ชุดนางรำ – คุณคุณ (แบบอ่านอย่างหลอน)

เรื่องนี้เกิดขึ้นที่จังหวัดเชียงใหม่เมื่อ 8 ปี ก่อน ตอนนั้นหมู่บ้านที่คุณคุณอาศัยอยู่นั้นจะมีบ้านหลังนึงเป็นของตายายคู่นึง ชื่อว่า ตามูล กับยายผัด ตามูลนั้นเป็นนักดนตรีพื้นเมืองเก่า ส่วนยายผัดเป็นนางรำเก่า แล้วทั้ง 2 คนก็เปิดสอนทั้งดนตรีพื้นเมือง และสอนรำ ให้กับเด็กๆ โดยไม่คิดเงิน ตอนนั้นก็มีเด็กๆไปเรียนกันเยอะอยู่ รวมทั้งคุณคุณด้วย ลักษณะบ้านของตายายคู่นี้ จะเป็นบ้านโบราณยกสูง ใต้ถุนบ้านจะเทปูน และปูเสื่อน้ำมัน ทางซ๊ายมือของบ้านก็จะเป็นตู้ของตามูลที่จะเก็บพวกเครื่องดนตรีต่างๆ ส่วนทางขวาก็จะเป็นตู้กระจกขนาดใหญ่ของยายผัด ก็จะมีชุดนางรำเก่าๆ ของยายผัดอยู่ประมาณ 8 ชุด และมีจะมีชุดที่สมบูรณ์อยู่ชุดนึงก็คือ มีทั้งสร้อยสังวาลย์ กำไลข้อมือ กำไลข้อเท้า และมีชฎาอยู่บนตู้ เวลาเรียน คุณคุณก็จะเรียนระนาดเอกกับซะล้อ ส่วนผู้หญิงก็จะเไปเรียนรำ ฝึกตั้งวง ฝึกจีบกันไป

แล้วก็มีอยู่วันนึง วันนั้นตามูลกับยายผัดไม่อยุ่บ้าน คุณคุณก็จะเข้ามาที่บ้านเพื่อที่จะมาฝึกระนาด แต่ก่อนที่จะเข้าบ้านก็ยืนเล่นกับหมาอยู่นอกรั้วก่อน แต่มองเข้าไปในบ้านก็สังเกตเห็นเด็กผู้หญิงคนนึง อายุประมาณ 13-14 ยืนอยู่หน้าตู้กระจกที่มีชุดนางรำอยู่ เห็นเด็กคนนั้นเอามือแตะกระจก มองชุดนางรำ แล้วก็ยิ้ม และแหงนหน้ามองดูชฎาแล้วก็ยิ้ม เหมือนกับว่ามีความสุขที่ได้เห็นชุดนางรำ คุณคุณก็ไม่เคยเห็นหน้าเด็กคนนี้มาก่อน ก็เลยเดินเข้าไปหา เดินเข้าไปแต่ยังไม่ทันได้ทัก เด็กคนนั้นก็วิ่งหนีไป แล้วคุณคุณก็ไปซ้อมระนาดตามปกติ

แล้วก็มีอีกครั้งนึง ที่ตามูลกับยายผัดไม่อยู่เหมือนเดิม วันนั้นคุณคุณก็ซื้อขนมมาให้หมาในบ้าน ก่อนจะเข้าก็เอาขนมให้หมา อยู่นอกรั้ว แล้วก็เห็นเด็กผู้หญิงคนเดิม ทำท่าทางเหมือนเดิม คือยืนมองอยู่หน้าตู้ชุดนางรำ มองไปยิ้มไปคุณคุณก็คิดว่าถ้าเดินเข้าไปสุ่มสี่สุ่มห้า เขาต้องวิ่งหนีแน่ๆ คุณคุณก็เลยเดินย่องๆอ้อมไปทางด้านหลังและถามว่า เห้ย ทำอะไรอยู่เนี่ย เด็กผู้หญิงก็ตกใจ รูปร่างผู้หญิงก็สูงประมาณ 150 ผิวขาว ตาโต หน้าตาน่ารัก เด็กผู้หญิงก็เล่าให้คุณคุณฟังว่า เขาเพิ่งย้ายมาอยุ่กับพ่อกับแม่อยู่อีกหมู่บ้านนึง ห่างจากที่นี่ไปประมาณโลกว่าๆ น้องคนนี้ชื่อว่า หยก หยกก็เล่าไปเรื่อยๆ แล้วหยกก็พูดอีกว่า พี่คุณรู้มั๊ยว่า หยกอ่ะ ชอบรำมาก หยกจินตนาการมาตลอดเลยว่า ถ้าหยกได้ใส่สไบ ได้ใส่สังวาลย์ ได้ใส่กำไลแขน กำไลมือ ได้ใส่ชฎา ได้รำ หนูคงจะมีความสุขมากเนาะพี่ ตอนนั้นคุณคุณก็คิดในใจว่า น้องมันเป็นอะไรวะ ไม่รู้หรือเปล่าว่าที่นี่เขาเรียนฟรี หรือไม่มีเงิน ก็เลยบอกหยกไปว่า หยก ที่นี่เขาเรียนฟรีนะ ถ้าอยากเรียนก็มาเรียนได้ หยกก็บอกว่า หนูรู้ค่ะ แต่พ่อกับแม่อยากให้หนูมีอนาคตที่ดี อยากให้หนูตั้งใจเรียน และไม่ค่อยสนับสนุนให้มาทำกิจกรรมอะไรพวกนี้ คุณคุณก็คิดใจใจว่า ที่เด็กมาทำกิจกรรมแบบนี้ก็ดีแล้วนี่หน่า แล้วคุณคุณก็คุยอยู่กับหยกอีกซักพักแล้วหยกก็กลับบ้านไป

และทุกๆวันที่คุณคุณมาซ้อมดนตรี ก็จะเห็นหยกมาแอบดูเด็กๆซ้อมรำอยู่ตลอด แต่พออาจารย์สอนรำหันไปเห็นหยกก็จะวิ่งกลับ เป็นอยู่แบบนี้ทุกๆวัน จนผ่านไปหลายวัน ก็มีอยู่วันนึงที่ยายผัดและตามูลไม่อยู่บ้านอีกครั้งคุณคุณก็เห็นหยกที่หน้าตู้กระจกเหมือนเดิม ซึ่งปกติหยกจะมายืนมองชุดนางรำแล้วก็ยิ้ม แต่คราวนี้ เห็นหยกนั่งร้องไห้ฟุมฟาย และทำท่าทางตีพื้นเหมือนแค้นใจอะไรซักอย่าง คุณคุณก็วิ่งเข้าไปหา ถามว่าเป็นอะไร ใครทำอะไร หยกก็บอกว่า พี่หนูไม่ไหวแล้ว หยกบอกอีกว่า ทุกครั้งที่หนูมาแอบดูเด็กๆซ้อมรำ พอหนูกลับไปก็จะขึ้นห้องและเปิดเพลงเบาๆ แล้วก็ฝึกรำอยู่คนเดียว แต่วันนั้นเสียงเพลงดังไปหน่อย พ่อก็เข้ามาเห็น และตวาดหยกว่า กูบอก...แล้วใช่มั๊ย ว่ากูไม่ให้...ทำอย่างนี้ ...คิดว่าอนาคตอาชีพนี้...จะทำเงินให้...เท่าไร จะดูแลตัวเองได้แค่ไหน จนทำให้หยกร้องไหนและวิ่งหนีมาที่นี่ คุณคุณก็ปลอบหยกจนหยุดร้องไห้แล้วก็ขับรถมอเตอร์ไซด์ไปส่งที่บ้าน

หลังจากนั้นประมาณอาทิตย์นึง คืนนั้นเป็นคืนวันลอยกระทง เป็นคืนเดือนหงาย ตามชนบทในเชียงใหม่ก็จะมีการจุดโคมประทีป คุณคุณก็เหมือนกับคนอื่น ก็เดินออกมาในซอย ตรงนั้นไม่มีไฟ ระหว่างที่กำลังจุดโคมอยู่ก็ได้ยินเสียงมาจากทางด้านขวามือ คุณคุณก็หันไปก็ตกใจ เห็นเป็นหยกเดินมา แต่หยุกใส่ชุดนางรำเต็มยศเลย ใส่ทั้งกำไลข้อมือข้อเท้า สร้อยสังวาลย์ ชฎาก็ใส่ ตอนนั้นคุณคุณใจนึงก็ตกใจ แต่ก็จำได้ว่าชุดนี้เป็นชุดของยายผัด คุณคุณก็เลยถามหยกไปว่า เห้ย ไอหยก ยายผัดให้ยืมชุดหรอวะ แต่หยกก็ไม่ตอบ แล้วหยกก็มานั่งยองๆอยู่ข้างคุณคุณและพูดว่า พี่คุณคะ หนูมีความสุขในการตัดสินใจในครั้งนี้มากเลยค่ะ พี่รู้มั๊ยว่าหนูมีความสุขในการรำ ในการได้ทำตามใจตัวเอง หยกพูดไปก็ร้องไห้ไป ผ่านไปซักแปปนึง หยกก็พูดอีกว่า พี่ มันจะมีความสุขมากกว่านี้แค่ไหน ถ้าคุณพ่อและคุณแม่เข้าใจหนู หนูขอบใจนะคะพี่ ที่พี่คอยฟังหนูตลอด หนูไปก่อนนะคะ แล้วหยกก็เดินจากไป คุณคุณก็ยังไม่ทันได้พูดอะไร ก็ทำได้แค่ตะโกนตามหลังไปว่า กลับบ้านดีๆนะ แล้วคุณคุณก็เดินกลับเข้าบ้าน

พอเช้ามาอีกวันนึงเวลาประมาณ ตี 4-5 บ้านของคุณคุณก็อยู่ไม่ห่างกับบ้านตามูลกับยายผัดมาก คุณคุณก็ได้ยินเสียงยายผัดโวยวายว่า ใครขโมยชุดกูไปวะ ชุดกูหายไปใน ตอนนั้นคุณคุณก็รู้อยู่แล้วว่าคงเป็นหยกแหละที่เอาชุดไป แต่ก็ยังไม่ได้บอกยายผัดว่าหยกเอาไป และก็คิดว่า ถ้าสว่างกว่านี้หน่อยเดี๋ยวจะปั่นจักรยานไปบ้านหยก พอเริ่มสว่างคุณคุณก็ปั่นจักรยานไปบ้านหยก ทางไปบ้านหยกนั้นก็จะเป็นทางลัดผ่านทุ่งนา ไม่มีไฟไม่มีอะไรซักอย่าง ก่อนจะถึงบ้านก็จะมีต้นฉัมฉาและศาลาเก่าๆอยู่ศาลานึง ระหว่างที่คุณคุณปั่นจักรยานไปก็คิดว่า ทำไมหยกถึงทำแบบนี้วะ ตัดสินใจขโมยของคนอื่นแล้วมีความสุขหรอวะ จนคุณคุณขี่รถเลยศาลาไป ก็เห็นว่ามีอะไรเคลื่อนไหวอยู่ในศาลา คุณคุณก็สายตาสั้น ระยะจากที่คุณคุณอยู่กับศาลาห่างกันอยู่ 15 เมตร คุณคุณก็พยายามเพ่งดูก็เห็นหยกที่ใส่ชุดนางรำ แขวนคอตายห้อยต่องแต่งอยู่ในศาลา คุณคุณก็ตะโกนร้องให้คนมาช่วย ซักพักก็มีคนมา รวมถึงพ่อแม่ของหยกด้วย แล้วก็มีคนไปเอาศพหยกลงมา ตอนนั้นคุณคุณก็รู้สึกเสียใจจริงๆ ที่ไม่รู้ว่าเมื่อคืนหยกจะมาฆ่าตัวตาย ถ้ารู้ก่อนคงห้ามได้ทัน และพอคุณคุณเจอหน้าพ่อแม่ของหยกก็รู้สึกโกรธ แล้วก็ไปด่าพ่อแม่ของหยกว่า คุณเป็นพ่อแม่ประสาอะไร ทำไมคุณไม่ฟังลูกเลย คุณรู้มั๊ญว่าเด็กเขาชอบเนี่ย ถ้าคุณฟังเขาสักหน่อย หยกก็คงไม่เป็นแบบนี้หรอก ตอนนั้นพ่อแม่ของหยกก็ไม่ฟังคุณคุณแล้ว เอาแต่ร้องไห้กอดศพลูก แล้วตอนที่ถอดชฎาออกจากหัวหยก คุณคุณก็น้ำตาไหลออกมาเลย

ทางจังหวัดเชียงใหม่ก่อนที่จะเผาก็จะมีการเอาศพออกมาอาบน้ำอีกครั้งนึง พออาบน้ำศพเสร็จก็เอาใส่โรง ยายผัดก็เดินมา พร้อมกับของพะรุงพะรัง พอแกเดินมาถึงก็แกะถุงก็เป็นชุดนางรำที่หยกใส่ไปแขวนคอ ยายผัดก็ยืนน้ำตาซึมอยู่ตรงนั้นอยู่แปปนึงแล้วก็พูดกับศพของหยกว่า หลานอยากได้หรอ หลานอยากรำใช่มั๊ย ยายให้นะหลานนะ แล้วยายผัดก็เอาทุกอย่างใส่เข้าไปในโรง ทั้งชฎาทั้งชุด และทุกอย่างก็เผาไปกับหยกทั้งหมดเลย และตั้งแต่วันนั้นผ่านมา 8 ปีก็ไม่มีใครได้เจอหยกอีกเลย

ทางจังหวัดเชียงใหม่ก่อนที่จะเผาก็จะมีการเอาศพออกมาอาบน้ำอีกครั้งนึง พออาบน้ำศพเสร็จก็เอาใส่โรง ยายผัดก็เดินมา พร้อมกับของพะรุงพะรัง พอแกเดินมาถึงก็แกะถุงก็เป็นชุดนางรำที่หยกใส่ไปแขวนคอ ยายผัดก็ยืนน้ำตาซึมอยู่ตรงนั้นอยู่แปปนึงแล้วก็พูดกับศพของหยกว่า หลานอยากได้หรอ หลานอยากรำใช่มั๊ย ยายให้นะหลานนะ แล้วยายผัดก็เอาทุกอย่างใส่เข้าไปในโรง ทั้งชฎาทั้งชุด และทุกอย่างก็เผาไปกับหยกทั้งหมดเลย และตั้งแต่วันนั้นผ่านมา 8 ปีก็ไม่มีใครได้เจอหยกอีกเลย