จดหมายจากเฮียตง "ชีวิตเลือกเกิดไม่ได้ แต่เอ็งจะเป็นผู้เปลี่ยนมันเอง"

มันเป็นเวลากว่าสิบปีมาแล้วที่ผมเคยใช้ชีวิตอยู่กับร้านก๋วยเตี๋ยวร้านนี้ ผมนอนที่นี่ อยู่ที่นี่ ทำงาน และใช้ชีวิตอยู่กับเฮียตง ผู้เป็นคนให้โอกาสและชีวิตใหม่แก่ผม

ในวันที่ป๊ากับม๊าต้องเดินเข้าสู่เรือนจำด้วยคดีค้ายาเสพติด เฮียตงเป็นคนเดียวเท่านั้นที่สัญญากับป๊าว่าจะดูแลผม

ผมอยู่กับเฮีย ช่วยแกล้างชามและเสริฟก๋วยเตี๋ยว หน้าที่รองคือทำความสะอาดบ้านแก และเป็นตัวตลกกับเครื่องระบายอารมณ์ของเหล่าลูกๆเฮีย

ทุกๆวันที่ผมถูกล้อ ทุกๆวันที่เหล่าพี่ๆ เตะและรังแก มันไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกท้อแท้ และอยากเดินออกไปจากร้านแห่งนี้

เฮียตงได้แต่พูดกับผมเบาๆว่า ชีวิตมันก็แบบนี้แหละ อดทนไปก่อน พออายุได้สัก 18 พอที่เอ็งโตหน่อยเดี๋ยวก็ดีเอง เพราะชีวิตมันเลือกเกิดไม่ได้ แต่มันออกแบบได้

จนถึงวันหนึ่ง เฮียตงเดินมาหาผมพร้อมกับถุงใส่เงิน เฮียบอกผมว่าเหลืออีก 20 ปีป๊ากับม๊าก็คงจะได้ออกมาอยู่กับผม เงินห้าพันในถุงนี้เฮียมอบให้กับผม พร้อมกับกระดาษใบหนึ่ง ถึงเวลาที่ผมจะต้องออกไปเรียนรู้ชีวิตแล้ว

จากวันนั้นจนวันนี้ลูกๆของเฮียยังคงทำหน้าที่แทนผม ป๊ากับม๊าของผมจากไปอย่างสงบเมื่อห้าปีที่แล้วโดยการประหารชีวิต

วันนี้ผมแค่อยากกลับมาหาเฮียตงอีกครั้ง พร้อมกับกระเช้าผลไม้ที่เฮียชอบ ผมได้แต่เข้าไปกอดแกพร้อมกับร้องไห้ และกราบเท้าแก เพียงเพราะกระดาษใบนั้น มันจึงทำให้ผมมีวันนี้

"ถึงไอ้เจ๊ก, 

ถ้ามึงออกไปจากร้านเฮียแล้ว ไม่มีอะไรที่จะทำร้ายเจ๊กได้นอกจากตัวเจ๊กเอง อย่าลืมชีวิตมันเลือกเกิดไม่ได้ แต่เอ็งจะเป็นผู้เปลี่ยนมันเอง ไม่สำคัญว่าป๊ากับม๊าเอ็งอยู่ที่ไหน ห้าพันที่ให้ไว้ โยนขึ้นฟ้าแป๊บเดียวเดียวก็หาย 

จงจำไว้ ถ้าเอ็งอดทน หนักเอาเบาสู้ และประหยัด รู้จักกินรู้จักใช้ เอ็งจะไม่ตาย อดทนเหมือนเฮียนะเจ๊ก และถ้าเอ็งมีโอกาส อย่าลืมไปหาเรียนให้จบ ม.6 เรียนเอาไว้ เผื่อชีวิตของเอ็งเอง เฮียขอให้เอ็งโชคดี.. 

ปล.ถ้าวันไหนเอ็งเจริญรุ่งเรืองแล้วอย่าลืมมาหาเฮีย แต่ถ้าชีวิตเอ็งตกยาก ไม่ต้องมา.. เพราะเฮียจะยืนอยู่ในใจเอ็งเสมอ

สู้ๆ  ไอ้เจ๊ก

เฮียตง"