ที่ว่างของความรู้สึก

ค่ำคืนอันหนาวเหน็บในฤดูหนาว
เม่นสองตัวเบียดเข้าหากัน เพื่อให้ได้ไออุ่น
แต่เมื่อเข้าใกล้ ต่างก็ถูกหนามของอีกฝ่ายทิ่มแทงเอา
จนต้องผละห่างจากกัน

ทว่าเมื่อถอยห่างกันก็รู้สึกหนาวจนต้องเบียดเข้าหากันอีก
มันทั้งคู่ เดี๋ยวเข้าใกล้ เดี๋ยวถอยห่าง อยู่เช่นนี้หลายครั้ง หลายครา
จนในที่สุด มันก็สามารถรักษาระยะห่างจากกัน ได้อย่างเหมาะสม
โดยที่สามารถทำให้มันไม่ต้องรู้สึกหนาว
และไม่ต้องเจ็บตัว 
เพราะหนามแหลมของกันและกัน

อาร์เทอร์ โชเปน ชาวเออร์
 นักปรัชญา ชาวเยอรมัน

วันที่เวียนเปลี่ยน วันที่เลยผ่าน รักคงมั่น 
เราไม่เคยห่าง เคียงคู่ชิดใกล้ ทุกเวลา 
ยอมทิ้งความฝัน ยอมทุกๆ อย่าง ให้กันและกัน 
เพียงได้เคียงข้าง เพียงได้ร่วมทาง โอ้รักนิรันดร์ 

ก่อนเคยคิดว่ารักต้องอยู่ด้วยกันตลอด 
เติบโตจึงได้รู้ความจริง 

หากเคียงชิดใกล้ แต่เธอต้องทิ้งทุกอย่างเพื่อฉัน 
ประโยชน์ที่ใด หากรักทำร้ายตัวเอง 
หากเดินแนบกาย มีพลั้งต้องล้มลงเจ็บ ด้วยกัน 
ห่างเพียงนิดเดียว ให้รักเป็นสายลมผ่านระหว่างเรา 
แบ่งที่ว่างตรงกลางไว้คอย เพื่อให้เธอได้ตามหาฝัน ของเธอ 

เรียนรู้รักอย่าง รู้คุณค่า ฝันไม่ไกล 
บินไปตามทาง หาดวงตะวัน ที่เธอต้องการ 
ไม่มีฉุดรั้ง ไม่มีดึงดัน เราเข้าใจ 
รักยังแสนหวาน รักยังไม่เปลี่ยน เคียงคู่กัน 

ก่อนเคยคิดว่ารักต้องอยู่ด้วยกันตลอด 
เติบโตจึงได้รู้ความจริง 

หากเคียงชิดใกล้ แต่เธอต้องทิ้งทุกอย่างเพื่อฉัน 
ประโยชน์ที่ใด หากรักทำร้ายตัวเอง 
หากเดินแนบกาย มีพลั้งต้องล้มลงเจ็บ ด้วยกัน 
ห่างเพียงนิดเดียว ให้รักเป็นสายลมผ่านระหว่างเรา 
แบ่งที่ว่างตรงกลางไว้คอย เพื่อให้เธอได้ตามหาฝัน 

วันเวลาที่เราห่างไกล ความเข้าใจจะทำให้เราใกล้กัน 
กลับกลายเปลี่ยนเป็นพลัง โว... 

หากเคียงชิดใกล้ แต่เธอต้องทิ้งทุกอย่างเพื่อฉัน 
ประโยชน์ที่ใด หากรักทำร้ายตัวเอง 
หากเดินแนบกาย มีพลั้งต้องล้มลงเจ็บ ด้วยกัน 
ห่างเพียงนิดเดียว ให้รักเป็นสายลมผ่านระหว่างเรา 

หากเคียงชิดใกล้ แต่เธอต้องทิ้งทุกอย่างเพื่อฉัน 
ประโยชน์ที่ใด หากรักทำร้ายตัวเอง 
หากเดินแนบกาย มีพลั้งต้องล้มลงเจ็บ ด้วยกัน 
ห่างเพียงนิดเดียว ให้รักเป็นสายลมผ่านระหว่างเรา 

แบ่งที่ว่างตรงกลางไว้คอย เพื่อให้เราได้ถึงดั่งฝัน ร่วมกัน