ถ่านนาฬิกากับความรัก

" ถ่านนาฬิกากับความรัก "    

บ่อยครั้งที่ ความรัก ทำให้เราลืมไปในหลายๆ สิ่ง 

ลืมว่า... 

เราเคยกินข้าวคนเดียว. . . โดยไม่รู้สึกเหงา 

เราถือกระเป๋าเองได้. . . โดยไม่รู้สึกหนัก 

เคยเดินกลับบ้านคนเดียว. . . โดยไม่รู้สึกว่าเป็นเรื่องยาก 

ยิ่งกับความรัก ที่คบกันเนิ่นนาน 
ยิ่งเนิ่นนาน ความผูกพันก็ยิ่งมาก 
เมื่อความผูกพันเริ่มมาก ชีวิตเราก็มีแต่ความเคยชิน 

เคยชินที่จะกินข้าวกับเขา ดูหนังกับเขา 
เดินกลับบ้านกับเขา โดยมีเขาเอื้อมมือมาถือกระเป๋าให้ 
ความรัก ไม่ได้ทำให้ผู้หญิงอ่อนแอลงหรอก 
        
แต่ความรัก มักทำให้ผู้หญิงลืมการใช้ชีวิตคนเดียว 

ไม่ต่างจากนาฬิกาแขวนผนัง ที่เดินบอกเวลาไปเรื่อยๆ 

โดยลืมไปว่าที่นาฬิกาเดินได้นั้น เพราะมีถ่านให้พลังงานอยู่ 

ดังนั้นจึงมีความเป็นไปได้ว่าถ่านจะหมด 

เป็นไปได้...พอๆ กับความรักที่เคยมีมาจะหมดลง 

                   
ซึ่งถ้าวันที่ถ่านหมดมาถึงจริงๆ 
ถึงแม้สองเข็มนาฬิกาจะหยุดเดิน แต่เชื่อไหมว่า...เวลายังเคลื่อนไป 
เวลาบนโลกนี้ไม่ได้หยุดเหมือนสองเข็มนาฬิกา 
ความรักที่หมดลงแล้วนั้น ก็เช่นกัน 
        
ความรักหมด แต่ไม่ได้หมายความว่า ' ชีวิต ' จะหมด 
ชีวิตของเรา ยังก้าวเดินต่อไปได้เสมอ 
        
อาจเหงาบ้าง ที่ต้องกลับมากินข้าวคนเดียว เดินคนเดียว 
       

อาจเจ็บปวดบ้าง ที่เบอร์โทรศัพท์ที่คุ้นเคยไม่ปรากฏบนหน้าจอบ่อยๆ อีกแล้ว 

แต่เชื่อไหมว่า ก่อนหน้าที่ไม่มีเขา เราก็ยังอยู่อย่างมีความสุขได้ 

หากชีวิตคือนาฬิกา และ เข็มสองเข็มคือความรัก 
 

มันก็ยังมีโอกาสที่จะใส่ถ่านความรักก้อนใหม่อยู่ทุกเวลา 
และเข็มสองเข็มก็ยังมีโอกาสเริ่มเดินต่อไปอีกครั้งหนึ่ง. .