การลงโทษด้วยความรัก

การลงโทษด้วยความรัก

วันหนึ่งเมื่อยังเด็ก 
แอนดี้น้องชายของฉันนั่งอยู่ที่มุมห้องนั่งเล่น 
ในมือข้างหนึ่งมีปากกาหนึ่งด้าม 
ขณะที่ในมืออีกข้างหนึ่งก็ถือหนังสือสะสมราคาแพงของพ่อ 

แอนดี้คงจะปีนขึ้นไปหยิบจากบนชั้นหนังสือ 
เมื่อพ่อเดินเข้ามาในห้อง 
แอนดี้ก็ก้มหน้างุดและทำท่ากระสับกระส่าย 
เขารู้ตัวดีเชียวละว่ากำลังทำผิด 
แม้จากระยะไกล 
ฉันก็เห็นรอยขีดเขียนเปรอะไปทั่วบนหน้าหนังสือของพ่อ 
และตอนนี้แอนดี้ก็กำลังจ้องมองพ่อตาโตด้วยความหวาดหวั่น 

รอคอยที่จะถูกทำโทษ 

พ่อหยิบหนังสือขึ้นมามอง 
แล้วก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ 
โดยไม่พูดอะไรสักคำ 
หนังสือทุกเล่มมีความหมายต่อพ่อมาก 
หนังสือคือความรู้ 
และหนังสือเล่มนี้ก็เป็นหนังสือสะสมราคาแพง 
แต่ในขณะเดียวกันท่านก็เป็นพ่อที่รักลูกมาก 
สิ่งที่พ่อทำในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านั้นยอดเยี่ยมมาก 
แทนที่ท่านจะลงโทษหรือดุแอนดี้ 
หรือแม้แต่ตำหนิความซุกซน 
พ่อกลับนั่งลง 
หยิบปากกาในมือแอนดี้ขึ้นมาถือไว้ 
แล้วก็เขียนอะไรบางอย่างลงในหน้าหนังสือสะสมราคาแพงนั่นเสียเอง 

พ่อเขียนที่ข้างๆ ลายเส้นที่แอนดี้ขีดว่า 

"ภาษาของแอนดี้ เมื่ออายุสองขวบ 
ต่อไปนี้ 
ไม่ว่าครั้งไหนที่พ่อหยิบหนังสือเล่มนี้ขึ้นมาเปิด 
พ่อก็จะเห็นใบหน้าน้อยๆ 
ที่น่ารักและดวงตาที่สดใสของลูก 
และจะขอบคุณพระเจ้าที่ประทานเด็กน้อยคนนี้ 
มาให้ขีดเขียนบนหนังสือแสนหวงของพ่อ 
ลูกทำให้หนังสือเล่มนี้ของพ่อมีความหมาย 
เหมือนกับที่พี่ๆ 
ของลูกนำความหมายมาสู่ชีวิตของพ่อเหมือนกัน" 

"ว้าว..." ฉันคิด 
นี่หรือคือการลงโทษของพ่อ? 
นานๆ ครั้งฉันก็จะหยิบหนังสือที่สะสมไว้มาให้ลูกหลานของฉันขีดเขียนเล่น 

ทุกครั้งที่มองดูลายมือหยุกหยิกเหล่านั้น 
ฉันก็จะนึกถึงสิ่งที่พ่อทำในวันนั้น 
พ่อได้สอนให้ฉันรู้ว่า? 
'อะไรกันแน่ที่มีค่าต่อชีวิตของเราอย่างแท้จริง' 

ซึ่งนั่นก็คือ 
'คนที่เรารัก ไม่ใช่วัตถุสิ่งของ' 

ลองมองย้อนดูตัวคุณเองนะคะ ในแต่ละวัน 
เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นได้อยู่เสมอ 

เช่นคุณนั่งกินข้าวกับภรรยาอยู่ที่ร้านอาหาร 
เธอหวังดีอยากจะเทซอสให้คุณ 
แต่มันกลับหกไปเลอะเสื้อตัวเก่งของคุณ 
และคุณก็ทำสีหน้าที่ตำหนิเธอและคำพูดที่บอกว่า 
"เดี๋ยวผมเทเองก็ได้" นอกจากคำขอโทษที่เธอพร่ำบอก 
น้ำตาใสๆ ก็เริ่มเอ่อขึ้นในใจเช่นเดียวกัน 
เพราะอาหารมื้อนั้น 
ไม่มีรสชาติสำหรับเธอเสียแล้ว 
แต่ถ้าคุณบอกกับเธอว่า ถ้าซักไม่ออกก็ไม่เป็นไรหรอก 
เมื่อผมหยิบเสื้อขึ้นมาใช้ครั้งใด 
ผมจะหวนนึกถึงร้านอาหารนี้ทุกครั้งไป 
ที่ได้มีโอกาสมาทานข้าวกับคุณ 
และได้คิดถึงทุกครั้งว่าภรรยารักและเอาใจใส่ผมมากเท่าใด 
อยากปรนนิบัติเอาใจ (จนเทซอสหกใส่ผม) 
แต่ว่าคราวหน้าออกมาทานข้าว 
ผมจะเป็นคนเทซอสให้คุณมั้งล่ะ (ทีนี้ตาผมมั่ง) 
รอยยิ้มจากหัวใจของเธอได้เริ่มโบยบินแล้ว 
แค่นี้คุณก็ลงโทษเธอให้ระวังมากขึ้นแล้วล่ะค่ะ 

สิ่งที่มีค่าต่อชีวิตคนเรานั้นไม่ใช่ นาฬิกาเรือนละแสน 
หรือเนคไทเส้นละหลายๆ พัน 
แต่เป็นความอบอุ่นในหัวใจ 
ที่คุณรู้ว่ามีใครคนหนึ่ง เฝ้ารัก 
เฝ้าถนอมความรู้สึกคุณอยู่ตลอดเวลาต่างหาก 
...แล้วคุณละคะ เคยลงโทษใครด้วยความรักหรือเปล่า?