นักบุญแห่งสุสานใต้ดิน โครงร่างศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกประดับประดาด้วยทองคำและอัญมณีอย่างอลังการตำนานกลุ่มดาวแอนโดรเมดา (Andromeda)ตัวเลขมหัศจรรย์ (Arithmancy)รานป่าเมืองลับแล 64 มีดหมอ พญามารและเทวดา |นิยายผี| จับเข่าเล่าเรื่องผี
ตั้งกระทู้ใหม่