ต้องมีสักวัน

ต้นไม้..ไม่เคยใส่ใจดิน ฟ้า อากาศ
มันรู้แต่ว่า..มันต้องเจริญและเติบโตขึ้นไปเรื่อยๆ

ไม่ว่ามันจะเป็นไม้ดอก หรือไม้ใบ
ไม่ว่ามันจะเป็นไม้ใหญ่ หรือไม้เล็ก
ไม่ว่ามันจะเป็นไม้ยืนต้น หรือพืชล้มลุก

ไม่ว่ามันจะเป็นอะไร มันก็คือต้นไม้..เหมือนกัน
แต่เป็นต้นไม้..ที่มีความเป็นต้นไม้..ต่างกัน

ดินไม่ดี..ไม่เป็นไร เพราะยังไง ก็จะพยายามโต
น้ำไม่มี..ไม่เป็นไร จะค่อยๆ ใช้เท่าที่มี อย่างจำกัด
แสงแดดไม่มี..ไม่เป็นไร เพราะแสงจ้าเกินไปอาจจะทำให้แสบตา
อากาศไม่ดี..ไม่เป็นไร เพราะอากาศที่ดีเกินไป มักทำให้ขี้เกียจ

เราอาจจะไม่ใช่ต้นไม้ และก็ไม่มีที่วันจะกลายไปเป็นต้นไม้
แต่บางความคิดของต้นไม้ อาจจะคล้ายๆ กับความคิดของเรา

ไม่ว่าอะไรๆ จะไม่ดี..ไม่เป็นไร
เราก็ยังคงจะต้องเติบโตขึ้นไปเรื่อยๆ
เพราะเราไม่ใช่คนที่อ่อนแอ..หรือคนที่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ

ถ้าอยากเป็นคนอ่อนแอ..ก็ไม่ต้องทำอะไร
แค่นอนกระพริบตาเฉยๆ หายใจทิ้งไปวันๆ
ไม่ต้องลุก ไม่ต้องสู้ ปล่อยให้เวลาผ่านไปเรื่อยๆ
และจมอยู่กับเรื่องที่เราคิดว่าเป็นปัญหากันต่อไป

แต่ถ้าอยากเป็นคนที่ดีขึ้น..ก็ลุกขึ้นมา
แล้วหาวิธีที่จะผ่านทุกๆ ปัญหาที่มีกันไป

ต่อให้มันยาก ก็ไม่ได้แปลว่ามันไม่มีทางแก้ไข
ทำไม่ง่าย..ไม่ได้แปลว่าทำไม่ได้

คิดไปเรื่อยๆ ค่อยๆ ทำ ค่อยๆ หาทางแก้กันไป

ทุกความเจ็บปวด ล้วนทำให้เราเติบโต
เมื่อเราโตพอ..แล้วเราจะเข้าใจ
และเมื่อได้มองย้อนกลับไป
เราอาจจะอยากเอ่ยคำขอบคุณ..ให้กับใครหลายๆ คน
อยากจะขอบใจอะไรหลายๆ สิ่ง ..ที่ทำให้เกิดอะไรหลายๆ อย่าง

เมื่อถึงวันที่เราโตพอ..ทั้งตัวและความคิด แล้วเราจะภูมิใจในตัวเอง
ถ้าหากมันยังไม่ใช่ในวันนี้ แต่มันก็จะใช่..ในสักวัน